ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ
Στις γραφές λέγεται: «Από τη σιωπή ερχόμαστε και στη σιωπή επιστρέφουμε».
Ερχόμαστε από τη σιωπή και καταλήγουμε στη σιωπή. Υπήρξε άραγε ένα ταξίδι ή μήπως δεν ταξιδέψαμε καθόλου; Αυτό παραμένει το ερώτημα. Αν υπήρξε ταξίδι, ερχόμενοι από τη σιωπή και επιστρέφοντας στη σιωπή, τότε ποιος βιώνει αυτό το ταξίδι; Ποιος είναι ο βιών αυτού του ταξιδιού, αν πράγματι υπήρξε ταξίδι;
Γνωρίζουμε ότι το Πνεύμα του ανθρώπου, ή το Παγκόσμιο Πνεύμα, είναι πανταχού παρόν. Δεν έχει πού να πάει και δεν έχει από πού να έρθει – απλά είναι. Τι λοιπόν ταξιδεύει – τι κάνει αυτό το ταξίδι ή πορεύεται από τη σιωπή στη σιωπή; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που παράγουν την εμπειρία αυτού του ταξιδιού; Είναι μια εμπειρία ή μια ψευδαίσθηση και, ακόμη κι αν είναι ψευδαίσθηση, πώς βιώνεται η ψευδαίσθηση; Διότι κάθε ψευδαίσθηση ή αυταπάτη είναι απλώς το αντίστοιχο της πραγματικότητας. Στη διαδικασία της εξέλιξης, βιώνουμε αυτό που φαίνεται να είναι πραγματικό και όμως είναι μη-πραγματικό. Αυτό που παραμένει είναι η πραγματικότητα. Λοιπόν, από πού έρχεσαι και προς τα πού πηγαίνεις;
Έδωσα μια ομιλία στο Σαν Φρανσίσκο όπου είπα ότι έρχεσαι από το «πουθενά» και πηγαίνεις στο «πουθενά». Το «πουθενά» είναι «εδώ τώρα» (now here). Κοιτάξτε την ομοιότητα στην ορθογραφία: NOWHERE – NOW HERE. Είσαι τώρα εδώ, και αυτό είναι ο σημαντικός παράγοντας που πρέπει να αναγνωριστεί στην πρακτική ζωή.
Παρόλα αυτά, ο νους έχει τη συνήθεια να ερευνά. Ο νους είναι διαμορφωμένος, μέσα από τη διαδικασία της εξέλιξης, περνώντας από διάφορα στάδια όπου αποκτά αυτές τις εμπειρίες· αλλά ποιος αποκτά τις εμπειρίες; Ο νους αποκτά τις εμπειρίες. Έχοντας αποκτήσει αυτές τις εμπειρίες από τον νου, του νου και μέσα στον νου, δεν υπάρχει τίποτα έξω από τον νου. Ο ανθρώπινος νους είναι τόσο απέραντος όσο ολόκληρο το σύμπαν και, αν τον ατομοποιήσουμε, αυτό σημαίνει απλώς ότι βλέπουμε μία φυσαλίδα μέσα σε μία απέραντη λίμνη. Ωστόσο, πώς μπορεί η φυσαλίδα να διαχωριστεί από τη λίμνη; Ο άνθρωπος έχει μέσα του τη δυνατότητα να βιώσει την ολότητα του σύμπαντος με τον νου, και όμως το Πνεύμα παραμένει αποστασιοποιημένο, διότι το Πνεύμα δεν μπορεί να βιώσει αυτό το ταξίδι. Γι’ αυτό λέμε: «Από τη σιωπή προερχόμαστε, και στη σιωπή επιστρέφουμε». Σημαίνει ότι ο νους, που έχει εκδηλωθεί ως το άρωμα από ένα λουλούδι, περνά μέσα από αυτό το ταξίδι, είτε είναι ψευδαίσθηση είτε όχι, και μετά βρίσκει τον εαυτό του σε πλήρη ενότητα με το Πνεύμα. Αυτό είναι το ταξίδι. Άρα, στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε καθόλου ταξίδι.
Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο νους υποθέτει ότι υπήρξε ταξίδι; Ποια είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία ο νους πιστεύει ότι «ταξίδεψα από εδώ προς τα εκεί», όταν το Πνεύμα, η πραγματικότητα πίσω από όλα, δεν ταξιδεύει πουθενά – απλώς είναι;
Ο ΝΟΥΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ
Από την αρχή αυτού του κύκλου του σύμπαντος –διότι το σύμπαν λειτουργεί σε κύκλους– υπάρχει μια δημιουργία, ή μάλλον μια εκδήλωση. Και οι δυνάμεις στην εκδήλωση είναι γνωστές σαν τρεις γκούνας στα Σανσκριτικά: Τάμας, Ράτζας και Σάτβα. Τάμας, οι δυνάμεις του σκότους, και Σάτβα, οι δυνάμεις του φωτός, και Ράτζας, η ενεργοποιός δύναμη που αλληλεπιδρά μεταξύ φωτός και σκότους· διότι όπου υπάρχει σκοτάδι, πρέπει να υπάρχει και φως· όπου υπάρχει φως, πρέπει να υπάρχει και σκοτάδι.
