Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΣΥΝΕΒΗ, ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ
Δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε με τις περασμένες εμπειρίες και τα περασμένα κάρμα μας. Η μεγαλύτερη ασθένεια από την οποία υποφέρει ο άνθρωπος σήμερα είναι το αίσθημα της ενοχής. Αυτή είναι η αιτία των περισσότερων ψυχικών και σωματικών παθήσεων, γιατί ο νους μεταφράζει σε σωματικό ισοδύναμο τον σκοπό της ενοχής. Για ποιο πράγμα νιώθεις ένοχος; Γιατί να δημιουργείς ολοένα και μεγαλύτερες συγκρούσεις στον νου σου εξαιτίας όσων συνέβησαν στο παρελθόν ή μπορεί να συμβούν στο μέλλον; Το παρελθόν πέρασε.
Κάποιοι σπόροι έχουν φυτευτεί και ποιος ξέρει αν θα μεγαλώσουν στο μέλλον. Μπορεί να έρθει ξηρασία. Δημιούργησε εσύ την ξηρασία απλώς δουλεύοντας και όχι σκεπτόμενος τι θα φέρει το μέλλον ή τι έχει διαμορφώσει το παρελθόν για το μέλλον. Γιατί να νιώθεις ενοχές για ό,τι έχει γίνει στο παρελθόν; Πώς ξέρεις ότι εσύ το έκανες; Είσαι σίγουρος πως εσύ, ο πραγματικός εσύ, πραγματοποίησες μια συγκεκριμένη πράξη;
Όχι. Δεν έχεις εκτελέσει καμία πράξη. Δεν είσαι ο «δράστης». Είσαι απλώς ένα όργανο. Ο Μεγάλος Δράστης γνωρίζει γιατί το μικρό σου εγώ έπρεπε να περάσει μέσα από αυτές τις διαδικασίες· επομένως σταματάμε να καταδικάζουμε τον εαυτό μας, και όταν σταματάμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας, σταματάμε να καταδικάζουμε και τους άλλους.
Όταν σταματάμε να καταδικάζουμε τον εαυτό μας, δεν νιώθουμε ένοχοι. Το παρελθόν είναι παρελθόν και αυτό ρυθμίστηκε μέσα σε αυτή τη διαδικασία της εξέλιξης. Οτιδήποτε έκανες, οτιδήποτε συνέβη, έπρεπε να συμβεί. Εσύ δεν το προκάλεσες. Ήσουν το όργανο μέσα από το οποίο συνέβη, αλλά μια ισχυρότερη Βούληση το έκανε να συμβεί, μια βούληση πολύ μεγαλύτερη από αυτό που νομίζεις πως είναι το μικρό, εγωιστικό σου θέλημα.
ΑΝ Η ΖΩΗ ΖΕΙΤΑΙ, ΑΠΛΑ ΠΡΑΤΤΟΥΜΕ
Σε εκείνη την κατάσταση δεν υπάρχει κάρμα. Όταν ο Μιλαρέπα, ο μεγάλος Θιβετανός γιόγκι, ήταν νέος, είπε: «Έκανα μαύρες πράξεις και μετά, όταν απέκτησα περισσότερη γνώση, έκανα άσπρες πράξεις. Αλλά τώρα έχω υψωθεί πάνω και από τις δύο. Δεν κάνω πράξεις». Εκείνη η περιοχή της μη-πράξης είναι η πιο σημαντική περιοχή δράσης, η μεγαλύτερη αδράνεια μέσα στη δράση, επειδή όλη η ιδέα του «κάνω» έχει φύγει. Το «εγώ κάνω» έχει εξαφανιστεί. Απλώς γίνεται. Έτσι καθαρίζεις τον πίνακα από εκείνες τις εμπειρίες και τα σαμσκάρα.
