Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΒΡΑΧΜΑΝ
Όταν ξεκίνησε η ατομικότητα, υπήρχε αυτή η βαθιά, ακραία σιωπή. Στα Σανσκριτικά, την αποκαλούμε Νύχτα του Βράχμαν, ή μια άλλη λέξη που χρησιμοποιείται είναι “Πραλάγια”, όπου όλα ηρεμούν. Αλλά μέσα σε αυτή την ησυχία, αυτή η ησυχία λειτουργεί σε διάφορους κύκλους. Ένας κύκλος ξεκινά και τελειώνει, και μετά αρχίζει και τελειώνει άλλος, και άλλος ξεκινά και τελειώνει, και αυτό συνεχίζεται επ’ αόριστον. Σε έναν συγκεκριμένο κύκλο, όταν όλα ηρεμούν, αυτό ονομάζεται Πραλάγια ή η Νύχτα του Βράχμαν.
Μέσα σε αυτή τη σιωπή, υπάρχει ακόμη ένα σαμσκάρα. Δεν είναι μόνο η ατομική ψυχή που έχει σαμσκάρα, αλλά και ολόκληρο το σύμπαν, ή το συγκεκριμένο σύμπαν στο οποίο βρισκόμαστε, έχει σαμσκάρα. Αυτές οι σαμσκάρες παραμένουν σε μια πολύ λεπτή μορφή και θα παραμείνουν σε μια λεπτή μορφή όπως οι ροές που παραμένουν σε πολύ ήρεμα νερά. Μπορεί να παρατηρήσουμε μια λίμνη ή μια λιμνούλα έξω και να φαίνεται πολύ ήρεμη, αλλά υπάρχουν ακόμα ροές μέσα στην ηρεμία, στα ήρεμα νερά. Είναι η αναγέννηση, οι ροές γίνονται πιο ισχυρές ή μια ροή συγκρούεται με μια άλλη ροή που δημιουργεί αυτή την αναστάτωση ξανά, που προκαλεί την ταραχή στο νερό και έτσι αρχίζει ένας άλλος κύκλος. Σύμφωνα με τους σύγχρονους επιστήμονες, όταν ξεκινά αυτός ο κύκλος, αυτή η αναστάτωση που δημιουργείται ονομάζεται η Μεγάλη Έκρηξη. Από εκεί, η προώθηση αρχίζει.
Αρχίζουμε από αυτή τη σιωπή και στην αυτοεκπλήρωση φτάνουμε ξανά στη σιωπή. Όσον αφορά το πνευματικό εαυτό, δεν υπάρχει ταξίδι γιατί είναι ο θεμελιώδης παράγοντας, ο αμετάβλητος παράγοντας, και παραμένει για πάντα. Δεν έχει πουθενά να πάει. Είναι εδώ, και η πρόοδός του, ή το ταξίδι του, είναι από εδώ προς εδώ. Δεν πηγαίνει πουθενά.
Η ΨΥΧΗ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Η ψυχή έχει το ταξίδι, και η ψυχή, το εγώ-εαυτό ή το λεπτό σώμα του ανθρώπου, κάνει το ταξίδι. Κάνει το ταξίδι πάνω σε αυτόν τον τεράστιο ωκεανό του Πνευματικού Εαυτού, και ο Πνευματικός Εαυτός του καθενός είναι ο ίδιος — ο ίδιος Πνευματικός Εαυτός. Επομένως, λέμε ότι η θεολογία λέει ότι ο Θεός είναι ένας. Αυτό είναι που εννοείται με αυτό. Είναι απλώς ένας ωκεανός· όλες οι ατομικότητες είναι φυσαλίδες ή κύματα πάνω στον ίδιο ωκεανό.
Η ψυχή, ή το λεπτό σώμα, δεν έχει πολύ μακριά να πάει, ακόμη και σε αυτήν την προώθηση, γιατί ξεκινά από τη σιωπή, τελειώνει στη σιωπή και η σιωπή είναι παντού. Το πραγματικό ταξίδι είναι η εμπειρία που αποκτά.