Στην αντίληψή μας για τον γραμμικό χρόνο και χώρο, ολόκληρος ο νους, ή το σύμπαν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ώθηση που φαινομενικά προχωρά προς τα εμπρός. Στην τρίτη διάσταση, στην οποία υπάρχουμε, βλέπουμε αυτή την κίνηση να προχωρά από το Α στο Β, ενώ πέρα από τον νου δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος. Ο Μπλέικ το έχει εκφράσει καλά: «Αιωνιότητα σε μία ώρα». Είναι απλώς μια στιγμή αντί για κάτι άλλο. Ο Μπλέικ έκανε ένα μικρό λάθος στους υπολογισμούς του.
Στη διαδικασία του νου, ο νους αισθάνεται πως ταξιδεύει. Γιατί αισθάνεται ότι ταξιδεύει ή ότι μπλέκεται στη διαδικασία της εξέλιξης; Τα διάφορα ατομικά και μοριακά σχήματα που συνθέτουν την ύλη πρέπει πάντοτε να βρίσκονται σε κίνηση για να υπάρχουν· όταν γίνουν ακίνητα, παύουν να υπάρχουν στη χονδροειδή τους μορφή. Και καθώς υπάρχουν στη χονδροειδή μορφή, μπλεγμένα μέσα σε αυτή την κίνηση της συστολής και της διαστολής, νομίζουν ότι κινούνται. Αν παρατηρήσετε ένα κύμα στον ωκεανό, νομίζετε ότι το κύμα έρχεται από μακριά και πηγαίνει προς την ακτή. Δεν είναι έτσι. Είναι μια ψευδαίσθηση που δημιουργείται, διότι το κύμα δεν κινείται. Υπάρχει ένας ρυθμός στον ωκεανό, που δημιουργείται από τα ρεύματα, όπου κάθε κύμα απλώς ανεβοκατεβαίνει στο ίδιο του το σημείο, και το επόμενο ανεβοκατεβαίνει, και το επόμενο, και το επόμενο, δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση ότι ένα και το αυτό κύμα ξεκίνησε από εκεί και έφτασε στην ακτή. Κατά τον ίδιο τρόπο, σε αυτό το ρεύμα του σύμπαντος, σε αυτή τη κίνηση, αυτή την αιώνια κίνηση που αυτοσυντηρείται, μέσα της, από μόνη της, επειδή η φύση της είναι η κίνηση, εμείς προσπαθούμε να βρούμε εκείνο που είναι σιωπηλό πίσω από κάθε κίνηση· διότι αυτό που είναι κίνηση δεν μπορεί να είναι σιωπή, και αυτό που είναι σιωπή δεν μπορεί να έχει κίνηση. Πολύ απλό.
Επειδή ο νους μπορεί να δρα και να αλληλεπιδρά μέσα στα δικά του συστατικά, γίνεται όλο και πιο περίπλοκος, και αυτές ακριβώς οι πολυπλοκότητες προσθέτουν στην κίνηση του νου. Ο νους δημιουργεί την εμπειρία, και ο ίδιος ο νους είναι ο βιών, διότι το αιώνιο Πνεύμα μέσα στον άνθρωπο βρίσκεται πέρα από κάθε εμπειρία κίνησης ή οτιδήποτε άλλου. Απλά είναι. Ο ήλιος δεν «δημιουργεί» τη θερμότητα, αλλά η θερμότητα αναδύεται από τον ήλιο· είναι η φύση του ήλιου να δίνει θερμότητα, κι έτσι αυτή η αιώνια ενέργεια, πρώτα στη σιωπηλή της μορφή, εκδηλώνεται ως νους.
ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ, Η ΘΕΪΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΥΚΝΩΝΕΤΑΙ
Όταν ο νους αναλαμβάνει αυτή την κίνηση, βρίσκει επίσης και μια κατεύθυνση, κι αυτό είναι που ονομάζουμε θέληση. Μπορούμε να την αποκαλέσουμε Θεία Θέληση. Υπήρξε θέληση, και γι’ αυτό όλα αυτά που παρατηρείτε έχουν προκύψει. Είναι πολύ αληθινό. Από θεολογική άποψη είναι ακριβές· από επιστημονική άποψη επίσης είναι αληθινό, και από φιλοσοφική άποψη. Από μυστική όμως άποψη, η αλήθεια παίρνει έναν διαφορετικό χαρακτήρα, και αυτός ο χαρακτήρας είναι ότι, μέσα στην εκδήλωση που θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει θέληση, η ίδια η θέληση γίνεται νους. Εδώ, λοιπόν, δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ νου και θέλησης. Είναι η δραστηριότητα του νου, η κατευθυνόμενη δραστηριότητα, που είναι αυτοδημιούργητη και ονομάζεται θέληση. Έτσι αυτή η θέληση, μαζί με τον νου, προσπαθεί να λύσει το ερώτημα.
Στη διαδικασία της εκδήλωσης, αυτή η θεϊκή δύναμη πρέπει να πυκνωθεί, και πυκνώνεται στη μορφή της ύλης ή των πιο χονδροειδών ενεργειών. Το πιο λεπτοφυές επίπεδο αυτής της σιωπηλής ενέργειας αναλαμβάνει τη μορφή ενεργοποιημένης ενέργειας, και όσο περισσότερο ενεργοποιείται η ενέργεια, τόσο πιο χονδροειδής γίνεται. Γι’ αυτό η επιστήμη σήμερα δεν μπορεί να φτάσει ή να εξηγήσει ολόκληρη τη δομή των ατόμων. Μιλούν για υποατομική ύλη και υπο-υποατομική ύλη, και θα είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτούς να αποδείξουν σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα τι είναι αυτή η ενέργεια, διότι ο ίδιος ο δοκιμαστικός σωλήνας είναι φτιαγμένος από την ενέργεια που προσπαθούν να παγιδεύσουν. Με επιστημονικούς όρους, δεν μπορεί κανείς να αποδείξει αυτή την ενέργεια, γιατί αυτό που μπορεί να αποδειχθεί είναι μόνο εκείνο που έχει κίνηση.