Δεν πράττεις εσύ. Απλώς γίνεται. Αν η ζωή ζείται, απλά πράττουμε. Μιλώ σε εσάς. Νομίζετε ότι κάνω κάτι; Δεν κάνω τίποτα, απλώς κάθομαι εδώ και απολαμβάνω, αυτό είναι όλο. Ίσως να πείτε: «Α, ο Γκουρουράζ δίνει διάλεξη. Δουλεύει». Όχι, δεν δουλεύω. Διασκεδάζω. Κλείνω τον νου, αφήνω τον εσωτερικό Εαυτό να ρέει και κοιτάξτε την ομορφιά αυτής της ροής. Δείτε τη μουσική του κελαρυστού ρυακιού που περνάει μέσα από αυτή τη φωνή, τη συμφωνία, τη μελωδία. Ακούστε προσεκτικά. Δεν είναι μόνο οι λέξεις. Γιατί ποιος προφέρει τις λέξεις; Όχι εγώ. Είμαι απλώς ένα όργανο. Το μόνο που έμαθα είναι πώς να κουρδίζω αυτό το όργανο με το Μεγαλύτερο Εγώ, με το αληθινό Εγώ, και να Τον αφήνω να κάνει όλη τη δουλειά. Γιατί να δουλέψω εγώ; Και επειδή Εκείνος ρέει μέσα από μένα, εγώ πάλι το απολαμβάνω. Αυτή είναι η μικρή μου διασκέδαση. Η μικρή μου χαρά μέσα σε αυτήν τη απέραντη έκσταση της ζωής.
ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΝΙΩΘΕΙΣ ΕΝΟΧΗ
Έτσι απαλλασσόμαστε από όλα αυτά τα σαμσκάρα. Γι’ αυτό ποτέ να μη σε απασχολεί και ποτέ να μη νιώθεις ενοχή. Δεν έχεις βλάψει κανέναν στη ζωή σου και κανείς δεν σε έχει βλάψει ποτέ. Σας παρουσιάζω πολλές νέες σκέψεις. Ο νους του ανθρώπου τρέχει μέσα σε αυλάκια, τα οποία πρέπει να αλλάξουν, γιατί στους αιώνες που θα έρθουν, αυτό θα είναι η σωτηρία και η παρηγοριά του ανθρώπου.
Στα ινδικά χωριά, όπου δεν υπάρχουν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, υπάρχουν χωματόδρομοι και τα κάρα με τα βόδια περνούν από εκεί συνεχώς, δημιουργώντας αυλάκια. Το βόδι τραβάει το κάρο και ο οδηγός μπορεί να κοιμάται, επειδή οι ρόδες τρέχουν πάνω στα αυλάκια. Πρέπει να βάλουμε μια πέτρα στο αυλάκι για να ξυπνήσει ο οδηγός όταν η ρόδα τη χτυπήσει και τον ταρακουνήσει. Πρέπει να ξυπνήσουμε, γιατί κοιμόμαστε μέσα σε ορισμένες εσφαλμένες πεποιθήσεις. «Αμαρτωλός, αμαρτωλός, αμαρτωλός, ένοχος, ένοχος, ένοχος, για ποιο λόγο!» Είναι αυτό η ελπίδα του ανθρώπου ή η καταδίκη του; Όσο πιο ένοχος νιώθεις, τόσο πιο δυστυχισμένος θα αισθάνεσαι. Αν Εκείνος, ο πανταχού παρών, παντογνώστης, παντοδύναμος, είναι ο Δράστης, τότε ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι ο δράστης; Εκείνος πράττει, και εξαιτίας των διάφορων μιγμάτων και αναμιγμάτων της ύλης από την οποία είσαι φτιαγμένος, που περιλαμβάνει τον νου και το σώμα, έχουν διαμορφωθεί συγκεκριμένα πρότυπα που σε κάνουν να βιώνεις τη ζωή με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Αλλά αν βιώνεις τη ζωή όχι ως ο δράστης, αν έχεις αυτήν την ιδέα, τότε όποιες εμπειρίες περάσεις δεν θα προσθέσουν στο κάρμα σου. Δεν θα το κάνουν, και έτσι καθαρίζεται το εγώ. Έτσι εξαλείφεται αυτή η μεγαλύτερη ασθένεια στον κόσμο, η ενοχή. Μην αισθάνεσαι ένοχος· αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να βρεις την αλήθεια. Γιατί η ενοχή είναι σαν μια δίνη, πάντα παγιδεύεσαι μέσα της. «Ω, Θεέ μου, έκανα αυτό».