Αυτό δεν μπορεί να μετρηθεί με όρους χρόνου ή χώρου, γιατί δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος στα πεδία του λεπτού. Σε ορισμένες μορφές αποκρυφισμού, όπου έχουν αυτοπροβολή, αυτό που κάνουν είναι να προβάλλουν τα λεπτά σώματά τους έξω από τον εαυτό τους. Πιο γρήγορα από μια σκέψη ή όσο γρήγορα μια σκέψη, θα μπορούσαν να είναι οπουδήποτε επιθυμούν. Εδώ είμαστε στην Αμερική, και όσο γρήγορα σκέφτηκα, βρισκόμαστε στην Ιαπωνία. Δεν υπάρχει χρόνος ή χώρος σε εκείνο το πεδίο της λεπτότητας, αλλά το λεπτό σώμα παραμένει υπόκειμενο στην αιτία. Το φυσικό σώμα υπόκειται στον χρόνο, στον χώρο και στην αιτία.
ΧΡΟΝΟΣ, ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ
Με το φυσικό σώμα, μετράμε το χρόνο και το χώρο και γνωρίζουμε ότι όλα αυτά έχουν προκληθεί, και κάθε αιτία έχει το αποτέλεσμα της.
Το λεπτό σώμα είναι πέρα από τις έννοιες του χρόνου και του χώρου του φυσικού σώματος, αλλά εξακολουθεί να έχει τις δυνάμεις της αιτίας γιατί φέρει μέσα του όλες τις εντυπώσεις που το προκάλεσαν. Λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο της αιτίας· αν δεν το έκανε, δεν θα μπορούσε να αξιολογήσει τον εαυτό του για να πάρει άλλη γέννηση.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό σημείο να θυμόμαστε, και αξίζει να το επαναλάβουμε: το φυσικό σώμα υπόκειται στον χρόνο, το χώρο και την αιτία, ενώ το λεπτό σώμα υπόκειται μόνο στην αιτία επειδή είναι πέρα από τον χρόνο και το χώρο, και το πνευματικό σώμα είναι πέρα από τα τρία.
Δεν υπάρχει χρόνος, χώρος ή αιτία στο πνευματικό σώμα. Είναι πανταχού παρόν· επομένως, δεν υπάρχει χώρος. Όντας πανταχού παρόν, δεν μετράται ποτέ με όρους χώρου. Όντας αιώνιο, δεν μετράται ποτέ με όρους χρόνου, και όντας πέρα από τον χρόνο, όντας αθάνατο, δεν μπορείς να το μετρήσεις με γραμμικό χρόνο. Όντας πανταχού παρόν και καθολικό, δεν μπορείς να το μετρήσεις με γραμμικό χώρο, και δεν έχει αιτία. Απλώς Είναι, και αυτό είναι το «είναι» που λένε οι άνθρωποι, και όπως τα ιερά κείμενα το εκφράζουν, «Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι.»
Αυτό είναι το πνευματικό σώμα. Το Πνευματικό Εγώ εκφράζεται μέσω αυτών των διάφορων μέσων. Το Πνευματικό Εγώ δεν μπορεί να εισέλθει άμεσα στα πεδία της υλικής φυσικής ύλης. Πρέπει κι αυτό να υλοποιηθεί μέσα από βαθμούς και στάδια. Το λεπτό σώμα είναι αναγκαίο για να φέρει το πιο χονδρό σώμα.
Η όλη διαδικασία της αυτοεκπλήρωσης θα ήταν η πλήρης διάλυση του φυσικού σώματος. Το λεπτό σώμα διαλύεται μέχρι να διαλυθούν αυτά τα δύο, και τότε τα πάντα επιτυγχάνονται, γιατί το πνευματικό σώμα είναι πάντα εκεί. Όταν κάποιος είναι συνειδητός, πραγματικά συνειδητός, ακόμα και με το νου, ή βιώνει το «είναι», «Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι», τότε εδώ, ακόμα κι αν είναι παγιδευμένος στο φυσικό και το λεπτό σώμα, μπορεί ακόμα να βιώσει αυτό το πνευματικό σώμα του, αυτό το «είναι». Αυτό είναι η πρόοδος της ψυχής, η πρόοδος της ατομικής ψυχής, να γίνει η Καθολική Ψυχή, το «είναι». Αυτό είναι η αυτοεκπλήρωση.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιογκί: Σατσανγκ ΗΠΑ 1977 – 28