Κι όμως, η κίνηση είναι τέτοιας φύσης που, τη στιγμή που την παρατηρείς, η κίνηση αμέσως αλλάζει, και δεν έχεις την αληθινή εικόνα της κίνησης στο λεπτότερο επίπεδό της. Γι’ αυτό, από εργαστηριακά πειράματα, γνωρίζουμε τόσο λίγα για τον νου. Κι όμως υπάρχει ένα τεράστιο, αχανές πεδίο του νου που μένει ανεξερεύνητο. Πάνω από το 90% αυτού που ονομάζεται νους παραμένει ανεξερεύνητο. Καθώς η τεχνολογία αναπτύσσεται, όργανα ή ορισμένες εφευρέσεις θα μπορέσουν να διεισδύσουν λίγο βαθύτερα στον νου. Το 10% μπορεί να φτάσει στο 15, 20, 30. Το υψηλότερο ποσοστό του νου που είχε συνειδητοποιηθεί σε αρχαίες εποχές, όπως στην Ατλάντεια Εποχή, έφτανε μόλις στο 30%, αλλά εμείς εδώ θέλουμε να γνωρίσουμε, εδώ και τώρα, την ολότητα του νου. Και ο νους, τόσο μπλεγμένος μέσα στον εαυτό του, δεν μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του.
Όταν είσαι μπλεγμένος σε ένα πρόβλημα, ας πούμε ένα συναισθηματικό πρόβλημα, δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά γιατί είσαι μπλεγμένος. Αλλά αν αποσπάσεις τον εαυτό σου από τις μηχανορραφίες του νου, μπορείς να δεις τον νου από μια εντελώς διαφορετική οπτική. Γι’ αυτό έχουμε συμβούλους· όταν είσαι σε αδιέξοδο, πας σε έναν σύμβουλο που μπορεί να δει το θέμα ή το πρόβλημα αντικειμενικά, επειδή δεν είναι συναισθηματικά εμπλεκόμενος. Συχνά σε μια επιχειρηματική συμφωνία κάποιος λέει: «Άσε με να το σκεφτώ ως αύριο». Αυτό σημαίνει: αυτή τη στιγμή είμαι τόσο μπλεγμένος σε αυτό το πρόβλημα μαζί σου· άσε τον νου μου να ξεκουραστεί. Αύριο θα κοιτάξω το πρόβλημα ή την πρόταση με ξεκούραστο νου, αντικειμενικά. Στη διαδικασία αυτή, αυτό που ταξιδεύει από σημείο σε σημείο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο νους.
ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ Ο ΝΟΥΣ;
Πού μπορεί να ταξιδέψει ο νους; Αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα. Έχουμε πει ότι το Πνεύμα μέσα στον άνθρωπο, ή το Παγκόσμιο Πνεύμα που διαπερνά το σύμπαν, είναι πανταχού παρόν. Αν ο Εκδηλωτής είναι πανταχού παρών, τότε και η εκδήλωσή του πρέπει να είναι πανταχού παρούσα. Πού λοιπόν υπάρχει χώρος για να πάει ο νους; Δεν είναι παρά μια μετατόπιση ενεργειών μέσα στον νου. Λόγω της συστολής και διαστολής που συμβαίνει συνεχώς στο σύμπαν, δημιουργούνται πολικότητες. Αφαιρείς βάρος από τη μία πλευρά της ζυγαριάς και προσθέτεις βάρος στην άλλη. Το εκκρεμές αιωρείται αδιάκοπα από τη μία άκρη στην άλλη. Αυτό συμβαίνει στο σύμπαν. Αυτό είναι που ονομάζουμε συστολή και διαστολή. Εδώ επίσης, ο νους πάει από το πουθενά στο πουθενά. Απλώς μετατοπίζουμε ενέργειες.
ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ;
Μέσω πνευματικών πρακτικών, εργαζόμαστε επίσης με ενέργειες. Ενεργοποιούμε ενέργειες, αλλά ενεργοποιούμε τις πιο χονδροειδείς ενέργειες και συστηματικά οδηγούμε αυτές τις χονδροειδείς ενέργειες να φτάσουν στις πιο λεπτοφυείς και λεπτοφυέστερες ενέργειες του νου. Έχω πει σε πολλές ομιλίες ότι ο νους έχει το συνειδητό επίπεδο, διάφορα στρώματα του υποσυνειδήτου επιπέδου και το υπερσυνειδητό επίπεδο. Όλα αυτά υπάγονται στην εκδήλωση, και όλη η εκδήλωση είναι σχετική. Είναι σχετική προς το Απόλυτο.
Μέσα στα όρια αυτού του όλου σχετικού συστήματος, και η ίδια η σχετικότητα έχει τις βαθμίδες της. Ο συνειδητός νους είναι χονδροειδής· ο υποσυνείδητος νους και τα διάφορα επίπεδά του, στα οποία οι ψυχίατροι και ψυχολόγοι φτάνουν μόνο περίπου μέχρι το 10–15%, είναι από λεπτότερη ύλη· και πέρα από αυτό είναι ο υπερσυνειδητός νους. Ξεκινάμε λοιπόν από τον συνειδητό νου και τον οδηγούμε απαλά μέσα από τα στρώματα του υποσυνείδητου προς το υπερσυνειδητό, και έτσι βιώνουμε το πιο εκλεπτυσμένο, πιο λεπτοφυές σχετικό. Και όταν βιώσουμε το πιο λεπτοφυές επίπεδο της σχετικότητας, μπορούμε πολύ ασφαλώς να πούμε ότι έχουμε το σύμπαν στην παλάμη του χεριού μας.