Όλες οι οργανωμένες θρησκείες, όλες οι θεολογίες – ινδουισμός, βουδισμός, χριστιανισμός, όλα, τα πάντα – τι έκαναν; Προσπάθησαν να μας κρατήσουν δέσμιους με τον φόβο, όταν δεν μπορούσαν να μας κερδίσουν με την αγάπη. Αιώνια καταδίκη. Δεν είναι αληθινό και δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει αιώνια καταδίκη. Αν υπήρχε αιώνια καταδίκη, τότε και ο Αιώνιος Θεός θα ήταν επίσης καταδικασμένος, γιατί υπάρχει μόνο μία αιωνιότητα.
ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΡΕΟΝ ΠΟΤΑΜΙ
Ζήσε ευτυχισμένα. Να είσαι εύθυμος. Ξέχνα αυτά τα σαμσκάρα. Ξέχνα εκείνες τις εμπειρίες, παρόλο που μπορεί να ρυθμίζουν τη ζωή σου σήμερα. Δέξου αυτό που είναι σήμερα και δράσε ανάλογα. Κάνε αλλαγές όπου μπορείς, ώστε να ρέεις πιο ομαλά. Βγάλε μερικούς βράχους από αυτόν τον ποταμό της ζωής, ώστε το νερό να κυλά πιο ομαλά, και ακόμη κι αν υπάρχουν βράχοι στον ποταμό της ζωής, πόσο συναρπαστικό είναι τα κύματα να σκάζουν πάνω τους, να σηκώνονται και να πέφτουν ξανά. Γίνεται μια μελωδία.
Ο ποταμός της ζωής θα ρέει για πάντα. Το νερό που έρχεται από τον λόφο και φτάνει στον ωκεανό δεν νιώθει ενοχές επειδή πέρασε πάνω από όλη τη βρωμιά και τα σκουπίδια του ποταμού, ή πάνω από όλα τα απορρίμματα που πέταξαν μέσα του. Κάποιοι ποταμοί, σύμφωνα με ορισμένες θεολογίες, ονομάζονται ιεροί, μόνο ορισμένοι. Όλοι είναι ιεροί, γιατί όλοι διδάσκουν το νόημα της ζωής. Το νερό στην αρχή της εξέλιξης, το νερό εδώ στη μέση της εξέλιξης και το νερό στο τέλος της εξέλιξης είναι το ίδιο, αλλά πάντα φρέσκο, πάντα νέο, πάντα δροσιστικό και όχι στάσιμο όπως η λίμνη.
Διότι στη στάσιμη λίμνη, όπου δεν υπάρχει κίνηση και δεν υπάρχει έργο, στην αδράνεια, εκεί σαπίζει και γεννά όλα τα αισθήματα ανασφάλειας και ενοχής, και ό,τι μπορείς να φανταστείς, υπάρχει εκεί σε αυτή τη λίμνη που αποκαλείς ζωή σου. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη, γιατί δεν είσαι η στάσιμη λίμνη αλλά το ρέον ποτάμι. Βλέπεις τη στάση απέναντι στη ζωή; Δέξου τη ζωή όπως είναι, όχι όπως ήταν ή όπως θα είναι. Όπως το νερό εκεί, έτσι κι εδώ αλλάζει, αλλάζει, αλλάζει, όμως η ουσία που είσαι δεν αλλάζει στην σταθερότητά της· είναι αμετάβλητη.
