ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
Ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι αυτό που ονομάζουμε καρδιά, το άθροισμα όλων των αισθημάτων σας, των συγκινήσεών σας – και όχι μόνο εκείνων που νιώθετε με τον νου. Όλα τα αισθήματα και τα συναισθήματα που βιώνουμε δεν είναι κατ’ ανάγκη της καρδιάς. Πολλά είναι ανακατεμένα με τον νου.
Η καρδιά είναι μια ποιότητα, μια μορφή ύπαρξης που μπορεί να υπάρχει χωρίς τον νου και χωρίς αίσθημα, χωρίς συγκίνηση, χωρίς τη διαδικασία της σκέψης. Μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα, κι όμως οι διάφοροι μηχανισμοί του νου είναι απαραίτητοι για να μπορέσει να εκτιμηθεί αυτό που συμβαίνει στην καρδιά.
Η καρδιά αιώνια ακτινοβολεί μια ενέργεια, μια δύναμη. Όταν είπα ότι η καρδιά είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας, σημαίνει ότι η καρδιά είναι αυτό που βρίσκεται πιο κοντά στη Θειότητα. Η Θειότητα περικλείεται, «παγιδεύεται» κατά κάποιον τρόπο μέσα στην καρδιά. Η καρδιά έχει μια οικουμενική ποιότητα. Γι’ αυτό λέμε για έναν καλό άνθρωπο ότι είναι «ανοιχτόκαρδος», «μεγάλη καρδιά». Λίγο συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλη είναι αυτή η μεγαλοσύνη. Η έκτασή της είναι ολόκληρο το σύμπαν.
Όμως, επειδή ο άνθρωπος έχει νου, επιμένει να περιορίζει την καρδιά. Περιορίζοντας την καρδιά στο ατομικό εγώ και στην ατομικότητά της, την κλείνει. Έτσι προκύπτει το ερώτημα: «Πώς μπορούμε να ανοίξουμε την καρδιά;»
Η ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΘΑΡΗ
Πώς αρχίζουμε το άνοιγμα της καρδιάς; Αν κάποιος πει: «Πρέπει να γίνω πιο καλός, πιο γενναιόδωρος, πιο αγαπητικός». Το λέει η καρδιά αυτό; Όχι. Ο νους το λέει, γιατί αισθάνεται την εγγύτητα της καρδιάς.
Η καρδιά πάλλεται τόσο δυνατά συνεχώς, που ο νους αρχίζει να νιώθει αυτούς τους παλμούς, αυτές τις ωθήσεις, και αρχίζει να αναρωτιέται: «Γιατί είναι κλειστή η καρδιά μου; Γιατί δεν μπορώ να νιώσω;»
Το βίωμα συνήθως μετριέται με βάση τα συναισθήματα, γιατί τα συναισθήματα μπορεί να είναι καλά ή κακά, θετικά ή αρνητικά. Η ακτινοβολία όμως της καρδιάς είναι πάντοτε καθαρή.
Στις Γραφές λέγεται πως «η καρδιά του Ιησού αιμορραγούσε για μας». Τι είναι αυτό που «αιμορραγεί»; Ποιο είναι αυτό που εκτοξεύει αυτόν τον παλλόμενο χείμαρρο του αίματος; Όταν μιλάμε για αίμα, εννοούμε «ζωτικό αίμα», τη ζωτική ροή που πηγάζει από την καρδιά, που ενδυναμώνεται και γεννάται από τη δύναμη της καρδιάς, η οποία είναι οικουμενική.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΟΙΓΜΑ – Ο ΝΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
Εδώ πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Το «άνοιγμα της καρδιάς» δεν είναι στην πραγματικότητα άνοιγμα της καρδιάς, αλλά άνοιγμα του νου. Ξεκινάμε από τον νου προσπαθώντας να ανοίξουμε την καρδιά. Μαζεύουμε ή επιβεβαιώνουμε μέσα μας θετικές ποιότητες που βοηθούν στη διαδικασία του ανοίγματος.
Αλλά ο σωστός τρόπος να «ανοίξει» η καρδιά – κι εδώ βρίσκεται το μυστικό – είναι να υπερβούμε τον νου και να μην αφήσουμε τον νου να παρεμβαίνει.