Εκεί βρίσκεται η κίνηση: από τη χονδροειδή κατάσταση προς τα λεπτότερα επίπεδα – και όμως, στην ουσία, παραμένει ακίνητος. Όλη η κίνηση που βλέπεις στον ωκεανό είναι κίνηση της επιφάνειας. Στην πραγματικότητα, ο ωκεανός δεν κινείται. Ο Ειρηνικός Ωκεανός δεν κινείται προς την ανατολή ούτε πηγαίνει προς τη δύση. Είναι εκεί. Αν σκεφτούμε την κίνηση, και αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στην περιοχή της σιωπής και της σιωπής, τίποτα δεν έχει μετακινηθεί. Η σιωπή παραμένει η ίδια, και η υπερκάλυψη παραμένει η ίδια. Λοιπόν, ταξιδιώτη, από πού έρχεσαι και προς τα πού πηγαίνεις;
Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος δεν κινείται πουθενά, και η φαινομενική κίνηση είναι απλώς ο νους που βιώνει τον εαυτό του σε ολοένα λεπτότερα επίπεδα. Και αυτή είναι η πιο απίστευτη ψευδαίσθηση: πιστεύοντας ότι κινούμαι, ενώ κάθομαι ακίνητος.
Η ΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗ-ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ
Για να βιώσει ο νους τα πιο λεπτοφυή επίπεδα, απαιτούνται διάφορες μορφές εξέλιξης. Αυτή η εξέλιξη, από μια πολύ χονδροειδή ύλη μέχρι το παρόν στάδιο του ανθρώπου, έχει πάρει εκατομμύρια χρόνια για να προχωρήσει μέσα από πολλαπλές μορφές. Παρ’ όλα αυτά, η ουσία όλων αυτών των μορφών δεν είναι διαφορετική. Η ουσία που συνθέτει το φυτικό βασίλειο είναι η ίδια ουσία που συνθέτει το ζωικό βασίλειο. Αυτό που συνθέτει το ζωικό βασίλειο είναι η ίδια ουσία που συνθέτει το ανθρώπινο βασίλειο. Στην ουσία, η ουσία παραμένει η ίδια. Τι είναι αυτό το σώμα; Δεν είναι τίποτε άλλο παρά τροφή. Η ίδια ουσία, παίρνοντας διαφορετικά σχήματα και μορφές, αποκτά ονόματα. Αυτό το τραπέζι κι εγώ δεν διαφέρουμε στην ουσία. Είμαστε από την ίδια ουσία. Ίσως αυτό το τραπέζι να βρίσκεται σε πιο χονδροειδές επίπεδο κι εγώ, έχοντας αναπτύξει τη δύναμη της σκέψης, να βρίσκομαι σε ένα πιο λεπτό επίπεδο. Αυτή είναι η μόνη διαφορά. Αυτό το τραπέζι δεν μπορεί να σκεφτεί, το ζώο δεν μπορεί να σκεφτεί, αλλά εγώ μπορώ να σκεφτώ· επομένως είναι απλώς θέμα βαθμού και όχι θέμα διαφοράς στην ουσία.
Η μοριακή, ατομική δομή αυτού του τραπεζιού είναι η ίδια που δομεί κι εμένα, μόνο που σε εμένα είναι πιο «τονισμένη», επειδή ο άνθρωπος έχει φτάσει σε ένα ορισμένο εξελικτικό στάδιο όπου αρχίζει να σκέφτεται. Η μεγάλη ψευδαίσθηση προκύπτει επειδή ο άνθρωπος πιστεύει ότι σκέφτεται, ενώ στην πραγματικότητα δεν σκέφτεται. Όσο λιγότερο σκέφτεται, τόσο περισσότερο βιώνει, επειδή η ίδια η διαδικασία της σκέψης μπορεί να γίνει ο τοίχος ανάμεσα στην αλλαγή της μη-πραγματικότητας και στην αμετάβλητη πραγματικότητα, αν χρησιμοποιηθεί λανθασμένα από τον άνθρωπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταστρέψουμε τον νου.
Ο ΝΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ
Ο νους είναι ένα σπουδαίο όργανο προς χρήση. Ένα κοφτερό μαχαίρι, αν το δώσεις σε έναν εγκληματία, εκείνος θα προκαλέσει βλάβη. Αλλά το ίδιο κοφτερό όργανο στα χέρια ενός χειρουργού μπορεί να ωφελήσει κάποιον κάνοντας μια εγχείρηση. Ο νους πρέπει να κατευθύνεται συνειδητά. Η δύναμη, η ενέργεια ολόκληρου του σύμπαντος είναι περιεχόμενη στον νου, αλλά πρέπει να κατευθύνεται.
Αν ο νους προσπαθήσει να κατευθύνει τον εαυτό του, τότε μπορούν να συμβούν πολλά πράγματα, συμπεριλαμβανομένης της κακοκατεύθυνσης, διότι το όργανο προσπαθεί να εργαστεί πάνω στον εαυτό του. Πηγαίνουμε βαθιά στο υπερσυνειδητό επίπεδο μέσω του διαλογισμού και των πνευματικών πρακτικών, το οποίο είναι το πλησιέστερο στον Εκδηλωτή. Χρησιμοποιούμε αυτές τις πιο λεπτοφυείς ενέργειες για να αναδιαμορφώσουμε τα πρότυπα σκέψης του συνειδητού νου. Ο συνειδητός νους είναι ένας διαμορφωμένος νους, και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε μια πιο λεπτή δύναμη για να επαναδιαμορφώσουμε ή να υπερβούμε τις διαμορφώσεις του συνειδητού νου.
