Έχετε στο σπίτι σας μια φωτογραφία της γυναίκας, του άντρα, του πατέρα ή της μητέρας σας, που χωρίς να φορτώνεται με υπερβολικό συναισθηματισμό, σας θυμίζει πώς η μητέρα και ο πατέρας σας σάς μεγάλωσαν. Δημιουργεί μέσα σας ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης, ότι είναι καλό που είστε ζωντανός σήμερα και ότι αν δεν ήταν αυτοί, εσείς δεν θα ήσασταν εδώ. Πηγαίνετε σε έναν ινδουιστικό ναό και εκεί θα βρείτε ένα άγαλμα του Κρίσνα ή του Ράμα, όποιον Θεό κι αν πιστεύουν. Η ιδέα εδώ δεν είναι η ειδωλολατρία, όπως έχει παρερμηνευθεί σήμερα, αλλά ότι μέσα από τις διδασκαλίες αυτού του δασκάλου μπορείτε να πετύχετε έναν συγκεκριμένο σκοπό στη ζωή ή βρίσκεστε στο δρόμο για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Έτσι, μέσω του συγκεκριμένου, φτάνουμε στο αφηρημένο.
Το αφηρημένο είναι αδιανόητο για το ανθρώπινο μυαλό. Ο συνειδητός νους μπορεί να σκέφτεται μόνο με λέξεις και σύμβολα και οι έννοιες και οι αντιλήψεις του είναι περιορισμένες. Ο νους μπορεί να συλλάβει ή να αντιληφθεί πράγματα μόνο σε συγκεκριμένη μορφή. Για να φτάσουμε λοιπόν στο Απόλυτο ή στο αφηρημένο, χρησιμοποιούμε ως μέσο το συγκεκριμένο, το οποίο μπορεί να μην έχει καμία αξία από μόνο του, αλλά υποκειμενικά μπορείτε να το κάνετε ανεκτίμητο ως σημείο εστίασης.
ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΤΕ ΜΟΝΟΕΣΤΙΑΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΟΥ
Οι περισσότεροι ανθρώπινοι νου διασπώνται. Όλες οι ενέργειες του νου σπρώχνουν ή τραβούν προς διάφορες κατευθύνσεις, δεν είναι μονοεστιασμένες. Χρησιμοποιώντας ένα αντικείμενο, μπορεί κανείς να επιτύχει τη μονοεστιακότητα του νου. Το να προσπαθεί κανείς να συγκεντρωθεί γίνεται πολύ δύσκολο, διότι όταν προσπαθείτε να συγκεντρωθείτε σε κάτι, ματαιώνετε τον σκοπό της συγκέντρωσης επειδή γίνεστε υπερβολικά συνειδητοί της ίδιας της συγκέντρωσης. Όταν γίνεστε υπερβολικά συνειδητοί της συγκέντρωσης, προσθέτετε μια δεύτερη συγκέντρωση στην αρχική. Εκεί είναι που δημιουργείται η σύγχυση και αποδυναμώνεται η δύναμη της προσοχής.
Η σωστή πρακτική είναι η απαλή επίγνωση του αντικειμένου. Και αυτή η απαλή επίγνωση που κατευθύνεται προς το αντικείμενο συγκεντρώνει την προσοχή σας πάνω του, περνάτε μέσα από το αντικείμενο και έτσι φτάνετε στο αφηρημένο μέσα από το συγκεκριμένο. Αυτό μπορεί να είναι οποιοδήποτε αντικείμενο – μπορεί να είναι ένα κομμάτι πέτρας που χρησιμοποιείτε για να συγκεντρώσετε όλες τις διανοητικές σας ενέργειες, γιατί μόνο συγκεντρώνοντας τις διανοητικές σας ενέργειες σε ένα σημείο μπορείτε να φτάσετε στο «χωρίς σημείο». Πρέπει να το καταλάβετε αυτό πολύ σωστά. Μόνο συγκεντρώνοντας τις διανοητικές σας ενέργειες σε μια μονοεστιακότητα μπορείτε να φτάσετε σε αυτό που είναι «χωρίς σημείο» και με τον όρο «χωρίς σημείο» εννοούμε αυτό που είναι ένα ανεκτίμητο σημείο.