Ο άντρας λέει στη γυναίκα, η γυναίκα στον άντρα: «Σ’ αγαπώ». Αυτή η αγάπη που λέγεται εκεί δεν είναι η αγάπη της καρδιάς, παρόλο που πηγάζει από την καρδιά. Ενδυναμώνεται από την καρδιά, αλλά είναι ο νους που μιλά. Ο νους εκτιμά το σχήμα της μύτης της, των αυτιών της ή των δαχτύλων της και λέει, «Σ’ αγαπώ».
Η καρδιά δεν έχει μάτια, δεν έχει αυτιά, δεν έχει αίσθηση. Κι όμως λέμε «η καρδιά αισθάνεται». Ο νους αισθάνεται, όχι η καρδιά. Η καρδιά είναι μία παλλόμενη, ακτινοβόλα δύναμη, κι όταν λέμε ότι η καρδιά «ανοίγει», σημαίνει ότι ο νους ανοίγει. Η καρδιά δεν χρειάζεται άνοιγμα.
Όπως σε μια παλιά μας αναλογία: η καρδιά είναι σαν τη βενζίνη στο ντεπόζιτο του αυτοκινήτου και ο καρμπυρατέρ είναι ο νους. Όταν ο νους διευρυνθεί, το καύσιμο – η καρδιά – ρέει αυτόματα.
ΟΤΑΝ ΔΙΕΓΕΙΡΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, Ο ΝΟΥΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ
Στις πνευματικές μας πρακτικές θέτουμε τον νου στην άκρη και ερχόμαστε σε επαφή με την Πηγή που μπορεί να υπερβεί όλες τις στρεβλώσεις του νου. Είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσει κανείς από τον νου για να τον ανοίξει, ώστε να λάμψει μέσα του η καρδιά. Είναι πολύ πιο εύκολο να επιτρέψουμε στην καρδιά, στην ίδια της την «είναι-ότητα», να λάμψει μέσα από τον νου και από όλες τις χαραμάδες του νου. Όλη η «βρομιά» του νου ξεπλένεται αυτόματα από αυτή την ορμητική δύναμη της καρδιάς.
Όσοι ακολουθούν την Τζνιάνα Γιόγκα ξεκινούν προσπαθώντας να διευρύνουν τον νου – πολύ δύσκολη οδός. Εκείνοι που ξεκινούν από την καρδιά το βρίσκουν πολύ ευκολότερο, γιατί δεν λαμβάνουν υπόψη τον νου· όταν διεγείρουν την καρδιά, ο νους ανοίγει μόνος του και η δύναμη ρέει.
ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΑΓΑΠΗ
Το ερώτημα είναι: Πώς διεγείρουμε την καρδιά; Πώς φτάνουμε στον πυρήνα της προσωπικότητάς μας; Πώς παίρνουμε αυτό το ατομικό βίωμα που βρίσκεται μέσα και το εγχέουμε σε εκείνη την οικουμενική ενότητα που είναι η καρδιά;
Η διαδικασία διευκολύνεται με τις διαλογιστικές μας πρακτικές, όπου συστηματικά βυθιζόμαστε σε επίπεδα πέρα από τον νου, και εκεί, στη σφαίρα της καρδιάς, βρίσκεται η Βασιλεία των Ουρανών.
Βλέπετε πόσο έχει παρερμηνευτεί η καρδιά; Ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι το πνεύμα, και το πνεύμα είναι η καρδιά. Τι είναι αυτό που αγαπά πραγματικά; Η καρδιά. Όχι επειδή «θέλει» να αγαπά, αλλά επειδή είναι η φύση της καρδιάς να αγαπά και να εκπέμπει αγάπη.
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
Εξαπατούμε τον εαυτό μας νομίζοντας ότι αγαπάμε, γιατί τη στιγμή που νομίζεις ότι αγαπάς, έχεις πάψει να αγαπάς. Σκεφτείτε το πολύ προσεκτικά: τη στιγμή που σκέφτομαι «αγαπώ», έχω σταματήσει να αγαπώ. Γιατί; Γιατί ο νους το αναλύει, και ο νους είναι πολύ ατελής για να αναλύσει κάτι τόσο άπειρο, τόσο ισχυρό. Πώς να χωρέσει στην περιορισμένη δομή του νου;
Γι’ αυτό λέμε: «Αγάπα για την ίδια την Αγάπη.» Όχι επειδή είσαι όμορφη ή πλούσια ή επειδή έχεις κάτι που χρειάζομαι. Ο νους γνωρίζει ανάγκες, όχι η καρδιά. Ο νους αναγνωρίζει την ανάγκη: ανάγκη για εξάρτηση, συναισθηματική ή σωματική. Βλέπουμε ανθρώπους που μένουν μαζί χρόνια λόγω σωματικών εξαρτήσεων – αυτό είναι απλώς ο νους μπλεγμένος με τις αισθήσεις. Αυτό δεν είναι αγάπη, δεν είναι άνοιγμα καρδιάς. Είναι παιχνίδι του νου. Ο νους παίζει κόλπα στον εαυτό του, κι εμείς αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι αγαπάμε.