Οι περισσότερες δυσκολίες μας βρίσκονται στο υποσυνείδητο επίπεδο, που με τη σειρά του προωθείται προς το συνειδητό επίπεδο. Αλλά υπάρχει ένας τρόπος όπου ζωντανεύουμε τη σύνδεση ανάμεσα στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, που ελέγχει τη σκέψη, την ανάλυση, τη λεκτικοποίηση, τον συμβολισμό, και στο δεξί ημισφαίριο, που είναι το μέρος συνδεδεμένο με τη διαισθητική ικανότητα του ανθρώπου. Αυτά τα δύο δεν είναι χωριστά. Είναι συνδεδεμένα. Εμείς ζωογονούμε αυτή τη σύνδεση μέσω του διαλογισμού και των πνευματικών πρακτικών, πρώτα στο επίπεδο του εγκεφάλου, του οργάνου, και μετά στο λεπτότερο επίπεδο, που ονομάζουμε νου, το λεπτότερο εαυτό. Η ολότητα του νου έχει «πυκνωθεί» στο όργανο του εγκεφάλου για να μας δώσει την ατομικότητα που έχουμε. Αυτός ο εγκέφαλος, τρεισήμισι κιλά σε βάρος, περιέχει δώδεκα δισεκατομμύρια κύτταρα, και χρησιμοποιούμε μόνο ένα εκατομμυριοστό.
Ενεργοποιώντας το δεξί ημισφαίριο, ενεργοποιούμε και το αριστερό. Υπάρχει μεγαλύτερη καθαρότητα σκέψης, μεγαλύτερη συγκέντρωση, μεγαλύτερη μονοσήμαντη κατεύθυνση, και όλες αυτές οι ποιότητες, μαζί με άλλες, είναι εκείνες που κάνουν τη ζωή κάποιου επιτυχημένη. Εδώ, όμως, δεν χρησιμοποιείται μόνο η ενέργεια του αριστερού ημισφαιρίου· μέσω των πνευματικών πρακτικών αντλούμε επίσης από το διαισθητικό επίπεδο. Αν συνδυάσουμε το αναλυτικό με το διαισθητικό, πόσο πιο ισχυρές μπορούν να γίνουν οι πράξεις μας, πόσο πιο αληθινή μπορεί να γίνει η σκέψη μας, οδηγώντας μας στη σωστή σκέψη και στη σωστή δράση.
Μετά από πρακτική για ένα χρονικό διάστημα, ο νους σιγά-σιγά αρχίζει να λειτουργεί αυθόρμητα μόνο προς το να κάνει το σωστό. Τότε η σκέψη δεν είναι αναγκαία· απλώς πράττεις. Θα βρεθείς σε ένα σταυροδρόμι και θα πάρεις αυθόρμητα τον σωστό δρόμο, και όμως ο αναλυτικός νους σου δεν θα μπορεί να σου πει ούτε το γιατί ούτε το πώς. Υπάρχει όμως εκείνο το διαισθητικό επίπεδο που ικανοποιεί κάθε ανάγκη σου, όχι κάθε επιθυμία σου. Διότι εκεί μπαίνει στο παιχνίδι το αριστερό ημισφαίριο: «Θέλω ένα εκατομμύριο, θέλω ένα αρχοντικό πενήντα δωματίων, θέλω αυτό και θέλω εκείνο». Ένας τέτοιος τρόπος ανάλυσης οδηγεί στην ενίσχυση του εγώ.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΪΚΟΣ
Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στο πλαίσιο του ταξιδιού από τη σιωπή στη σιωπή. Αυτή είναι η κίνηση που δημιουργείται. Όταν κυριαρχεί το αριστερό ημισφαίριο, τότε είμαστε μπλεγμένοι μέσα στο εγώ μας, και το εγώ γνωρίζει μόνο αυτό: εμένα και το δικό μου. Αν όμως το ενδυναμώσει το δεξί ημισφαίριο, το διαισθητικό επίπεδο, που έχει τις ρίζες του στον πυρήνα της προσωπικότητάς μας, που ονομάζεται Καρδιά, τότε το «εγώ» και το «δικό μου» εξαφανίζονται και γίνεται «Εσύ» και «Δικό Σου». Ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας, αν και εξωτερικά φαίνεται εξατομικευμένος, υπάρχει ταυτόχρονα και στην οικουμενική του μορφή.
Αυτό που συμβαίνει στον άνθρωπο είναι ότι μπορεί να υπάρχει ως άτομο και ταυτόχρονα να είναι οικουμενικός. Διότι έχει πλέον συνειδητοποιήσει, μέσα από τον διαλογισμό και τις πνευματικές του πρακτικές, πόσο απέραντος είναι. Ο άνθρωπος είναι Θεϊκός, και αναγνωρίζει και βιώνει αυτή τη Θεότητα.
