Το Ταξίδι χωρίς Ταξίδι: Επιστροφή στην Ακινησία

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Δεν υπάρχει ανάπτυξη· η ψυχή είναι ολοκληρωμένα ανεπτυγμένη· υπάρχει μόνο ένα ξεδίπλωμα. Σε αυτό το μονοπάτι του ξεδιπλώματος που πηγαίνει από τη Σιωπή στη Σιωπή, τι είναι αυτό που ταξιδεύει; Έχουμε διανύσει ένα μονοπάτι ή δεν έχουμε ταξιδέψει καθόλου; Αν υπήρξε ένα ταξίδι, ποιος έχει βιώσει αυτό το ταξίδι;

Γνωρίζουμε ότι το Πνεύμα του ανθρώπου, ή το Παγκόσμιο Πνεύμα, είναι πανταχού παρόν. Δεν έχει πού να πάει και δεν έχει από πού να έρθει. Απλώς είναι. Τι λοιπόν ταξιδεύει; Είναι μια εμπειρία ή είναι μια ψευδαίσθηση; Ακόμη κι αν είναι ψευδαίσθηση, πώς βιώνεται; Κάθε ψευδαίσθηση ή αυταπάτη είναι απλώς το αντίστοιχο της πραγματικότητας, καθώς η ίδια της η «μη-ύπαρξη» υπάρχει μέσα σε εκείνο το «Αυτό» που ονομάζουμε πραγματικότητα.

Ερχόμαστε από το πουθενά και πηγαίνουμε στο πουθενά, αλλά βάλτε ένα μικρό κενό ανάμεσα στο «w» και στο «h». Είσαι «now here» – «τώρα εδώ» – ένας ουσιαστικός παράγοντας που πρέπει να αναγνωριστεί στην πρακτική ζωή. Παρ’ όλα αυτά, ο νους έχει τη συνήθεια να ερευνά.

Ο νους έχει διαμορφωθεί μέσα από την εξέλιξη σε διάφορα στάδια, μέσω των οποίων αποκτά αυτές τις εμπειρίες. Ποιος αποκτά τις εμπειρίες; Ο νους αποκτά εμπειρίες.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΒΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ· ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ

Οι εμπειρίες που αποκτώνται από τον νου, του νου και μέσα από τον νου μάς οδηγούν σε μια απλή ιδέα: Δεν υπάρχει τίποτα έξω από τον νου. Ο ανθρώπινος νους είναι τόσο απέραντος όσο ολόκληρο το σύμπαν, και αν τον εξατομικεύσεις, αυτό σημαίνει απλώς ότι βλέπεις μια φυσαλίδα μέσα σε μια απέραντη λίμνη. Αυτή η φυσαλίδα δεν έχει ξεχωριστή ύπαρξη από τη λίμνη. Ο άνθρωπος έχει μέσα του τη δυνατότητα να βιώσει, με τον νου, την ολότητα του σύμπαντος, ενώ το Πνεύμα παραμένει αποστασιοποιημένο, διότι το Πνεύμα δεν μπορεί να βιώσει αυτό το ταξίδι. Γι’ αυτό λέμε: «Από τη Σιωπή προερχόμαστε και στη Σιωπή επιστρέφουμε». Σημαίνει ότι ο νους, που έχει εκδηλωθεί όπως το άρωμα από ένα λουλούδι, περνά μέσα από αυτό το ταξίδι, είτε είναι ψευδαίσθηση είτε όχι, και ύστερα βρίσκει τον εαυτό του σε πλήρη «εν-ότητα» με το Πνεύμα. Αυτό είναι το ταξίδι, άρα στην ουσία δεν υπήρξε κανένα ταξίδι.

Όμως ο νους υποθέτει ότι αυτό είναι ένα ταξίδι, ότι υπάρχει ένα ταξίδι. Ποιοι είναι οι λόγοι γι’ αυτό; Το Πνεύμα «είναι», ενώ ο νους νομίζει πως ταξιδεύει από εδώ προς τα εκεί. Από την αρχή του παρόντος κύκλου αυτού του σύμπαντος υπάρχει μια εκδήλωση, που λανθασμένα αποκαλείται δημιουργία, διότι η δημιουργία προϋποθέτει μια θέληση πίσω της, ενώ η εκδήλωση είναι απλώς μια εκπόρευση. Είναι η φύση του Εκδηλωτή να εκδηλώνεται, όπως είναι η φύση ενός λουλουδιού να σκορπά το άρωμά του, αλλά δεν εμπλέκεται καμία θέληση. Οι δυνάμεις μέσα στην εκδήλωση είναι γνωστές στα Σανσκριτικά ως τρεις γκούνας: τάμας, ράτζας και σάττβα. Αυτή η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως εκδηλώνεται μέσα στην εκδήλωση του σύμπαντος, στον Παγκόσμιο Νου.

Ο ΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Ολόκληρος ο νους, ή το σύμπαν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ώθηση που φαινομενικά προχωρά μπροστά, μέσα στην έννοια του γραμμικού χρόνου και χώρου. Στην τρίτη διάσταση όπου υπάρχουμε, βρίσκουμε αυτή την κίνηση να προχωρά από το Α στο Β, ενώ πέρα από τον νου δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος. Όπως είπε ο Μπλέικ, «Αιωνιότητα σε μία ώρα»· εμείς θα λέγαμε, σε μία στιγμή.

Σ’ αυτή τη διαδικασία που προβάλλεται μέσω της εκδήλωσης, όπου λειτουργούν οι τρεις γκούνας, ο νους αισθάνεται πως ταξιδεύει. Γιατί αισθάνεται ότι ταξιδεύει; Γιατί νιώθει μπλεγμένος στη διαδικασία της εξέλιξης; Μέσα σε αυτή τη διαδικασία συστολής και διαστολής, που δημιουργείται από τις τρεις γκούνας, η ύλη και οι διάφορες ατομικές της δομές βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση. Ο νους, μπλεγμένος μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία συστολής και διαστολής, νομίζει πως κινείται.