Είμαι τόσο αντίθετος με τη συνήθη χρήση της λέξης «ανοησία» ή «χωρίς νόημα», ότι το να κάνεις κάτι «δεν έχει νόημα» ή «δεν έχει αξία». Εκείνη η «χωρίς σημείο» κατάσταση στην οποία φτάνουμε έχει ανυπολόγιστη αξία. Εκείνη η «χωρίς σημείο» κατάσταση, ή στη βουδιστική γλώσσα, η κατάσταση του «χωρίς νου» που φτάνουμε, είναι όλοι οι νου.
Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ
Για να αποκτήσουμε λοιπόν τη μονοεστιακότητα του νου, χρησιμοποιούμε ένα αντικείμενο ως σημείο εστίασης. Αν ακολουθούμε τις διδασκαλίες ενός συγκεκριμένου δασκάλου –του Χριστού, του Κρίσνα ή του Βούδα– χρησιμοποιούμε τα ιδιαίτερα σύμβολά τους. Στο δικό μας κίνημα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μια φωτογραφία του γκουρού τους, ώστε να θυμούνται ορισμένες διδασκαλίες που τους δόθηκαν και συγκεκριμένες πρακτικές που τους έχουν ανατεθεί. Κάθε φορά που αυτή η φωτογραφία σας κοιτάζει, θυμάστε: «Έκανα τον διαλογισμό μου σήμερα το πρωί;» Λειτουργεί ως υπενθύμιση.
Υπάρχουν ορισμένες πρακτικές στο σύστημά μας που ονομάζονται πρακτικές Γκουρουσάκτι, τις οποίες κάποιοι από εσάς ίσως γνωρίζετε και μερικοί εξασκείτε. Σε αυτή την πρακτική Γκουρουσάκτι, χρησιμοποιώντας όλες σας τις ενέργειες με μονοεστιακό τρόπο, συνδέεστε άμεσα με την εξωτερική προσωπικότητα που βλέπετε στη φωτογραφία, η οποία από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα, το πρόσωπο θα μπορούσε να είναι κενό. Όμως η επίγνωση του γκουρού πρέπει να είναι εκεί. Δημιουργώντας αυτή τη σύνδεση, χρησιμοποιείτε όλες σας τις ενέργειες, συγκεντρωμένες, μέσω αυτού του καναλιού προς τις καθολικές δυνάμεις που υπάρχουν παντού. Και εδώ έχουμε ξανά το παράδειγμα του να φτάνουμε στο αφηρημένο μέσω του συγκεκριμένου.
Ένας πραγματικός γκουρού θα διδάσκει πάντοτε ηθικές και δεοντολογικές αρχές. Πάντα θα σας δίνει μια κατανόηση των αξιών της ζωής. Σε εκείνους που είναι διανοητικά προσανατολισμένοι, θα εξηγεί πώς λειτουργούν τα πράγματα, γιατί και ο νους χρειάζεται ικανοποίηση. Είναι στη φύση του νου να ερευνά και εξαιτίας αυτής της φύσης χρειάζεται απαντήσεις. Έτσι, ο γκουρού απαντά στις ερωτήσεις που είναι πιο έντονες στον νου σας. Εκείνη η φωτογραφία σας θυμίζει: «Είχα αυτό το πρόβλημα και αυτό μου είπε ο γκουρού. Ας το ξανασκεφτώ», όχι να το αποδεχθείτε τυφλά, αυτό θα ήταν πολύ, πολύ λανθασμένο. Αυτό ανήκει σε άλλη σφαίρα της πίστης. Εμείς μιλάμε για απλά γυμνά γεγονότα.
