ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Δεν υπάρχει ανάπτυξη· η ψυχή είναι ολοκληρωμένα ανεπτυγμένη· υπάρχει μόνο ένα ξεδίπλωμα. Σε αυτό το μονοπάτι του ξεδιπλώματος που πηγαίνει από τη Σιωπή στη Σιωπή, τι είναι αυτό που ταξιδεύει; Έχουμε διανύσει ένα μονοπάτι ή δεν έχουμε ταξιδέψει καθόλου; Αν υπήρξε ένα ταξίδι, ποιος έχει βιώσει αυτό το ταξίδι;
Γνωρίζουμε ότι το Πνεύμα του ανθρώπου, ή το Παγκόσμιο Πνεύμα, είναι πανταχού παρόν. Δεν έχει πού να πάει και δεν έχει από πού να έρθει. Απλώς είναι. Τι λοιπόν ταξιδεύει; Είναι μια εμπειρία ή είναι μια ψευδαίσθηση; Ακόμη κι αν είναι ψευδαίσθηση, πώς βιώνεται; Κάθε ψευδαίσθηση ή αυταπάτη είναι απλώς το αντίστοιχο της πραγματικότητας, καθώς η ίδια της η «μη-ύπαρξη» υπάρχει μέσα σε εκείνο το «Αυτό» που ονομάζουμε πραγματικότητα.
Ερχόμαστε από το πουθενά και πηγαίνουμε στο πουθενά, αλλά βάλτε ένα μικρό κενό ανάμεσα στο «w» και στο «h». Είσαι «now here» – «τώρα εδώ» – ένας ουσιαστικός παράγοντας που πρέπει να αναγνωριστεί στην πρακτική ζωή. Παρ’ όλα αυτά, ο νους έχει τη συνήθεια να ερευνά.
Ο νους έχει διαμορφωθεί μέσα από την εξέλιξη σε διάφορα στάδια, μέσω των οποίων αποκτά αυτές τις εμπειρίες. Ποιος αποκτά τις εμπειρίες; Ο νους αποκτά εμπειρίες.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΒΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ· ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ
Οι εμπειρίες που αποκτώνται από τον νου, του νου και μέσα από τον νου μάς οδηγούν σε μια απλή ιδέα: Δεν υπάρχει τίποτα έξω από τον νου. Ο ανθρώπινος νους είναι τόσο απέραντος όσο ολόκληρο το σύμπαν, και αν τον εξατομικεύσεις, αυτό σημαίνει απλώς ότι βλέπεις μια φυσαλίδα μέσα σε μια απέραντη λίμνη. Αυτή η φυσαλίδα δεν έχει ξεχωριστή ύπαρξη από τη λίμνη. Ο άνθρωπος έχει μέσα του τη δυνατότητα να βιώσει, με τον νου, την ολότητα του σύμπαντος, ενώ το Πνεύμα παραμένει αποστασιοποιημένο, διότι το Πνεύμα δεν μπορεί να βιώσει αυτό το ταξίδι. Γι’ αυτό λέμε: «Από τη Σιωπή προερχόμαστε και στη Σιωπή επιστρέφουμε». Σημαίνει ότι ο νους, που έχει εκδηλωθεί όπως το άρωμα από ένα λουλούδι, περνά μέσα από αυτό το ταξίδι, είτε είναι ψευδαίσθηση είτε όχι, και ύστερα βρίσκει τον εαυτό του σε πλήρη «εν-ότητα» με το Πνεύμα. Αυτό είναι το ταξίδι, άρα στην ουσία δεν υπήρξε κανένα ταξίδι.
Όμως ο νους υποθέτει ότι αυτό είναι ένα ταξίδι, ότι υπάρχει ένα ταξίδι. Ποιοι είναι οι λόγοι γι’ αυτό; Το Πνεύμα «είναι», ενώ ο νους νομίζει πως ταξιδεύει από εδώ προς τα εκεί. Από την αρχή του παρόντος κύκλου αυτού του σύμπαντος υπάρχει μια εκδήλωση, που λανθασμένα αποκαλείται δημιουργία, διότι η δημιουργία προϋποθέτει μια θέληση πίσω της, ενώ η εκδήλωση είναι απλώς μια εκπόρευση. Είναι η φύση του Εκδηλωτή να εκδηλώνεται, όπως είναι η φύση ενός λουλουδιού να σκορπά το άρωμά του, αλλά δεν εμπλέκεται καμία θέληση. Οι δυνάμεις μέσα στην εκδήλωση είναι γνωστές στα Σανσκριτικά ως τρεις γκούνας: τάμας, ράτζας και σάττβα. Αυτή η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως εκδηλώνεται μέσα στην εκδήλωση του σύμπαντος, στον Παγκόσμιο Νου.
