ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΣΗΜΑΔΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Η πνευματική ανάπτυξη έχει συγκεκριμένα γνωρίσματα στην καθημερινή μας ζωή. Αυτά τα γνωρίσματα μάς βοηθούν να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας. Η ικανότητα να μετατρέπουμε ό,τι παλαιότερα δεν μας έδινε χαρά σε πηγή χαράς αποτελεί σημάδι πνευματικής ανάπτυξης. Όπως έχουμε ξαναπεί, κάθε δυστυχία δημιουργείται από την μάταιη προσκόλλησή μας. Προσκολλόμαστε σε διάφορες όψεις της ζωής που, όπως είπαμε, είναι παροδικές. Καθώς ο άνθρωπος διευρύνεται, καθώς αναπτύσσεται πνευματικά, αναζητά την πραγματική αξία όχι μόνο μέσα του αλλά και στο περιβάλλον του και, ανακαλύπτοντας αυτήν την αξία, αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι χωρισμένη από τον ίδιο. Αυτό είναι ένα βέβαιο σημάδι πνευματικής ανάπτυξης.
Ένας πνευματικά αναπτυγμένος άνθρωπος είναι περισσότερο ολοκληρωμένος, ανάλογα με το πόση ανάπτυξη έχει συντελεστεί. Δεν υπάρχουν εμπόδια για τον πνευματικά αναπτυγμένο άνθρωπο, υπάρχουν μόνο σκαλοπάτια. Εκείνα που κάποτε ήταν εμπόδια έχουν μετατραπεί σε σκαλοπάτια και η γνώση ότι κάθε εμπειρία στη ζωή είναι απλώς ένα σκαλοπάτι που μας οδηγεί προς τα πάνω και πάντα μπροστά είναι το χαρακτηριστικό του αναπτυσσόμενου ανθρώπου.
ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΓΩ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΝΑΠΕΠΤΥΓΜΕΝΟ
Όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «ανάπτυξη», δεν αναφερόμαστε στο αληθινό Εγώ μέσα μας. Το αυθεντικό Εγώ είναι πάντοτε αναπεπταμένο, περικλείοντας τα πάντα, υλικά και άυλα, ζωντανά και άβια. Όταν όμως μιλάμε για πνευματική ανάπτυξη, αναφερόμαστε στην απομάκρυνση των πέπλων των προσκολλήσεων σε προσωρινές αξίες και στην αναγνώρισή τους ως αυτό που πραγματικά είναι. Προοδευτικά υπερβαίνουμε τα δεσμά που μας κρατούν δέσμιους στη σχετικότητα. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να ζούμε μέσα στη σχετικότητα, αλλά το να είμαστε δεμένοι, καταπιεσμένοι και βαρυφορτωμένοι είναι αυτό που προσπαθούμε να υπερβούμε. Έτσι, η πνευματική ανάπτυξη είναι και πνευματική ανύψωση.
Το φως λάμπει πάντα, κι εμείς προσπαθούμε να τραβήξουμε τις κουρτίνες. Η ανάπτυξη σημαίνει ότι ανοίγουμε τις κουρτίνες ώστε το φως να εισέλθει στην καθημερινή μας ζωή. Όλες οι φιλοσοφίες δεν έχουν καμία αξία αν δεν γίνουν πρακτικές. Ο πνευματικά αναπτυγμένος άνθρωπος περπατά σε μια κόψη ξυραφιού. Πρέπει να είναι ακόμη πιο προσεκτικός στην καθημερινότητά του από τον μη αναπτυγμένο άνθρωπο. Πρέπει να είναι προσεκτικός, άγρυπνος και σε εγρήγορση ώστε να μη γλιστρήσει.
Ο ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ
Υπάρχει η ιστορία ενός γκουρού που είχε έναν τσελά. Ο τσελά είχε απόλυτη πίστη στον γκουρού και η πίστη του ήταν τόσο ισχυρή που μόνο με το όνομα του γκουρού μπορούσε να διασχίσει το ποτάμι περπατώντας πάνω στο νερό. Αυτό το έμαθε ο γκουρού και άρχισε να σκέφτεται: «Αφού το όνομά μου έχει τέτοια δύναμη ώστε κάποιος μπορεί να περπατήσει στο νερό, τότε τι άλλο δεν μπορώ να κάνω εγώ;». Έτσι, ένα κρύο πρωινό Παρασκευής αποφάσισε να το δοκιμάσει και βυθίστηκε αμέσως. Αυτό που τον έκανε να βυθιστεί ήταν η πνευματική υπερηφάνεια. Πριν από αυτό ήταν καλός άνθρωπος, αλλά η υπερηφάνεια που αναπτύχθηκε μέσα του λόγω ορισμένων δυνάμεων τον κατέστρεψε.