Δεν μπορείς να σκέφτεσαι ότι αγαπάς.
Η αγάπη απλώς είναι.
Δεν χρειάζεται πίστη.
Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΕΝΤΟΣ – ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ
Με τις διαλογιστικές πρακτικές παρακάμπτουμε τις χαραμάδες του νου και νιώθουμε αυτή τη δύναμη μέσα μας. Νομίζουμε ότι τη νιώθουμε με τον νου, αλλά στην πραγματικότητα ο νους, σε πιο λεπτό επίπεδο, απλώς αναγνωρίζει αυτή τη δύναμη και τη εκτιμά.
Οι άνθρωποι λένε: «Η αγάπη είναι τυφλή.» Αυτό είναι αληθινό, γιατί η αγάπη δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν σκέφτεται.
Όταν αγαπάς κάποιον, δεν βλέπεις τα ελαττώματά του, γιατί αυτή η δύναμη σε κατακλύζει τόσο πολύ που οι αδυναμίες δεν φαίνονται. Τότε υπάρχει ένα μέτρο αγάπης. Όταν όμως δεν αγαπάς, όλα τα ελαττώματα του άλλου φαίνονται τεράστια – υπερμεγεθυμένα όχι από την καρδιά, αλλά από τον νου.
Ο σκοπός δεν είναι να σκεφτόμαστε την αγάπη, αλλά να τη νιώθουμε. Και νιώθουμε την αγάπη όταν φτάνουμε σε εκείνη την κατάσταση αθωότητας. «Γίνετε σαν τα παιδιά», και η Βασιλεία των Ουρανών είναι πάντα ανοιχτή. Αυτή η Βασιλεία είναι η καρδιά. Όχι η εξατομικευμένη καρδιά που έχουμε διαστρεβλώσει με τις διεργασίες του νου, ο οποίος προσπαθεί ατυχώς να περιορίσει την καρδιά. Σ’ αυτή την αποτυχημένη προσπάθεια γέννιουνται συγκρούσεις· και μία σύγκρουση γεννά κι άλλες, σε φαύλο κύκλο.
ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΝΩΣΗ, ΝΙΩΘΕΤΑΙ ΜΟΝΟ Η ΕΝΟΤΗΤΑ
Πολλοί από εσάς ίσως έχετε βιώσει ότι όταν ένας άντρας αγαπά μια γυναίκα ή μια γυναίκα έναν άντρα, στην παρουσία τους ή στην εγγύτητα ο νους σταματά να λειτουργεί. Γίνεσαι ανίδεος του σώματος, και κάτι άλλο αναλαμβάνει – μεταφέρεσαι αλλού. Χάνεσαι στην αγάπη, σε μια κατάσταση όπου ο σκεπτόμενος νους έχει σιγήσει και υπάρχει μόνο αυτή η «είναι-ότητα», το απλό «είμαι».
Έχω πει και άλλοτε: οι άνθρωποι δεν ξέρουν να κάνουν έρωτα. Κάνουν έρωτα μόνο με τα σώματα, και ο νους διεγείρει το σώμα. Οι πιο υλιστές άνθρωποι χρειάζονται κυρίως σωματικό ερεθισμό, άλλοι ψυχολογικό, συνήθως και τα δύο. Αυτό το ονομάζουν «έρωτα». Είναι βλασφημία. Δεν είναι έρωτας, είναι λαγνεία.
Αληθινή ερωτική ένωση συμβαίνει όταν το εσώτερο Είναι, το Πνεύμα ή η καρδιά, ο νους και το σώμα γίνονται ένα, όταν εμποτίζονται αμοιβαία και τότε η μεγαλύτερη δύναμη αναλαμβάνει. Δεν νιώθεις πια το σώμα ούτε τον νου – νιώθεις μόνο την Ενότητα. Και αυτό προέρχεται από την καρδιά· αυτό είναι το άνοιγμα της καρδιάς.
Χρησιμοποιώ αυτό το παράδειγμα, αλλά η ίδια αρχή ισχύει σε κάθε πλευρά της ζωής. Όταν ο άνθρωπος αγαπά κατ’ αυτόν τον τρόπο, αγαπά μέσω της Θειότητας. Εκφράζει τη Θειότητα. Και αυτή η ίδια η πράξη γίνεται διαλογισμός.
