ΤΟ ΑΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Η έννοια ενός Προσωπικού Θεού δημιουργήθηκε για να ικανοποιεί τον αναλυτικό νου του ανθρώπου. Όμως πέρα από τον Προσωπικό Θεό υπάρχει ο Απρόσωπος Θεός, μια ενέργεια που στερείται ιδιοτήτων. Είναι μια ουδέτερη ενέργεια που διαθέτει εγγενή χαρακτηριστικά. Όμως, για να έχει κάποια αξία στο εκδηλωμένο σύμπαν, αυτή η ουδέτερη ενέργεια πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί.

Αυτή η απρόσωπη ενέργεια – το Μπράχμαν – μπορεί να εκδηλωθεί. Η εκδήλωση δεν είναι δημιουργία. Με τον Απρόσωπο Θεό, την ολότητα των πάντων, δεν υπάρχει δημιουργία αλλά εκδήλωση. Με εκδήλωση εννοούμε ότι είναι η φύση του Απρόσωπου, η εγγενής ικανότητά του να συγκεκριμενοποιείται. Το λουλούδι δεν δημιουργεί άρωμα, είναι η ίδια η φύση του λουλουδιού να εκπέμπει άρωμα. Η φωτιά δεν «παράγει» θερμότητα, αλλά η θερμότητα είναι η εκδήλωση της φωτιάς, η φύση της φωτιάς να εκλύει αυτή τη θερμότητα. Έτσι, από την πρωταρχική απρόσωπη δύναμη και τη φύση της εκδήλωσης, προέκυψε ολόκληρο το σύμπαν. Ωστόσο, επειδή η δύναμη αυτή είναι τόσο λεπτοφυής, δεν μπορεί να πυκνωθεί από το ένα στάδιο στο επόμενο απότομα. Από αυτή τη λεπτότητα πρέπει να υπάρξει σταδιακή συγκεκριμενοποίηση.

Η απρόσωπη δύναμη δεν έχει δύναμη σκέψης. Όταν λέμε «Θεϊκό Θέλημα» ή «Γενηθήτω το Θυμά σου», δεν είναι το θέλημα του Απρόσωπου Θεού. Το θέλημα εμφανίζεται μόνο με τον Προσωπικό Θεό, όχι με τον Απρόσωπο. Όπως αναφέρεται στη Βίβλο, «Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος». Αυτό σημαίνει ότι η ίδια η εκδήλωση του ανεκδήλωτου Απρόσωπου, στη συγκεκριμενοποίησή του, έλαβε μια συγκεκριμένη δόνηση και μέσω αυτής της δόνησης, σε συνδυασμό με άλλες δονήσεις που επίσης εκπορεύονταν από αυτό, προέκυψαν οι διάφορες μορφές.

Ο Λόγος, δηλαδή η δόνηση, έχει περάσει μια μακρά διαδικασία εξέλιξης από το Big Bang, από το οποίο αποτελείται όλο το σύμπαν. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το απειροελάχιστο άτομο συνεχίζει να εξελίσσεται στη διαδικασία της συγκεκριμενοποίησης.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ

Το άτομο μπορεί να διπλασιάζεται και να αναπαράγεται, γιατί η πράξη της αναπαραγωγής είναι εγγενής στο άτομο. Καθώς προχωρά μέσω της δύναμης της εξέλιξης, πυκνώνει σε μια λεπτή αέρια μορφή. Αυτή η αέρια μορφή, με περαιτέρω συμπύκνωση, γίνεται ύλη και με περισσότερη πυκνότητα αναγνωρίζουμε αυτή την ύλη ως το ορυκτό βασίλειο. Από εκεί εξελίσσεται στο φυτικό βασίλειο και από το φυτικό στο ζωικό. Σε όλη αυτή τη διαδικασία υπάρχει συνειδητότητα.

Υπάρχει συνειδητότητα σε μια πέτρα. Νομίζουμε ότι η πέτρα είναι άψυχη, όμως η πέτρα έχει ζωή, γιατί αν δεν είχε ζωή δεν θα μπορούσε να αλλάζει. Αν αφήσετε μια πέτρα έξω, θα διαπιστώσετε ότι συντελούνται πολλές αλλαγές και η επιστήμη αποδεικνύει πως η πέτρα αποτελείται από άτομα, με μοριακή δομή και έντονη κίνηση. Αυτή η κίνηση, που υπάρχει από την πέτρα μέχρι το φυτό και το ζώο, είναι η συνειδητότητα ή η ζωτική ενέργεια.