Η φωτογραφία εξυπηρετεί τον σκοπό του «άκουσα, σκέφτηκα και τώρα το εφαρμόζω». Δεν πρόκειται για θεωρία· σε ορισμένες κομμουνιστικές χώρες υπάρχει η ιδέα ότι «ο Μεγάλος Αδελφός σε παρακολουθεί». Όχι. Αυτός ο «μεγάλος αδελφός» δεν σε παρακολουθεί, σε προστατεύει. Αυτή η προστασία επιτυγχάνεται με το να διοχετεύσετε τον εαυτό σας μέσω ενός συγκεκριμένου αντικειμένου προς όλες τις καθολικές δυνάμεις που υπάρχουν, και αυτές είναι εκεί στη διάθεσή σας, αρκεί να το ζητήσετε. Ο καθαρός αέρας είναι έξω, αλλά ανοίξτε το παράθυρο, ο καθαρός αέρας είναι πάντα εκεί.
Η ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ
Αν δεν ανοίξετε το παράθυρο, πώς θα μπει καθαρός αέρας σε αυτό το δωμάτιο; Θα σκεφτόσασταν ότι οι θεϊκές, καθολικές δυνάμεις είναι τόσο απέραντες ώστε, ως μικρός ανθρώπινος νους, πώς μπορείτε να τις περιέξετε όλες; Κι όμως, τα καταφέρνετε. Έχετε μέσα σας την ολότητα της Θεότητας, η οποία βρίσκεται παντού και σε όλους. Αν ανοίξετε το παράθυρο λίγο, δεν μπορείτε να πείτε «πήρα μόνο λίγο καθαρό αέρα»· παίρνετε την πληρότητα του καθαρού αέρα. Ανοίγοντας το παράθυρο αυτού του δωματίου, λαμβάνετε τον καθαρό αέρα στην ολότητά του, με όλα τα συστατικά που τον αποτελούν. Κι όμως, ο ίδιος καθαρός αέρας υπάρχει εδώ, στην Ινδία, στη Νότιο Αφρική, στην Αγγλία, παντού ο ίδιος.
Γι’ αυτό λέμε ότι η Θεότητα είναι «μικρότερη από το μικρότερο και μεγαλύτερη από το μεγαλύτερο». Αυτές οι παλιές ρήσεις έχουν τόσο βαθιά νοήματα, τα οποία αποτυγχάνουμε να αναλύσουμε, και αυτό προσπαθεί να κάνει ο γκουρού για εσάς στις ομιλίες του: να αναλύει αυτά τα γραφικά αποσπάσματα ή τη γνώση που έχει λάβει μέσω της άμεσης αντίληψης στο διαισθητικό επίπεδο, σε μια κατάσταση «γνωρίζω» όπου, χωρίς να έχει διαβάσει το βιβλίο, γνωρίζει το βιβλίο. Αυτό είναι πολύ εύκολο· μπορείτε να το κάνετε σε λίγες μέρες.
Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΓΚΟΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΓΚΟΥΡΟΥ
Δεν λατρεύετε το αντικείμενο, αλλά δημιουργείται ένας σύνδεσμος ανάμεσα σε εσάς και το αντικείμενο. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που πρέπει να λατρευτεί, και αυτό είναι η Θεότητα η ίδια. Ένας πραγματοποιημένος άνθρωπος μπορεί να αποκληθεί ο πιο αυθεντικός εκπρόσωπος της Θεότητας πάνω στη Γη, γιατί είναι αυτο-πραγματωμένος και σε διαρκή επικοινωνία με τη Θεότητα. Αυτός και η Θεότητα δεν βιώνουν χωριστότητα· βρίσκονται σε at-one-ment, σε ενότητα. Αυτό είναι η αυτο-ολοκλήρωση, η αυτο-πραγμάτωση, η Θεογνωσία· όλα σημαίνουν το ίδιο πράγμα: ότι ο άνθρωπος και ο Θεός δεν είναι χωρισμένοι. Όπως είπε ο Χριστός: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα».
Θα βρείτε μερικούς τέτοιους ανθρώπους σε αυτόν τον πλανήτη. Μπορεί να περάσει δίπλα σας στο δρόμο, να κάθεται δίπλα σας ή ακριβώς μπροστά σας. Εξαρτάται από την αντίληψή σας αν μπορείτε να δείτε σε αυτόν την ενσάρκωση όλης της Θεότητας ή όχι, εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς. Το αν θα το δείτε ή όχι εξαρτάται από την αντίληψή σας. Ένα όμως είναι αλήθεια: όλοι οι μεγάλοι Διδάσκαλοι –Βούδας, Χριστός, Κρίσνα– είχαν ενωθεί με αυτή τη θεϊκή δύναμη.