Σκοπός του διαλογισμού είναι η ολοκλήρωση νου, σώματος και πνεύματος. Σ’ αυτό το παράδειγμα, νους, σώμα και πνεύμα βιώνονται ως ενότητα – όπου ο αγαπών, ο αγαπώμενος και η αγάπη είναι ένα. Αυτή είναι η αγάπη. Όλα τα άλλα είναι απλώς προετοιμασία για αγάπη.
Αυτή είναι η ύψιστη εμπειρία, η ύψιστη χαρά της αγάπης. Γι’ αυτό λέμε:
«Ο Θεός είναι Αγάπη· η Αγάπη είναι Θεός.»
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΤΗ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ
Όταν μιλάμε για «άνοιγμα της καρδιάς», αναγνωρίζουμε ότι νιώθουμε την καρδιά κλειστή, «σφιγμένη». Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρη η προσωπικότητά μας είναι σφιγμένη, συρρικνωμένη, χωρίς επέκταση.
Μέσα σ’ αυτή τη συρρίκνωση νιώθονται πόνοι, απογοητεύσεις, διάψευση. Η ζωή μάς απογοητεύει, και λέμε: «Τι νόημα έχει αυτή η ζωή;»
Είναι καλό να φτάσουμε να πούμε «Τι νόημα έχει;», γιατί μόνο όταν αναγνωρίσουμε τη ματαιότητα της παρούσας μας κατάστασης μπορούμε να προχωρήσουμε. Κάποιοι μένουν αυτάρεσκοι και νομίζουν ότι έχουν κερδίσει τον κόσμο. Αυτή είναι άλλη μορφή αυταπάτης.
Μόνο όταν η καρδιά διασταλεί στο πληρέστερο είναι της, γνωρίζουμε πραγματικά τον εαυτό μας, όπως λέει η προτροπή:
«Άνθρωπε, γνώθι σαυτόν.»
Ο Εαυτός σου είναι ο πυρήνας της προσωπικότητάς σου. Ο πυρήνας αυτός είναι Θείος. Έτσι βιώνεται η αληθινή αγάπη. Τα υπόλοιπα είναι παιχνίδια – με τον εαυτό μας και με τους άλλους.
Αλλά έτσι είναι: η ίδια η ζωή είναι ένα παιχνίδι, ένα έργο θεάτρου, όπου όλοι παίζουμε ρόλους. Και όλοι αυτοί οι ρόλοι είναι αναγκαίοι, για να βιώσουμε την επέκταση.
ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΖΩΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ – ΜΕ ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Μην προσπαθείτε να «διεγείρετε» την καρδιά να ανοίξει – δεν μπορείτε. Στα αρχικά στάδια μπορείτε να δημιουργήσετε ένα νοητικό πλαίσιο που θα κάνει πιο πρόσφορο το έδαφος για να βιώσετε την πραγματική καρδιά. Αυτό γίνεται με το να ζείτε Γιάμα και Νιγιάμα, με θετικό τρόπο ζωής, σύμφωνα με τις εντολές των Γραφών της παράδοσής σας – καμία δεν σας λέει «να είστε κακοί», όλες δείχνουν το πώς να είστε καλοί.
Αυτό το πλαίσιο κάποτε θα το ξεπεράσετε. Προς το παρόν όμως, μερικοί μήνες συνειδητής, πειθαρχημένης ζωής αρκούν για να δημιουργήσετε γύρω σας μια «άυρα», μια μαγνητική δύναμη που θα προσελκύσει ακριβώς αυτό που χρειάζεστε στη δεδομένη στιγμή. Οι άνθρωποι προσελκύουν μόνο αυτό που αξίζουν – ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο.
Με προσπάθεια και πειθαρχία μπορεί να αλλάξει ολόκληρη η νοοτροπία σας, η προοπτική σας. Ο ευκολότερος τρόπος είναι με δύο πράγματα που ο κόσμος δεν θέλει να κάνει, αν και είναι τα πιο εύκολα:
- Αποδοχή
- Παράδοση του εαυτού
ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό – μέσα σε ένα καρύδι. Το καρύδι έχει σκληρό κέλυφος, δύσκολο να σπάσει, κι όταν ανοίξει, ο πυρήνας μέσα μοιάζει με εγκέφαλο – βλέπετε πόσο «εγκεφαλικοί» είμαστε.