Αν παρατηρήσετε ένα κύμα στη θάλασσα, νομίζετε ότι το κύμα έρχεται από μακριά και πηγαίνει προς την ακτή. Δεν είναι έτσι. Υπάρχει ένας ρυθμός στη θάλασσα, δημιουργημένος από τα ρεύματα, όπου κάθε κύμα ανεβοκατεβαίνει εκεί που βρίσκεται, και ύστερα το επόμενο ανεβοκατεβαίνει, και ούτω καθεξής, δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση ότι το κύμα μετακινείται από εκείνη την άκρη προς την ακτή. Κατά παρόμοιο τρόπο, υπάρχει το ρεύμα του σύμπαντος, η αιώνια κίνηση που αυτοδιαιωνίζεται, μέσα της, από μόνη της, επειδή η φύση της είναι η κίνηση. Εμείς προσπαθούμε να βρούμε αυτό που είναι σιωπηλό πίσω από όλη αυτή τη δραστηριότητα, επειδή εκείνο που είναι κίνηση δεν μπορεί να είναι σιωπή, και εκείνο που είναι σιωπή δεν μπορεί να έχει κίνηση. Πολύ απλό.

Επειδή ο νους μπορεί να δρά και να αλληλεπιδρά μέσα στα συστατικά του, γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκος, και αυτή η ίδια πολυπλοκότητα προσθέτει στην κίνηση του νου. Ο νους δημιουργεί την εμπειρία, και ο ίδιος ο νους είναι η εμπειρία, διότι το αιώνιο Πνεύμα μέσα στον άνθρωπο βρίσκεται πέρα από κάθε εμπειρία κίνησης ή οτιδήποτε άλλου. Απλώς είναι. Εδώ πρόκειται για ένα ζήτημα «επιπροβολής» (υπερθέσεως).

Η θερμότητα αναδύεται από τον ήλιο. Ο ήλιος δεν δημιουργεί συνειδητά τη θερμότητα· είναι η φύση του ήλιου να δίνει θερμότητα. Παρομοίως, αυτή η αιώνια ενέργεια, στην απολύτως σιωπηλή της μορφή, εκδηλώνεται κατ’ αρχήν ως νους.

Όταν ο νους αναλαμβάνει αυτή την κίνηση, βρίσκει επίσης και μια κατεύθυνση· αυτό το ονομάζουμε Θεία Θέληση. Επειδή υπήρξε Θεία Θέληση, όλα όσα παρατηρείτε, συμπεριλαμβανομένων των θελήσεων των ανθρώπων, έχουν προκύψει.

Αυτό είναι πολύ αληθινό από θεολογική και φιλοσοφική άποψη. Αλλά από μυστικιστική άποψη, αυτή η αλήθεια λαμβάνει μια διαφορετική προσέγγιση: Στην εκδήλωση της Θείας Θέλησης, η θέληση γίνεται ο ατομικός νους. Εδώ δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στον νου και στη θέληση. Συνήθως, είναι η κατευθυνόμενη δραστηριότητα ενός συγκεκριμένου νου, αυτοδημιούργητη, που ονομάζεται θέληση.

ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ, Η ΘΕΪΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΥΚΝΩΘΕΙ

Όταν συμβαίνει εκδήλωση, αυτή η Θεϊκή Δύναμη πρέπει να πυκνωθεί στη μορφή ύλης ή πιο χονδροειδών ενεργειών, μέσα στη διαδικασία της εκδήλωσης. Από το πιο λεπτοφυές επίπεδο αυτής της σιωπηλής ενέργειας, πάντοτε απρόσιτης, όπως στα όρια στα μαθηματικά, αυτή η Θεϊκή Δύναμη αναλαμβάνει τη μορφή ενεργοποιημένης ενέργειας. Όσο περισσότερο ενεργοποιείται αυτή η ενέργεια, τόσο πιο χονδροειδής γίνεται. Γι’ αυτό η επιστήμη σήμερα δεν μπορεί ούτε να φτάσει ούτε να εξηγήσει ολόκληρη τη δομή των ατόμων. Οι επιστήμονες μιλούν για υποατομική ύλη και υπο-υποατομική ύλη, αλλά όταν πρόκειται για πειραματική εμπειρία, θα είναι αδύνατο να συλλάβουν τη φύση αυτής της ενέργειας, καθώς ο ίδιος ο δοκιμαστικός σωλήνας που χρησιμοποιούν είναι φτιαγμένος από την ίδια ενέργεια που προσπαθούν να παγιδεύσουν.

Αυτό που μπορεί να αποδειχθεί είναι μόνο εκείνο που έχει κίνηση. Κι όμως, η κίνηση είναι τέτοια ώστε τη στιγμή που την παρατηρείς, αλλάζει, και μέσα σε αυτή την αλλαγή ο παρατηρητής δεν μπορεί να έχει μια ακριβή εικόνα αυτής της κίνησης στο λεπτότερο επίπεδό της. Γι’ αυτό από τα εργαστηριακά πειράματα γνωρίζουμε τόσο λίγα για τον νου.

Αν ο νους ενδυναμωθεί από αυτό που αποκαλούμε δεξί ημισφαίριο, το διαισθητικό επίπεδο, που έχει τις ρίζες του στον πυρήνα της προσωπικότητας του ανθρώπου, τον οποίο επίσης ονομάζουμε Καρδιά, τότε το «εγώ» και το «δικό μου» εξαφανίζονται και γίνεται «Εσύ» και «Δικ