Αν κάποιος σου πει ότι αυτό έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη, ξέχασέ το. Παίρνει χρόνο. Κουβαλάς αυτό το μεγάλο φορτίο, το φορτίο των σανσκάρας, όλων των εμπειριών σε αυτό το ταξίδι που συσσωρεύονται, συσσωρεύονται, συσσωρεύονται, σχηματίζοντας αυτό το δέμα που κουβαλάμε. Γι’ αυτό, όταν ο χριστιανισμός λέει ότι ο άνθρωπος γεννιέται στην αμαρτία, υπάρχει μεγάλη αλήθεια μέσα σε αυτό. Έχουμε φέρει μαζί μας όλες αυτές τις σανσκάρας, που σχηματίζουν τις τάσεις μας στη ζωή. Ουσιαστικά ο άνθρωπος είναι θεϊκός, αλλά έρχεται με αυτό το βάρος. Ο εξωτερικός άνθρωπος ή ο νοητικός άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δέμα εντυπώσεων, από όλες εκείνες τις εμπειρίες που ο νους έχει προσελκύσει προς τον εαυτό του· και αυτό που έχει προσελκύσει, το βιώνει. Αυτό είναι το ταξίδι, και αυτό το ταξίδι είναι η εμπειρία από τη σιωπή στη σιωπή. Αυτό το λέμε με το αριστερό ημισφαίριο· προσπαθούμε να το αναλύσουμε. Κι όμως, πέρα από την ανάλυση, μπορούμε να το βιώσουμε.
ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
Δεν είναι αναγκαίο να βιώσουμε όλες τις σανσκάρας στο υποσυνείδητο, διότι υπάρχει ένα λεπτό νευρικό σύστημα συνδεδεμένο άμεσα από τον δέκα τοις εκατό συνειδητό νου προς τον υπερσυνειδητό νου. Αυτό εμπίπτει στο πλαίσιο αυτού που γνωρίζουμε ως συστημικό των τσάκρα. Όταν κάνουμε τις πνευματικές μας πρακτικές, ενεργοποιούμε αυτές τις δίνες ενέργειας. Ενεργοποιώντας αυτές τις δίνες ενέργειας, καθαρίζουμε το μονοπάτι μέσα από το οποίο η άμεση γραμμή από το συνειδητό προς το υπερσυνειδητό επιτυγχάνεται, παρακάμπτοντας όλα όσα περιέχονται στο υποσυνείδητο.
Κάνοντάς το αυτό και αντλώντας από τις υπερσυνειδητές ενέργειες, τις πιο λεπτοφυείς ενέργειες μέσα στη σχετική σφαίρα της ζωής, τούτες οι ενέργειες παρασύρουν τη βρωμιά και τη λάσπη στο υποσυνείδητο.
Η σύγχρονη ψυχολογία προσπαθεί να ερευνήσει και να βρει αιτίες. Έχουν ερμηνείες. Βρίσκουν τα αίτια των πραγμάτων. Εμείς όχι. Δεν αναζητούμε τα αίτια του γιατί προκλήθηκε αυτό. Γιατί να αναλύσουμε τα αίτια; Υπάρχει ένας τρόπος με τον οποίο αυτές οι ενέργειες μπορούν να ανασυρθούν ώστε να καθαρίσουν τη βρωμιά και τα σκουπίδια.
Αν υπάρχει πολλή βρωμιά σε αυτό το δωμάτιο, θα κάτσετε να αναλύσετε τη βρωμιά; Ή θα πάρετε τη σκούπα; Τι είναι καλύτερο; Τι νόημα έχει να λέμε: αυτό είναι ροκανίδι από ξύλο που το έφερε ο άνεμος, αυτό είναι εκείνο και αυτό είναι το άλλο και το μωρό έκανε τσίσα εκεί; Πάρτε τη σκούπα και σκουπίστε τα έξω· αυτό λέμε. Αυτό είναι η άμεση γραμμή, κι ο άνθρωπος την έχει.
Αυτό είναι το ταξίδι για το οποίο μιλάμε, διότι ο άνθρωπος είναι αιώνια αθάνατος. Είναι αιώνιος, και μόνο ο νους παρεμβάλλεται. Κι όμως, ο νους μπορεί να εξωραϊστεί τόσο ώστε όλα στη ζωή να μπορούν να απολαμβάνονται. Όπως η μεγάλη αυτή ποιήτρια της Ινδίας, η Μίρα, έγραψε ένα όμορφο ποίημα και λέει: «Ω Κύριε, δεν θέλω σωτηρία. Δεν θέλω να συγχωνευθώ μέσα σε Σένα. Αλλά άφησέ με να γεννιέμαι ξανά και ξανά και να απολαμβάνω τη χαρά του να προσκυνώ τα πόδια Σου». Τι ομορφιά! Τι μεγάλη ομορφιά μπορούμε να προσθέσουμε σε αυτόν τον νου! Η διαδικασία της ζωής τελικά θα οδηγήσει τον άνθρωπο σε αυτή την Ενότητα, αυτή τη Συνειδητότητα Μπράχμαν. Είναι αναπόφευκτο. Όλοι πρέπει να φτάσουν εκεί. Κάθε άτομο, από την εποχή του Μεγάλου Μπινγκ (Big Bang), θα πρέπει να διαλύσει την ενέργειά του. Κάθε άτομο που έχει προωθηθεί μέσα από τον λεγόμενο χώρο θα πρέπει να διαλύσει την ενέργειά του, και αυτή ακριβώς η διάλυση είναι η επιστροφή στη σιωπή.