Τα δύο που απαιτούνται είναι η αυτοπαράδοση και η αποδοχή.
Τι αποδεχόμαστε; Πρώτα το γεγονός ότι η καρδιά μου είναι σφιγμένη. Αυτό σημαίνει ότι αντιμετωπίζω την πραγματικότητα. Αυτές οι δύο λέξεις, αποδοχή και παράδοση, περιέχουν κάθε μορφή πρακτικής ζωής.
Αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είμαι: η καρδιά μου είναι σφιγμένη. Αν είναι σφιγμένη, περιορισμένη, και υπάρχει μέσα μου επιθυμία για άνοιγμα, τι κάνω;
Βήμα δεύτερο: προσπαθώ να αναπτύξω μια νέα προοπτική για τη ζωή, μέσα στο πλαίσιο της ειλικρινούς παραδοχής του παρόντος. Η μέθοδος διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο – γι’ αυτό χρειάζονται Δάσκαλοι.
Όταν αναγνωρίσουμε ότι αυτά είναι τα εμπόδιά μας, τότε ενεργούμε για να τα υπερβούμε. Και όταν κάνουμε κάτι πρακτικό για τα εμπόδια, έχουμε ήδη αρχίσει να παραδινόμαστε χωρίς να το καταλαβαίνουμε: παραδινόμαστε στην παρούσα κατάσταση. Εκεί ξεκινάμε.
Όταν παραδινόμαστε στην παρούσα μας κατάσταση, μια δύναμη από μέσα αναβλύζει. Νιώθουμε την επίδρασή της και αναγνωρίζουμε πως είναι ανώτερη δύναμη, κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Τότε παραδινόμαστε σε αυτή τη δύναμη. Αυτό σημαίνει «Γενηθήτω το θέλημά Σου.»
ΤΟ «ΚΑΚΟ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ – ΟΙ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
«Μη αντισταθείς στο κακό», λένε. Τι κακό; Αν κάποιος έρθει να σου πάρει το σπίτι, δεν κάθεσαι απαθής. Αν κάποιος καταστρέψει ό,τι πολυτιμότερο έχεις, δεν λες «ας είναι» και το αφήνεις. Όχι.
Το «κακό» στο οποίο δεν πρέπει να αντισταθούμε είναι οι εσωτερικές αντίθετες δυνάμεις που εμείς δημιουργήσαμε. Και ο καλύτερος τρόπος να μην αντισταθούμε σε αυτό το κακό είναι να το αποδεχτούμε μέσα μας, να το αναγνωρίσουμε: «Ναι, αυτό είναι».
Τότε, όπως στο κρίκετ – όταν η μπάλα έρχεται προς εμάς, δεν κρατάμε το χέρι άκαμπτο, αλλά του δίνουμε λίγο «χώρο» πίσω ώστε να μη νιώσουμε την πλήρη δύναμη. Δεν αντιστεκόμαστε στην κίνηση της μπάλας, τη δεχόμαστε.
Έτσι και με το «κακό» μέσα μας: δεν το παλεύουμε σκληρά, το δεχόμαστε και μετά εργαζόμαστε με σοφία επάνω του.
ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΛΕΠΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ – ΕΝΑ ΠΕΔΙΟ
Να θυμάστε κάτι: καθετί γύρω μας – αυτό το τραπέζι, αυτά τα λουλούδια, εσείς, εγώ, η καρέκλα – όλα ακτινοβολούν κάτι. Ο λεπτοφυής μας φορέας, το «λεπτό σώμα», εκπέμπει συνεχώς μια ενέργεια, μια ακτινοβολία.
Όλες οι θετικές σας σκέψεις και στάσεις χρωματίζουν αυτή την ακτινοβολία· το ίδιο και οι αρνητικές. Ο άλλος μπορεί πολύ εύκολα να το νιώσει. Δεν χρειάζεται νους ή διάνοια για να το νιώσει κανείς· απλώς «το νιώθεις».
Γνωρίζετε το φαινόμενο: συναντάς κάποιον και αμέσως τον συμπαθείς· κάποιον άλλο – και σε απωθεί. Όχι λόγω ρούχων ή εμφάνισης, αλλά λόγω της αύρας που εκπέμπει.
Η αύρα είναι ενέργεια. Κι η ενέργεια έλκει όμοια ενέργεια.
Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Για να «ανοίξουμε την καρδιά» και να απαλλαγούμε από τη σφιγμένη αίσθηση, πρέπει να διαμορφώσουμε τον τρόπο σκέψης μας – κι αυτό διαμορφώνει τις πράξεις μας.