Αυτό συμβαίνει σε διάφορα κινήματα και σε ανθρώπους που θεωρούνται «πνευματικοί». Ο αναπτυγμένος άνθρωπος πρέπει να είναι ταπεινός. Πρέπει να γνωρίζει την αξία της ταπεινότητας, να μπορεί να αναγνωρίζει τον εαυτό του τόσο ως έναν πολύ εξελιγμένο άνθρωπο όσο και ως το πιο ταπεινό σκουλήκι που σέρνεται στο έδαφος.
ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ, Ο ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΧΑΡΗ
Αυτή η διπλή αναγνώριση συμβαίνει επειδή έχει αντιληφθεί ότι η Θεότητα υπάρχει παντού. Έχει γνωρίσει τον έμφυτο Θεό σε όλα γύρω του και, με αυτή τη γνώση, καταλαβαίνει ότι το σώμα και ο νους του είναι μόνο όργανα. Αναγνωρίζοντας ότι είναι όργανα στα χέρια μιας τεράστιας Θείας Δύναμης, νιώθει ασήμαντος. Και ταυτόχρονα γνωρίζει τη σημασία της Θεότητας, επειδή η Θεότητα διαποτίζει κάθε σκέψη του, κάθε κύτταρο στο σώμα του. Ξέρει ότι η Θεότητα μπορεί να περιγραφεί ως Χάρη και ως όργανό της μπορεί να τη μεταδίδει όχι με έπαρση αλλά με ταπεινότητα. Αυτά είναι τα σημάδια του αναπτυγμένου ανθρώπου. Αλλιώς, αν δεν είναι αναπτυγμένος, είναι «συσκευασμένος». Πετάξτε τον στη θάλασσα.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ
Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Έτσι λειτουργεί η πνευματικότητα. Ο αναπτυγμένος άνθρωπος έχει ταπεινότητα και μαζί με αυτήν έρχεται η πλήρης παράδοση. Γίνεται πολύ απλός. Έχω ξαναπεί ότι ο αναπτυγμένος άνθρωπος γίνεται πιο απλός κι από τον απλό, και αυτό μπορεί να θεωρηθεί εξαιρετικό. Όλα είναι τόσο απλά.
Είναι απλώς λίγες αρετές που χρειάζεται να καλλιεργήσει ο άνθρωπος για να βιώσει την ανάπτυξη. Όχι ως επίφαση ή επίδειξη, αλλά ως ζωντανό παράδειγμα παράδοσης, ταπεινότητας και αγάπης. Ο αναπτυγμένος άνθρωπος κλαίει τα δάκρυά σου και γελά το γέλιο σου γιατί δεν υπάρχει διαχωρισμός. Αυτός είναι ο αναπτυγμένος άνθρωπος.
Η ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ
Ο αναπτυγμένος άνθρωπος μπορεί να στέκεται πέρα από τον κόσμο, ό,τι κι αν του συμβαίνει, όση αναταραχή κι αν βιώνει. Ο Ιησούς υπέφερε πολύ. Εμείς γνωρίζουμε μόνο την εξωτερική πλευρά αυτού του πόνου, αλλά βλέπουμε το εσωτερικό του; Εξωτερικά έμοιαζε να υποφέρει, εσωτερικά όμως ήταν σε ειρήνη επειδή ήταν ένα με τη Θεότητα, ένα με τον Πατέρα.
Στους νεότερους χρόνους, παράδειγμα είναι ο Ραμακρίσνα στα τέλη του 19ου αιώνα. Θα συνιστούσα σε όλους να διαβάσετε το βιβλίο «Το Ευαγγέλιο του Σρι Ραμακρίσνα», γραμμένο από τον μαθητή του, Μαχέντρα. Ο Ραμακρίσνα είχε τέτοια απλότητα, τέτοια αφοσίωση, όχι μόνο σε έναν Θεό μακρινό και υψηλό, αλλά στον άνθρωπο, σε κάθε πλάσμα, επειδή η Θεία Χάρη είναι πιο κοντά μας από ό,τι νομίζουμε.
ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑ ΑΠΟΛΥΤΑ
Η Χάρη είναι η ίδια η ζωτική δύναμη μέσα μας. Αν δεν είμαστε απλώς περίεργοι ή αναζητούμε έτοιμες λύσεις από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά είμαστε ειλικρινείς, τότε μέσω της σιωπηλής μας πρακτικής νιώθουμε αυτή την παρουσία. Αυτή η παρουσία δεν προέρχεται από κάπου αλλού, βρίσκεται ήδη εκεί, και αυτή είναι που αισθάνεται ο αναπτυγμένος άνθρωπος. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αμέτρητα χαρακτηριστικά του αναπτυγμένου ανθρώπου, αλλά το βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι αγαπά και αγαπά και αγαπά ολοκληρωτικά. Με αυτή την αγάπη έρχεται η θυσία, η παράδοση και η αφοσίωση. Ένας αληθινός γκουρού είναι πάντα πιο αφοσιωμένος στον τσελά του απ’ όσο ο τσελάς στον γκουρού. Αυτό είναι το σημάδι ενός αναπτυγμένου ανθρώπου.
– Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι, Satsang UK 1978 – 09