Αυτή όλη η διαδικασία, από το ζωικό επίπεδο και κάτω, είναι αυτόματη. Τα προβλήματα αρχίζουν μόνο όταν η εξέλιξη κάνει το επόμενο βήμα: τον άνθρωπο. Εκεί αρχίζουν όλα τα βάσανα, γιατί η εγγενής φύση του ανθρώπου είναι η σκέψη. Και με αυτές τις σκέψεις αρχίζει να λειτουργεί ο νόμος του Κάρμα. Μια σκέψη σε μια εμπειρία συγκρούεται με μια άλλη σκέψη σε μια άλλη εμπειρία. Με τη συσσώρευση όλων αυτών των εμπειριών γινόμαστε περίπλοκα όντα, γεμάτα με εντυπώσεις, τα λεγόμενα σανσκάρας στα σανσκριτικά.

Τα σανσκάρας είναι που μας ταλαιπωρούν. Όλες οι συγκρούσεις και όλα τα βάσανα δεν προέρχονται από τη Θεότητα. Όλες οι συγκρούσεις και τα βάσανα δημιουργούνται από τον ίδιο τον άνθρωπο εξαιτίας των νοητικών του διεργασιών. Η σκέψη, αν και είναι λεπτοφυής ύλη, έχει ισχύ μόνο στο σχετικό επίπεδο της ύπαρξης και όχι πέρα από αυτό. Με τις πνευματικές πρακτικές υπερβαίνουμε τις μορφές σκέψης. Υπερβαίνουμε τα λεπτότερα επίπεδα της ύλης και φτάνουμε στο απρόσωπο όπου όλα παύουν να υπάρχουν ως πραγματικότητα και κάθε κίνηση γίνεται απατηλή. Όλες οι συγκρούσεις, όλα τα κύματα του ωκεανού που φαίνονται τόσο ταραχώδη, ανήκουν στο σχετικό επίπεδο.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΘΕΟΣ;

Όλα τα προβλήματα και οι δυσκολίες πηγάζουν από αυτό. Ποια θέση λοιπόν έχει ο Προσωπικός Θεός και τι σημαίνει; Οι περισσότεροι Προσωπικοί Θεοί είναι δημιουργήματα του ανθρώπινου νου. Ο καθένας φαντάζεται έναν Θεό. Σε κάποιον ο Θεός μπορεί να έχει τέσσερα χέρια. Για άλλον μπορεί να είναι ένας γέρος με γενειάδα που κάθεται στα σύννεφα με βιβλιογράφους δίπλα του. Όλα αυτά είναι κατασκευασμένες ιδέες.

Ο Θεός έχει θεωρηθεί ως «Πατέρας» – «Πάτερ ημών». Γιατί όχι «Μητέρα»; Αφού η πηγή των πάντων πρέπει να περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία. Και το θετικό και το «αρνητικό». Το αρνητικό δεν σημαίνει κακό, όπως και ο ηλεκτρισμός έχει θετικό και αρνητικό πόλο για να ανάψει μια λάμπα. Έτσι, ο Προσωπικός Θεός είναι ένα μίγμα ιδιοτήτων. Για την πλήρη έκφρασή του, πραγματοποιείται μια διαφοροποίηση και έτσι έχουμε άνδρες και γυναίκες. Παρ’ όλα αυτά, η επιστήμη αποδεικνύει ότι σε κάθε άνδρα υπάρχει κάτι από γυναίκα και σε κάθε γυναίκα κάτι από άνδρα. Άρα δεν υπήρξε ποτέ πλήρης διαχωρισμός.

Η ολότητα του σύμπαντος, από το πιο λεπτοφυές έως το πιο πυκνό, αποτελεί τον Προσωπικό Θεό, εκτεινόμενο από τον συνειδητό νου μέχρι το υποσυνείδητο και το υπερσυνείδητο, ένα συνεχές. Αυτό το συνεχές ονομάζουμε Προσωπικό Θεό. Έτσι, η δόνηση της πρώτης εκδήλωσης του Μανιφεστόρ, ο «Λόγος», που πήρε μορφές, είναι ο Προσωπικός Θεός. Ανήκει στο επίπεδο του υπερσυνείδητου νου.