Ο ΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Ολόκληρος ο νους, ή το σύμπαν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ώθηση που φαινομενικά προχωρά μπροστά, μέσα στην έννοια του γραμμικού χρόνου και χώρου. Στην τρίτη διάσταση όπου υπάρχουμε, βρίσκουμε αυτή την κίνηση να προχωρά από το Α στο Β, ενώ πέρα από τον νου δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος. Όπως είπε ο Μπλέικ, «Αιωνιότητα σε μία ώρα»· εμείς θα λέγαμε, σε μία στιγμή.
Σ’ αυτή τη διαδικασία που προβάλλεται μέσω της εκδήλωσης, όπου λειτουργούν οι τρεις γκούνας, ο νους αισθάνεται πως ταξιδεύει. Γιατί αισθάνεται ότι ταξιδεύει; Γιατί νιώθει μπλεγμένος στη διαδικασία της εξέλιξης; Μέσα σε αυτή τη διαδικασία συστολής και διαστολής, που δημιουργείται από τις τρεις γκούνας, η ύλη και οι διάφορες ατομικές της δομές βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση. Ο νους, μπλεγμένος μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία συστολής και διαστολής, νομίζει πως κινείται.
Αν παρατηρήσετε ένα κύμα στη θάλασσα, νομίζετε ότι το κύμα έρχεται από μακριά και πηγαίνει προς την ακτή. Δεν είναι έτσι. Υπάρχει ένας ρυθμός στη θάλασσα, δημιουργημένος από τα ρεύματα, όπου κάθε κύμα ανεβοκατεβαίνει εκεί που βρίσκεται, και ύστερα το επόμενο ανεβοκατεβαίνει, και ούτω καθεξής, δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση ότι το κύμα μετακινείται από εκείνη την άκρη προς την ακτή. Κατά παρόμοιο τρόπο, υπάρχει το ρεύμα του σύμπαντος, η αιώνια κίνηση που αυτοδιαιωνίζεται, μέσα της, από μόνη της, επειδή η φύση της είναι η κίνηση. Εμείς προσπαθούμε να βρούμε αυτό που είναι σιωπηλό πίσω από όλη αυτή τη δραστηριότητα, επειδή εκείνο που είναι κίνηση δεν μπορεί να είναι σιωπή, και εκείνο που είναι σιωπή δεν μπορεί να έχει κίνηση. Πολύ απλό.
Επειδή ο νους μπορεί να δρά και να αλληλεπιδρά μέσα στα συστατικά του, γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκος, και αυτή η ίδια πολυπλοκότητα προσθέτει στην κίνηση του νου. Ο νους δημιουργεί την εμπειρία, και ο ίδιος ο νους είναι η εμπειρία, διότι το αιώνιο Πνεύμα μέσα στον άνθρωπο βρίσκεται πέρα από κάθε εμπειρία κίνησης ή οτιδήποτε άλλου. Απλώς είναι. Εδώ πρόκειται για ένα ζήτημα «επιπροβολής» (υπερθέσεως).
Η θερμότητα αναδύεται από τον ήλιο. Ο ήλιος δεν δημιουργεί συνειδητά τη θερμότητα· είναι η φύση του ήλιου να δίνει θερμότητα. Παρομοίως, αυτή η αιώνια ενέργεια, στην απολύτως σιωπηλή της μορφή, εκδηλώνεται κατ’ αρχήν ως νους.
Όταν ο νους αναλαμβάνει αυτή την κίνηση, βρίσκει επίσης και μια κατεύθυνση· αυτό το ονομάζουμε Θεία Θέληση. Επειδή υπήρξε Θεία Θέληση, όλα όσα παρατηρείτε, συμπεριλαμβανομένων των θελήσεων των ανθρώπων, έχουν προκύψει.