Έτσι δημιουργείται ένα κανάλι προς το αντικείμενο, όχι με τη μορφή λατρείας, αλλά με τη μορφή αφοσίωσης. Η αφοσίωση είναι μια λέξη που πρέπει να γίνει καλά κατανοητή. Η αφοσίωση εμπεριέχει αγάπη. Χωρίς αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει αφοσίωση, χωρίς αφοσίωση δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική σχέση γκουρού–τσέλα. Πρέπει να υπάρχει αυτή η επικοινωνία. Πολλοί άνθρωποι έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι «εγώ διαλέγω τον γκουρού μου». Έτσι νομίζετε. Ο γκουρού διαλέγει εσάς. Πάντα. Δεν θα σπείρει σπόρους σε άγονο έδαφος, γιατί θα ήταν μάταιο. Αλλά θα προσπαθήσει να κάνει το άγονο έδαφος γόνιμο, κάτι που είναι μια επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία. Αυτό ακριβώς γίνεται. Όπως λέει και ένα άλλο γραφικό χωρίο, ο σπορέας συνεχίζει να σπέρνει και κάποιοι σπόροι πέφτουν σε γόνιμο έδαφος και κάποιοι πάνω σε βράχια. Δεν γνωρίζω το χωρίο ακριβώς, αλλά αυτό είναι το νόημά του.
Ο πραγματικός δάσκαλος συνεχίζει να σπέρνει, και αν υπάρχει καλό έδαφος, ο σπόρος θα βλαστήσει και θα ανθίσει, γιατί η χαρά του κηπουρού είναι η δόξα του λουλουδιού που ανθίζει στο μέγιστο της ομορφιάς του. Και ο καθένας είναι αυτό το άνθος· ο καθένας είναι αυτό το λουλούδι, ίσως κάποιοι σε μορφή μπουμπουκιού, κάποιοι ακόμη σε μορφή σπόρου, αλλά όλη η δυναμική υπάρχει για τον καθένα, για να ξυπνήσει μέσα σας, για να αφυπνιστεί μέσα του. Γι’ αυτό πάντοτε λέω ότι η δουλειά του εξωτερικού γκουρού είναι να αφυπνίσει τον εσωτερικό γκουρού που ήδη βρίσκεται μέσα σας. Αν υπάρχει ένας τεράστιος βράχος στο μονοπάτι σας και δεν έχετε τη δύναμη να τον σπρώξετε, χρησιμοποιείτε τον νόμο του μοχλού, ένα μακρύ κοντάρι, και μπορείτε εύκολα να μετακινήσετε αυτόν τον βράχο. Ο γκουρού είναι αυτό το κοντάρι. Ο γκουρού είναι εκεί για να χρησιμοποιηθεί, όχι για να κακοποιηθεί.
Ο ΓΚΟΥΡΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΔΗΓΟΣ
Ο γκουρού δεν είναι παρά αυτό το κοντάρι που χρησιμοποιείται ως μοχλός για να καθαρίσει το μονοπάτι σας, να αφαιρέσει όλα τα εμπόδια και τα προβλήματα, ώστε η πορεία σας προς το «σπίτι» να είναι πιο ομαλή. Μερικές φορές η νύχτα είναι σκοτεινή και σκοντάφτετε, και αν το κανάλι που έχετε δημιουργήσει με αγάπη για τον γκουρού είναι ειλικρινές και καθαρό, εμφανίζεται εκεί με ένα φανάρι κάθε φορά. Ξέρω για μερικούς που προσποιούνται ότι διαλογίζονται, αλλά κάποιοι από εσάς που είστε πραγματικά μέσα στον διαλογισμό το έχετε νιώσει. Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα και έρχονται άλλες λύσεις, το πρόβλημα λύνεται.