Η ΙΔΙΑ ΜΑΣ Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ
Ακόμη και στη δυαδικότητα, υπάρχει τόσο πολύ παιχνίδι, τόσο πολύ κέφι. Θέλει δύο για να χορέψουν τανγκό. Υπάρχει τόση χαρά στη ζωή. Η ζωή είναι τόσο γεμάτη χαρά. Κοίτα πόσο χαρούμενα ετοίμασε η Μπεθ το βραδινό φαγητό μου σήμερα. Η ζωή είναι γεμάτη χαρά όλη την ώρα, και ποια μεγαλύτερη χαρά μπορεί να υπάρξει από την εμπειρία της αγάπης; Να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Αυτή είναι η ενεργοποίηση αυτού που ονομάζουμε Θεό. Τότε ο Θεός δεν μένει μια αφηρημένη ποιότητα, αλλά γίνεται ζωντανή πραγματικότητα. Αυτό είναι που θέλουμε. Ο εραστής πρέπει πραγματικά να αγαπά τον αγαπημένο, αληθινά να αγαπά, και όχι μια υποτιθέμενη αγάπη που μπορεί να δημιουργηθεί από εξάρτηση.
Σε αυτό το παιχνίδι της ζωής, είμαστε όλα παιδιά, δεν είμαστε; Και απολαμβάνουμε αυτό το καρουζέλ. Και εκείνοι των οποίων ο νους δεν είναι εναρμονισμένος με εκείνο που βρίσκεται μέσα τους, θα ζαλίζονται σε αυτό το καρουζέλ· ενώ εκείνοι των οποίων ο νους είναι στραμμένος προς τα μέσα θα βρουν τη χαρά πάνω στο καρουζέλ της ζωής. Έτσι εισέρχεται η χαρά μέσα μας. Από έξω την έλκουμε. Έλκουμε τη χαρά και την ακτινοβολούμε, επειδή η ίδια μας η φύση είναι χαρά, και όλα γύρω μας είναι χαρά. Μερικές φορές συμβαίνει κάτι, κάποιος σε προσβάλλει, και νιώθεις απογοήτευση· σε λίγες μέρες το ξεχνάς. «Όλος αυτός ο πόνος της απογοήτευσης, άξιζε πραγματικά;» σκέφτεσαι. Γι’ αυτό η Γκίτα λέει πως πρέπει να είσαι τόσο εδραιωμένος μέσα σου ώστε καμία προσβολή να μην μπορεί να σε ξεφουσκώσει και κανένας έπαινος να μην μπορεί να σε φουσκώσει. Δεν ζεις στα άκρα των πολικοτήτων του νου, αλλά είσαι κεντραρισμένος στο κέντρο. Τότε τίποτα δεν μπορεί να σε επηρεάσει· τότε βιώνεις τη χαρά. Αυτό είναι το ταξίδι. Παρόλο που σε όλο αυτό τον ρυθμό της ζωής, σε αυτή τη συστολή-διαστολή, το στοιχείο της χαράς εξακολουθεί να είναι εκεί, διότι αυτό το ίδιο στοιχείο του Εκδηλωτή, που περιέχεται μέσα σε κάθε εκδήλωση, είναι μακαριότητα και χαρά.
Αυτό το λουλούδι που δίνει άρωμα, δίνει σωματίδια του εαυτού του. Δεν είναι μόνο το άρωμα που μυρίζεις. Όταν εισπνέεις το άρωμα του λουλουδιού, παίρνεις μέσα σου σωματίδια αυτού του λουλουδιού. Ο Εκδηλωτής υπάρχει σε όλη του την πληρότητα μέσα σε κάθε εκδήλωση, διότι, για να χρησιμοποιήσουμε θεολογικούς όρους, ο Δημιουργός και η δημιουργία είναι ένα. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Η ψευδαίσθηση ξεκινά όταν δίνουμε έμφαση στο λάθος πράγμα. Δεν δίνουμε έμφαση στην πραγματικότητα, που είναι ο Εκδηλωτής, αλλά δίνουμε υπερβολικό βάρος στην εκδήλωση. Αυτή είναι η ψευδαίσθηση.
ΕΧΩ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ
Όταν αυτοί οι άνθρωποι μιλούν για Μάγια, «Ω, όλα είναι απλώς ένα όνειρο», το όνειρο επίσης είναι πραγματικό όσο το ονειρεύεσαι. Γιατί να το αποκαλέσουμε μη πραγματικό; Ονειρεύεσαι· ενεργοποιείς λεπτότερες ενέργειες. Ένα όνειρο είναι εντελώς πραγματικό. Τόσοι παράγοντες, μέσα από διάφορες εμπειρίες σε αυτή τη ζωή ή σε άλλες ζωές, έρχονται μαζί για να δημιουργήσουν μια ιστορία μέσα στον νου· και αυτό είναι πραγματικό. Κάθε σκέψη που σκέφτεσαι είναι πραγματική. Κάθε λέξη που λες είναι πραγματική. Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολεί είναι πώς θα επιστρέψει πάνω μας. Αυτό πρέπει να μας απασχολεί. Με απλά λόγια, σημαίνει ότι θα θερίσεις ό,τι σπείρεις. Βλέπεις τα βαθύτερα νοήματα πίσω από αυτές τις απλές φράσεις;
Αν πετάξεις μια μπάλα πάνω σε έναν ηλεκτρονικό τοίχο, θα αναπηδήσει τόσο δυνατά πίσω που δεν θα έχεις ούτε την ευκαιρία να κάνεις στην άκρη. Θα σε ρίξει κάτω. Αν όμως πετάξεις την μπάλα σε έναν τοίχο από χαρτόνι, θα αναπηδήσει αργά. Επομένως, σε όλες τις πράξεις και τις σκέψεις μας, ας είναι τόσο κατευθυνόμενες ώστε να μην αναπηδούν πάνω μας αρνητικά, αλλά θετικά.