Αυτό είναι πολύ αληθινό από θεολογική και φιλοσοφική άποψη. Αλλά από μυστικιστική άποψη, αυτή η αλήθεια λαμβάνει μια διαφορετική προσέγγιση: Στην εκδήλωση της Θείας Θέλησης, η θέληση γίνεται ο ατομικός νους. Εδώ δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στον νου και στη θέληση. Συνήθως, είναι η κατευθυνόμενη δραστηριότητα ενός συγκεκριμένου νου, αυτοδημιούργητη, που ονομάζεται θέληση.
ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ, Η ΘΕΪΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΥΚΝΩΘΕΙ
Όταν συμβαίνει εκδήλωση, αυτή η Θεϊκή Δύναμη πρέπει να πυκνωθεί στη μορφή ύλης ή πιο χονδροειδών ενεργειών, μέσα στη διαδικασία της εκδήλωσης. Από το πιο λεπτοφυές επίπεδο αυτής της σιωπηλής ενέργειας, πάντοτε απρόσιτης, όπως στα όρια στα μαθηματικά, αυτή η Θεϊκή Δύναμη αναλαμβάνει τη μορφή ενεργοποιημένης ενέργειας. Όσο περισσότερο ενεργοποιείται αυτή η ενέργεια, τόσο πιο χονδροειδής γίνεται. Γι’ αυτό η επιστήμη σήμερα δεν μπορεί ούτε να φτάσει ούτε να εξηγήσει ολόκληρη τη δομή των ατόμων. Οι επιστήμονες μιλούν για υποατομική ύλη και υπο-υποατομική ύλη, αλλά όταν πρόκειται για πειραματική εμπειρία, θα είναι αδύνατο να συλλάβουν τη φύση αυτής της ενέργειας, καθώς ο ίδιος ο δοκιμαστικός σωλήνας που χρησιμοποιούν είναι φτιαγμένος από την ίδια ενέργεια που προσπαθούν να παγιδεύσουν.
Αυτό που μπορεί να αποδειχθεί είναι μόνο εκείνο που έχει κίνηση. Κι όμως, η κίνηση είναι τέτοια ώστε τη στιγμή που την παρατηρείς, αλλάζει, και μέσα σε αυτή την αλλαγή ο παρατηρητής δεν μπορεί να έχει μια ακριβή εικόνα αυτής της κίνησης στο λεπτότερο επίπεδό της. Γι’ αυτό από τα εργαστηριακά πειράματα γνωρίζουμε τόσο λίγα για τον νου.
Αν ο νους ενδυναμωθεί από αυτό που αποκαλούμε δεξί ημισφαίριο, το διαισθητικό επίπεδο, που έχει τις ρίζες του στον πυρήνα της προσωπικότητας του ανθρώπου, τον οποίο επίσης ονομάζουμε Καρδιά, τότε το «εγώ» και το «δικό μου» εξαφανίζονται και γίνεται «Εσύ» και «Δικό Σου». Ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας, αν και εξωτερικά φαίνεται εξατομικευμένος, υπάρχει επίσης και στην οικουμενική του μορφή. Έτσι, αυτό που συμβαίνει στον άνθρωπο είναι το εξής: Μπορεί να υπάρχει ως άτομο και ταυτόχρονα να είναι οικουμενικός, διότι έχει πλέον συνειδητοποιήσει, μέσω της πνευματικής του σάντανα (άσκησης), πόσο απέραντος είναι. Όταν αυτό συμβαίνει, ο άνθρωπος, ως θεϊκός, αναγνωρίζει και βιώνει αυτή τη Θεότητά του.
Ο ΘΕΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Κουβαλάς αυτό το μεγάλο φορτίο, το φορτίο των σανσκάρας, όλες τις εμπειρίες που έχεις μαζεύει, μαζεύει, μαζεύει σε αυτό το ταξίδι. Αυτό το σακί εντυπώσεων, μέσω του οποίου αναγνωρίζεις την ύπαρξη, σχηματίζει το δέμα που κουβαλάς.
Γι’ αυτό ο χριστιανισμός λέει ότι γεννιόμαστε μέσα στην αμαρτία. Υπάρχει μεγάλη αλήθεια σε αυτό. Έχουμε φέρει μαζί μας όλες αυτές τις σανσκάρας που σχηματίζουν τις τάσεις μας στη ζωή. Ουσιαστικά, οι ανθρώπινοι όντες είναι θεϊκοί, αλλά έρχονται με αυτό το φορτίο.