Μέσω του ίδιου του Εαυτού σας, επικαλείστε μια μεγάλη καθολική δύναμη μέσω του μέσου ενός καναλιού. Υπάρχει τόσο πολύ νερό στο φράγμα, αλλά αυτό το νερό πρέπει να φτάσει στη βρύση της κουζίνας σας. Υπάρχει ένας μεγάλος αγωγός από το τεράστιο ταμιευτήρα και από αυτόν βγαίνουν άλλοι μικρότεροι αγωγοί μέχρι που έχετε το ίδιο νερό στη βρύση της κουζίνας σας από τον ταμιευτήρα, που μπορεί να είναι πενήντα μίλια μακριά. Αυτά τα ενδιάμεσα μέσα είναι αναγκαία· οι σωλήνες χρειάζονται για να φέρουν το νερό από τον ταμιευτήρα στη βρύση της κουζίνας. Γι’ αυτό είπε τόσο όμορφα ο Ιησούς: «Κανείς δεν έρχεται προς τον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού». Αυτό είναι πάρα πολύ αληθινό αν γίνει σωστά κατανοητό. Ο Χριστός έλεγε ότι ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει σε εκείνο το επίπεδο της Χριστικής συνείδησης για να φτάσει στον Πατέρα και στο Όλον. Επειδή εκείνος έχει διανύσει το μονοπάτι, ο γκουρού μπορεί να λειτουργήσει ως οδηγός· μπορεί να σας δείξει πώς να φτάσετε σε αυτή τη συνείδηση. Αυτό είναι όλο που κάνει ο γκουρού. Τίποτε άλλο. Είναι πιο συνηθισμένος και από τον πιο συνηθισμένο άνθρωπο. Έχω ένα πολύ αγαπημένο αστείο: πρέπει να γίνεις «έκτακτος» για να γίνεις πιο συνηθισμένος κι από τον πιο συνηθισμένο.
Ο ΓΚΟΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ
Ο γκουρού είναι από σάρκα και οστά, ένας καθημερινός άνθρωπος. Είναι σαν πατέρας, σε χτυπάει φιλικά στην πλάτη και μερικές φορές, αν δεν μπορεί να περάσει τα πράγματα από το «επάνω» μέρος, χρησιμοποιεί τη ζώνη από το «κάτω». Είναι όλα μέρος του παιχνιδιού, μέρος της ζωής. Υπάρχει ο Πατέρας. Ο γκουρού είναι ο φίλος στον οποίο εξομολογείσαι, ανοίγεις την καρδιά σου και λες: «Αυτό με βασανίζει», και το ξέρω αυτό τόσο καλά από χιλιάδες διαλογιστές σε όλο τον κόσμο· η αλληλογραφία μου φτάνει περίπου τα δύο χιλιάδες γράμματα τον μήνα, όπου πράγματα που η γυναίκα δεν μπορεί να πει στον άντρα ή ο άντρας στη γυναίκα μπορούν να ειπωθούν σε έναν γκουρού. Γιατί, αν και σας αγαπά τόσο πολύ, μπορεί ταυτόχρονα να είναι ο φίλος που βλέπει το πρόβλημα αντικειμενικά και ο αληθινός γκουρού –μιλώ για αληθινούς γκουρού, γιατί υπάρχουν πολλοί ψεύτικοι– μπορεί να είναι αντικειμενικός απέναντι στο πρόβλημα. Εξαιτίας της βαθιάς αγάπης που έχει, απλώς δεν μπορεί να μην βοηθήσει.
Όταν έρχεται ένα γράμμα, το πρόβλημα φαίνεται αμέσως και η λύση φαίνεται ταυτόχρονα, γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα χωρίς τη λύση μέσα του· η απάντηση είναι πάντα ενσωματωμένη στο πρόβλημα. Με άλλα λόγια, είναι όλες οι λύσεις μαζί, μπερδεμένες, που δημιουργούν το πρόβλημα. Σκεφτείτε το αυτό.