Αν θέλουμε να αγαπηθούμε, δεν λέμε «δεν μ’ αγαπά». Λέμε:
«Τι κάνω εγώ για να είμαι άξιος/α αγάπης;»
Με αυτόν τον τρόπο θέτουμε σε κίνηση ένα παγκόσμιο νόμο. Η εξωστρεφής επικοινωνία αρχίζει με εσωστρέφεια με αυτοεξέταση. Και η αυτοεξέταση πρέπει να ακολουθείται από πράξη.
Αν ο νους μας δεν βρίσκει λύσεις, οι Γραφές έχουν. Οι Σοφοί είναι εκεί, έτοιμοι να βοηθήσουν.
Για να συνοψίσουμε:
- Η καρδιά είναι πάντα ανοιχτή.
- Είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας.
- Ο πυρήνας αυτός είναι Θείος.
- Δεν χρειάζεται ούτε άνοιγμα ούτε κλείσιμο – είναι εκεί επειδή είναι.
Αυτό που χρειάζεται αναδιαμόρφωση είναι ο νους μας και οι διεργασίες σκέψης. Μπορεί να έχουμε περάσει πολλές ζωές μορφώνοντας αυτόν τον νου, αλλά οτιδήποτε έχει μορφοποιηθεί μπορεί να ξανα-μορφοποιηθεί. Αυτό καλούμαστε να κάνουμε στο μονοπάτι της πνευματικής ανάπτυξης – στο μονοπάτι της αγάπης.
Ο πνευματικός δρόμος είναι ο δρόμος της αγάπης.
Τίποτα άλλο. Τίποτα άλλο.
Γι’ αυτό οι μεγάλοι Διδάσκαλοι δίδαξαν μόνο ένα πράγμα: Αγάπη.
Ακόμα και το να καθίσεις να διαλογιστείς στην αρχή είναι πειθαρχία. Όλοι είναι «πολύ απασχολημένοι» – αλλά όχι τόσο απασχολημένοι για κόμικς, σινεμά ή τηλεόραση…
ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΟΔΥΝΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΣΚΟΤΑΔΙ
Όπως στο σινεμά: πρώτα πληρώνεις, μετά μπαίνεις μέσα, και στο τέλος σου σβήνουν και τα φώτα. Δεν ξέρεις αν η ταινία αξίζει, μόνο έχεις δει τον τίτλο. Έτσι ζούμε τη ζωή μας. Πληρώνουμε ακριβά με πόνο και ταλαιπωρία, και παρ’ όλα αυτά βρίσκουμε σκοτάδι.
Θα προτιμούσα να μη μπω καθόλου σε αυτή την «αίθουσα σκοταδιού» αλλά να κάτσω στο φως – σε έναν κήπο, ένα πάρκο, ανάμεσα σε λουλούδια, δέντρα, πουλιά, με τον άνεμο να ψιθυρίζει την δόξα της Θεότητας. Αυτό είναι το δικό μου «σινεμά» – και είναι δωρεάν.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΟΥ
Ακόμα κι αν η καρδιά μας φαίνεται κλειστή, ελπίδα υπάρχει πάντα. Η ελπίδα είναι αιώνια μέσα στον ανθρώπινο κόρφο.
Το μόνο που χρειάζεται είναι μια στροφή 180 μοιρών:
Αντί να κοιτάζουμε το σκοτάδι, να κοιτάξουμε προς το φως.
Ο τρόπος είναι να μην αντιστεκόμαστε στο «κακό», αλλά να αποδεχτούμε τα σφάλματα και τις αδυναμίες μας και να κάνουμε κάτι γι’ αυτά. Ο καλύτερος τρόπος είναι να παραδοθούμε στον εαυτό μας – κι αυτό φυσικά οδηγεί στην παράδοση σε μια ανώτερη Δύναμη. Έτσι επικαλούμαστε τη Χάρη.
Δεν χρειάζεται να μάθουμε πώς να αγαπάμε. Η αγάπη είναι ήδη εκεί. Αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι πώς να επαναπρογραμματίσουμε τον νου.
Αυτό είναι όλο.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο στον δρόμο μας προς τη χαρά είναι ο νους, τον οποίο πάντα αποκαλώ «πολύ πανούργο ζώο». Και είναι αλήθεια. Είναι αλήθεια.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσανγκ ΗΒ 1978 – 34