Κάνοντας διαλογισμό και πνευματικές πρακτικές, σωστά ανατιθέμενες από έναν πνευματικό δάσκαλο, αντλείς από τις Υπερσυνειδητές ενέργειες, τις πιο λεπτοφυείς ενέργειες μέσα στη σχετική σφαίρα της ζωής, οι οποίες παρασύρουν τη βρωμιά στο υποσυνείδητο.
Η σύγχρονη ψυχολογία προσπαθεί να ερευνήσει και να βρει αιτίες για τα πράγματα, και έχει τις ερμηνείες της. Γιατί να αναλύσουμε τις αιτίες; Υπάρχει ένας τρόπος με τον οποίο αυτές οι λεπτοφυείς ενέργειες μπορούν να ανασυρθούν ώστε να καθαρίσουν τη βρωμιά και τα σκουπίδια. Αν υπάρχει πολλή βρωμιά σε αυτό το δωμάτιο, θα καθίσετε να αναλύσετε τη βρωμιά; Ή θα φέρετε τη σκούπα; Τι είναι καλύτερο; Τι νόημα έχει να λέμε: αυτό είναι ροκανίδι, αυτό το έφερε ο άνεμος, και το μωρό έκανε τσίσα εκεί;
Φέρτε τη σκούπα και σκουπίστε τα έξω! Αυτό λέμε. Πάρτε την άμεση γραμμή. Και ο άνθρωπος έχει αυτή την ικανότητα. Ο Θεός γίνεται Ζωντανή Πραγματικότητα.
Αυτό είναι το ταξίδι για το οποίο μιλάμε. Ο άνθρωπος είναι αιώνια αθάνατος. Είναι αιώνιος, και μόνο ο νους παρεμβάλλεται. Κι όμως, ο νους μπορεί να εξωραϊστεί τόσο ώστε τα πάντα να μπορούν να απολαμβάνονται.
ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΙΕΣΑΙ
Η Μίρα, μια μεγάλη ποιήτρια της Ινδίας, έγραψε ένα όμορφο ποίημα. Σε αυτό λέει: «Ω Κύριε, δεν θέλω σωτηρία. Δεν θέλω να συγχωνευθώ μέσα σε Σένα. Αλλά άφησέ με να γεννιέμαι ξανά και ξανά για να απολαμβάνω τη χαρά του να προσκυνώ τα πόδια Σου». Τι όμορφο! Η διαδικασία της ζωής θα οδηγήσει τελικά τον άνθρωπο σε αυτή την ενότητα, αυτή τη Συνειδητότητα Ενότητας, τη Συνειδητότητα Μπράχμαν. Είναι αναπόφευκτο. Όλοι πρέπει να φτάσουν εκεί. Κάθε άτομο, που έχει προωθηθεί μέσα από τον λεγόμενο χώρο από τη «Μεγάλη Έκρηξη» (Big Bang), θα πρέπει να διαλύσει την ενέργειά του, και αυτή η ίδια διάλυση είναι η επιστροφή στη Σιωπή.
Ακόμη και στη δυαδικότητα, υπάρχει τόσο πολύ παιχνίδι. Η ζωή είναι γεμάτη χαρά συνέχεια, και ποια μεγαλύτερη χαρά μπορεί να υπάρξει από την εμπειρία της αγάπης; Να αγαπάς και να αγαπιέσαι: Αυτή είναι η ενεργοποίηση αυτού που ονομάζουμε Θεό. Εδώ, ο Θεός δεν είναι αφηρημένη ποιότητα, αλλά ζωντανή πραγματικότητα. Αυτό είναι που θέλουμε. Ο εραστής πρέπει πραγματικά να αγαπά τον αγαπημένο, και όχι μια υποτιθέμενη αγάπη που δημιουργείται από εξάρτηση.
Ο ΕΚΔΗΛΩΤΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ
Η Μπαγκαβάντ Γκίτα λέει: Να είσαι τόσο εδραιωμένος μέσα σου ώστε καμία προσβολή να μη μπορεί να σε ξεφουσκώσει και κανένας έπαινος να μη μπορεί να σε φουσκώσει. Δεν χρειάζεται να ζεις στα άκρα των πολικοτήτων του νου, αλλά να είσαι κεντραρισμένος στο κέντρο. Τότε τίποτα δεν μπορεί να σε επηρεάσει· τότε βιώνεις τη χαρά. Αυτό είναι το ταξίδι.