Παρατήρησε ένα παιδί που παίζει. Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι. Όποτε περνάω από ένα πάρκο και έχω λίγη ώρα, σταματώ, κάθομαι σε ένα παγκάκι και κοιτάζω τα παιδιά να παίζουν. Είναι τόσο όμορφο. Υπάρχει ομορφιά ακόμη και στο κλάμα του παιδιού. Υπάρχει ομορφιά ακόμη και στο γέλιο του. Διότι όλα είναι ομορφιά. Χωρίς το παιδί να βιώσει τον πόνο του να πέσει και να γδάρει το γόνατό του, πώς θα μπορέσει ποτέ να βιώσει την αξία του αντίθετού του; Εδώ είμαστε μπλεγμένοι σε όλες αυτές τις αντιθέσεις, κι αυτό είναι το ταξίδι· και όταν έρθει η συνειδητοποίηση ότι έχω έρθει από το πουθενά και πηγαίνω στο πουθενά, εδώ τώρα, τότε αρχίζουμε να ζούμε – να ζούμε πραγματικά, και όχι να είμαστε «ζωντανοί νεκροί». Ζούμε.
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ
Η ζωή είναι χαρά. Τα πάντα είναι χαρά, χαρά και τίποτε άλλο παρά χαρά. Οι διαλογιστικές και πνευματικές μας πρακτικές είναι σχεδιασμένες με πολλή επιστημονικότητα, πολλή μυστικιστική σοφία και όλα τα άλλα στοιχεία που εμπλέκονται, ακριβώς για να φέρουν αυτή τη χαρά στην επιφάνεια. Φέρνοντας αυτή τη χαρά στην επιφάνεια, μπορούμε να το κάνουμε χωρίς πόνο. Γιατί να έχουμε έναν επώδυνο τοκετό; Μπορείς να έχεις και ανώδυνο. Γιατί να βγάλεις ένα δόντι με πόνο; Πάρε μια ένεση. Δεν θα νιώσεις τον πόνο της εξαγωγής. Ο διαλογισμός είναι η ένεση. Τότε η ζωή μπορεί να γίνει ομαλή και χωρίς πόνο. Ή, αν αυτός ο ρυθμός, αυτή η συστολή-διαστολή, είναι τόσο τεράστια και ανεξέλεγκτη από τους νους μας, παρ’ όλα αυτά μπορούμε να σταθούμε στο πλάι και να παρατηρήσουμε αυτόν τον ρυθμό, ώστε να μην επηρεαζόμαστε. Και αυτό το κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή.
Αν το παιδί κάποιου άλλου πέσει στον δρόμο ή έχει ένα ατύχημα, θα λυπηθούμε, αλλά δεν θα νιώσουμε τόσο πολύ πόνο. Αν όμως το δικό σου παιδί πέσει και χτυπήσει, θα πονέσεις εσύ ο ίδιος βαθιά μέσα σου. Γιατί με το άλλο παιδί νιώθεις πως «δεν είναι δικό σου». Δεν είσαι χωρισμένος από το παιδί κάποιου άλλου. Κάθε παιδί είναι παιδί σου. Αλλά δεν το ξέρουμε αυτό· αυτό έρχεται σε πολύ λεπτότερο επίπεδο, γιατί δεν είμαστε εμπλεκόμενοι. Λυπόμαστε: «Α, το καημένο το παιδί έπεσε». Αλλά αν πέσει το δικό σου παιδί και χτυπήσει, νιώθεις τόσο μεγάλη θλίψη.
Αυτό είναι ακριβώς το ίδιο αρχέτυπο στη ζωή: να μην είσαι εμπλεκόμενος. Και αν δεν είσαι εμπλεκόμενος, είσαι μη-προσκολλημένος και παρ’ όλα αυτά εκτελείς κάθε καθήκον στη ζωή που πρέπει να εκτελεστεί. Τότε ό,τι κι αν έρθει, απλώς έρχεται. Τότε λες: «Και λοιπόν;» «Α, έχασα 50.000 δολάρια στο χρηματιστήριο σήμερα. Και λοιπόν; Αύριο θα κερδίσω 200.000». Αν έχεις αυτή τη στάση, θα βρεις εκείνες τις 200.000 στο χρηματιστήριο, γιατί ο νους σου θέτει σε κίνηση μια θετική δύναμη, και ό,τι σκέφτεσαι, αυτό είσαι.
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΘΕΪΚΟΣ, ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ;
Αν σκέφτεσαι «είμαι τόσο δυστυχισμένος», θα είσαι δυστυχισμένος, ασφαλώς. Το δημιουργείς μόνος σου. Αλλά κοιτάζοντας τη θετική πλευρά της ζωής και γνωρίζοντας ότι είμαι Θεϊκός, πώς μπορώ να είμαι δυστυχισμένος; Πώς μπορώ να είμαι δυστυχισμένος; Αυτό το δράμα στη σκηνή, αυτό το έργο της ζωής, όλα αυτά συμβαίνουν· εγώ τα κοιτάζω· τα παρατηρώ· δεν είμαι μπλεγμένος μέσα τους. Τότε πώς μπορώ να είμαι δυστυχισμένος; Είμαι ο παρατηρητής αυτού του έργου γύρω μου, και ακόμη κι αν χρειαστεί να παίξω ρόλο στο έργο, θα ξέρω ότι δεν είμαι ο Βασιλιάς Ληρ· είμαι ακόμη ο Γκουρουράτζ. Πώς μπορώ να είμαι δυστυχισμένος;
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Satsang US 1979 – 10