Όταν προσεύχεται κανείς, το υψηλότερο επίπεδο που μπορεί να φτάσει είναι το υπερσυνείδητο, μέσω των στρωμάτων του υποσυνείδητου.

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Η κοσμική συνειδητότητα αναγνωρίζει ότι «εγώ είμαι εγώ» και «το σύμπαν είναι εκεί». Στη θεϊκή συνειδητότητα υπάρχει αφοσίωση, αλλά παραμένει χωρισμός από τον Θεό. Προχωρούμε πέρα από τον Προσωπικό Θεό στον Απρόσωπο Θεό. Στο βαθύτερο επίπεδο της πνευματικής εμπειρίας φτάνουμε στη συνειδητότητα Μπράχμαν όπου «τα πάντα είναι τίποτα», τη Σουνιάτα των Βουδιστών. Και όμως αυτό το τίποτα περιέχει τα πάντα.

Ο γκουρού είπε στον μαθητή του: «Φέρε μου έναν καρπό από εκείνο το δέντρο». Ο μαθητής τον έφερε. «Άνοιξέ τον», είπε ο γκουρού. «Βγάλε το κουκούτσι». Ο μαθητής το άνοιξε. «Τι βλέπεις μέσα;» – «Τίποτα». «Κι όμως, από αυτό το ‘τίποτα’ γεννήθηκε ο καρπός».

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝ ΘΕΟ ΜΕ ΜΟΡΦΗ

Μέσω του διαλογισμού μπορούμε να φτάσουμε σε αυτή την περιοχή. Όμως ο Προσωπικός Θεός είναι απαραίτητος γιατί ο νους δεν μπορεί να κατανοήσει το αφηρημένο. Ο Προσωπικός Θεός μπορεί να είναι οτιδήποτε: ακόμη και μια πέτρα, ακόμη και ο σύζυγός σου ή η σύζυγός σου.

Υπάρχει ένα περσικό ποίημα: Ο εραστής χτύπησε την πόρτα της αγαπημένης του. «Ποιος είναι;» ρώτησε εκείνη. «Εγώ είμαι», είπε. Η πόρτα δεν άνοιξε. Την επόμενη μέρα ξαναπήγε. «Ποιος είναι;» – «Εγώ είμαι, ο γιος του τάδε». Η πόρτα δεν άνοιξε. Την τρίτη μέρα είπε: «Είμαι εσύ, αγαπημένη μου». Η πόρτα άνοιξε αμέσως.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε αντικείμενο αγάπης μπορεί να γίνει Προσωπικός Θεός. Όταν βρούμε τη βαθιά ενότητα ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο, βρίσκουμε τον Προσωπικό Θεό. Με αφοσίωση, αποδοχή και παράδοση βρίσκουμε εσωτερική ολοκλήρωση. Όταν σταματήσουμε να ζούμε κατακερματισμένα, βλέπουμε την πληρότητα της ζωής.

Τότε μπορούμε να πούμε: «Εγώ και ο Προσωπικός Θεός μου είμαστε ένα». Γι’ αυτό λατρεύουμε τον Χριστό, τον Βούδα, τον Κρίσνα – συγκεκριμένες μορφές που ευχαριστούν τον νου.

Με την ένωση αυτή προσλαμβάνουμε τις ιδιότητες του Προσωπικού Θεού: καλοσύνη, αγάπη, συμπόνια.

Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΩΣ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ, ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ

Ο Προσωπικός Θεός είναι η ολότητα της σχετικής ύπαρξης. Δεν είναι το Απόλυτο, γιατί έχει ιδιότητες. Πέρα από αυτόν υπάρχει ο Απρόσωπος Θεός, η ουδέτερη ενέργεια πίσω από όλα, ο πυρήνας του πυρήνα κάθε ατομικής δομής.

Αφού ο Προσωπικός Θεός είναι η ολότητα του σύμπαντος, βρίσκεται παντού: γι’ αυτό λέμε ότι είναι πανταχού παρών. Αφού είναι πανταχού παρών, είναι παντογνώστης. Αφού είναι παντογνώστης, είναι παντοδύναμος. Γι’ αυτό λέμε ότι είναι Παντοδύναμος – όχι κάποιος που κάθεται σε θρόνο, αλλά ο Σαβικάλπα Θεός, πανταχού παρών, εντός της σχετικότητας.

… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι, Satsang UK 1981 – 13