Μέσα σε όλο αυτό το ρεύμα της ζωής, αυτή τη συστολή/διαστολή, το στοιχείο της χαράς βρίσκεται πάντοτε εκεί. Αυτό το ίδιο στοιχείο του Εκδηλωτή, που περιέχεται μέσα σε όλες τις εκδηλώσεις, είναι μακαριότητα και χαρά.
Αυτό το λουλούδι που δίνει άρωμα, δίνει σωματίδια του εαυτού του. Όταν εισπνέεις το άρωμα του λουλουδιού, παίρνεις μέσα σου σωματίδια αυτού του λουλουδιού. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο Εκδηλωτής υπάρχει σε όλες τις εκδηλώσεις του, διότι, για να χρησιμοποιήσουμε θεολογικούς όρους, ο Δημιουργός και η δημιουργία είναι ένα. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Η ψευδαίσθηση αρχίζει όταν δίνουμε έμφαση στο λάθος πράγμα, όταν δεν δίνουμε έμφαση στην πραγματικότητα, που είναι ο Εκδηλωτής, αλλά την τοποθετούμε στην εκδήλωση.
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΣΟ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ
Αυτή είναι η ψευδαίσθηση. Όταν οι άνθρωποι λένε: «Ω, όλα είναι απλώς ένα όνειρο», να ξέρετε ότι το όνειρο είναι πραγματικό όσο ονειρεύεσαι. Γιατί να το αποκαλέσουμε μη πραγματικό;
Καθώς ονειρεύεσαι, ενεργοποιείς λεπτότερες ενέργειες. Ένα όνειρο είναι πραγματικό. Τόσοι παράγοντες, μέσα από διάφορες εμπειρίες σε αυτή τη ζωή ή σε άλλες ζωές, έρχονται μαζί για να δημιουργήσουν μια πραγματική ιστορία στον νου. Κάθε σκέψη που σκέφτεσαι, κάθε λέξη που λες, είναι πραγματική. Αυτό που χρειάζεται να μας απασχολεί είναι το πώς θα επιστρέψει πάνω μας. Αυτό πρέπει να μας απασχολεί. Με απλά λόγια: θα θερίσεις ό,τι σπείρεις. Βλέπεις το βαθύτερο νόημα πίσω από αυτές τις απλές φράσεις;
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ
Αν πετάξεις μια μπάλα πάνω σε έναν ηλεκτρονικό τοίχο, θα αναπηδήσει τόσο δυνατά πίσω που δεν θα έχεις την ευκαιρία να απομακρυνθείς. Θα σε ρίξει κάτω. Αλλά αν πετάξεις την μπάλα σε έναν τοίχο από χαρτόνι, θα αναπηδήσει αργά. Έτσι, είθε να κατευθύνουμε όλες τις πράξεις και τις σκέψεις μας έτσι ώστε να μην αναπηδούν πάνω μας αρνητικά, αλλά θετικά.
Όποτε περνάω από ένα πάρκο και έχω λίγο χρόνο, σταματώ, κάθομαι και κοιτάζω τα παιδιά να παίζουν. Είναι τόσο όμορφο. Υπάρχει ομορφιά ακόμη και στο κλάμα του παιδιού, καθώς και στο γέλιο του. Όλα είναι ομορφιά. Διότι χωρίς το παιδί να βιώσει τον πόνο του να πέσει και να γδάρει το γόνατό του, πώς θα μπορέσει ποτέ να βιώσει την αξία αυτού που είναι το αντίθετο;
Έτσι, εδώ είμαστε μπλεγμένοι μέσα σε όλες αυτές τις αντιθέσεις, και πάλι, αυτό είναι το ταξίδι. Όταν έρθει η συνειδητοποίηση ότι έχω έρθει από το πουθενά και πηγαίνω στο πουθενά, «τώρα-εδώ», τότε αρχίζουμε να ζούμε. Όχι σαν ζωντανοί νεκροί. Ζούμε!
… Γκουρουράτζ Ανάντα ΓιόγκιThinking