Η ΖΩΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ
Μια παρερμηνεία δημιουργεί τις δυστυχίες και τις λύπες αυτού του κόσμου. Οι άνθρωποι σε δένουν με τον φόβο που γεννά ακόμα μεγαλύτερο φόβο μέσα σου: θα καώ στις φωτιές της κόλασης. Όχι, δεν καίγεσαι σε καμία φωτιά έξω από εσένα· τηγανίζεσαι στο δικό σου λίπος.
Η ζωή θα μπορούσε να είναι τόσο όμορφη, τόσο γεμάτη χαρά. Ξέχνα εκείνες τις εμπειρίες. Ξέχνα εκείνα τα σαμσκάρα. Βρίσκονται εκεί, αλλά εγώ είμαι προετοιμασμένος να δεχτώ τις συνέπειες και θα τις δεχτώ γελώντας, σαν ενήλικος, όχι σαν ποντίκι. Θα αντιμετωπίσω αυτές τις συνέπειες. Όταν έχεις αυτήν την ιδέα, γίνεσαι γενναίος, γιατί το πνευματικό μονοπάτι είναι για εκείνους που είναι γενναίοι. Έχεις την επιλογή, με τον μικρό νου που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, μπορούμε να επιλέξουμε. Άσε τον διάβολο να φροντίζει τα δικά του.
Υπάρχουν τόσα πολλά όμορφα πράγματα που μπορείς να επιλέξεις. Αλλά πρώτα, νιώσε χωρίς ενοχή και μετά εκτέλεσε μια πράξη για χάρη της πράξης και όλοι εκείνοι οι καρμικοί σπόροι καίγονται. Δημιουργείς εκείνη την ξηρασία όπου οι κακοί σπόροι δεν θα βλαστήσουν, και η ξηρασία δημιουργείται με το να πράττεις για χάρη της πράξης, να ενεργείς για χάρη της δράσης. Αυτό είναι το υπέροχο παιχνίδι της ζωής, αυτό το υπέροχο μουσικό δράμα. Πάντα τραγουδάς τις ψηλές και τις χαμηλές νότες, συνεχώς, στην αιώνια ποικιλία του και το απολαμβάνεις όλο.
Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΒΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟ
Οι μάγειρες σε αυτά τα σεμινάρια με πηγαίνουν γύρω από τον κόσμο – μια μέρα μεξικάνικο φαγητό, μια μέρα ιταλικό φαγητό, μια μέρα αμερικάνικο φαγητό, κάποιες μέρες ινδικό φαγητό. Πόσο όμορφο είναι, κάθε πιάτο τόσο νόστιμο, η ποικιλία της ζωής. Αλλά δεν πρόκειται να νιώσω ενοχές που έφαγα ιταλικό σήμερα και ισπανικό προχθές. Όχι, είναι και τα δύο απολαυστικά· όλα είναι τόσο υπέροχα.
Αυτή είναι η ζωή. Ο,τιδήποτε μπαίνει στο τραπέζι, απόλαυσέ το. Εξαρτάται από το πώς το βλέπεις, και αν το δεις στην αληθινή του προοπτική, θα διαπιστώσεις ότι τα θρεπτικά στοιχεία σε όλα τα φαγητά είναι τα ίδια – όλα περιέχουν συνδυασμούς μετάλλων και βιταμινών ή τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται το σώμα. Η γεύση διαφέρει μόνο μέχρι τον λαιμό. Μετά από εκεί, είναι όλα το ίδιο. Εμείς ανησυχούμε μόνο για αυτό το μικρό πέρασμα από τα χείλη μέχρι τον λαιμό. Είναι αυτό η ολότητά σου; Είναι αυτό η ζωή σου; Δίνουμε έμφαση σε αυτό το μικρό πράγμα που νομίζουμε ότι είναι τα πάντα, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι η θρέψη της ζωής και όχι μόνο αυτά τα λίγα γευστικά κύτταρα εκεί. Κι αν μπορούν κι αυτά να ευχαριστηθούν, γιατί να μην το απολαύσουμε, λοιπόν;
… Γκουρουράζ Ανάντα Γιόγκι: Σάτσανγκ ΗΠΑ 1981 – 20