Έτσι, εκείνη τη στιγμή, βλέποντας το πρόβλημα ως πατέρας, ως φίλος, αναδύεται μια προσευχή μέσα στην καρδιά του, γιατί έχει φτάσει στον στόχο, είναι σε κοινωνία με όλες τις δυνάμεις που υπάρχουν στο σύμπαν. Είναι ένα με τον Πατέρα και εξαιτίας αυτού, μια μόνο σκέψη, μια μόνο προσευχή που κατευθύνεται προς το άτομο, λύνει το πρόβλημα για εκείνον. Αυτό δεν σημαίνει: «Αγαπητέ Γκουρουράτζ, χρειάζομαι ένα εκατομμύριο λίρες σε 24 ώρες, στείλ’ το μου». Αυτό θα ήταν παράλογο, φυσικά. Ή: «Είμαι ερωτευμένος με τη Βασίλισσα Ελισάβετ, κάνε κάτι να την παντρευτώ». Αυτό είναι παράλογο. Αλλά κάτι μέσα στα πλαίσια της λογικής, κάτι που είναι πραγματικά αναγκαίο.
ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ
Οι γκουρού είναι αστείοι άνθρωποι, αστείοι, και ο τρόπος που εργάζονται είναι μυστήριος ακόμη και για τους ίδιους. Μπορούν να είναι τόσο αυστηροί και σταθεροί, να «χτυπούν το πόδι κάτω», και την επόμενη μέρα να γράφουν ένα μικρό σημείωμα: «Αγαπημένε μου τάδε, σ’ αγαπώ».
Για παράδειγμα, αν έχετε ένα μπουκάλι με στενό λαιμό και μέσα υπάρχουν άλατα ή κάτι άλλο, δεν μπορείτε να βάλετε το κουτάλι με τον συνηθισμένο τρόπο. Γιατί λοιπόν να μην γυρίσετε το κουτάλι ανάποδα και να το βάλετε από την άλλη μεριά, ώστε να χαλαρώσετε το περιεχόμενο μέσα στο μπουκάλι; Αυτό ακριβώς κάνει ο γκουρού. Με όποιον τρόπο είναι δυνατό, θέλει να δει τον τσέλα να προοδεύει στο μονοπάτι της εξέλιξης και να γίνεται πιο ευτυχισμένος μέρα με τη μέρα.
Η ευτυχία δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται με ένα μαγικό ραβδί. Αν κάποιος γκουρού έρθει και σας πει ότι σε δέκα λεπτά ή μισή ώρα θα κουνήσει το ραβδί του και όλα σας τα σάμσκαρας θα εξαφανιστούν, η πλάκα θα σβηστεί και θα είστε στο νιρβάνα ή στην αυτο-πραγμάτωση, παρακαλώ μείνετε μακριά από τέτοιους ανθρώπους. Κάντε μου αυτή τη χάρη. Ο αληθινός γκουρού θα σας δείξει πώς να σβήσετε εσείς οι ίδιοι την πλάκα. Θα σας δείξει τον τρόπο.
Στο «σβήσιμο» όλων των γραμμών στον πίνακα, όλων των λαθών που έχετε κάνει, θα υπάρξει τριβή, αλλά αυτή η τριβή είναι αναγκαία. Μην νομίζετε ότι το μονοπάτι προς την αυτο-πραγμάτωση είναι στρωμένο μόνο με ρόδα. Υπάρχουν και αγκάθια. Και θυμηθείτε: αν δεν υπήρχαν αγκάθια, δεν θα υπήρχαν και ρόδα. Δείξτε μου ένα τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθια· δεν θα βρείτε.
Για μερικούς ανθρώπους, το μονοπάτι είναι πολύ πιο εύκολο και για άλλους πιο δύσκολο. Όμως όσο προχωράτε, το βάρος γίνεται όλο και πιο ελαφρύ. Γι’ αυτό λέω ότι το μονοπάτι προς τη χαρά είναι και το ίδιο χαρούμενο. Ξεκινάτε κουβαλώντας ένα δέμα εκατό κιλών και καθώς περπατάτε, με τον γκουρού στο πλάι σας, εκείνος σπάει σιγά-σιγά αυτό το δέμα και πράγματα αρχίζουν να πέφτουν. Και γίνεται πιο ελαφρύ, πιο ελαφρύ, πιο ελαφρύ. Βλέπετε πώς λειτουργεί αυτό.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσανγκ ΗΠΑ 1978 – 02
Έχετε στο σπίτι σας μια φωτογραφία της γυναίκας, του άντρα, του πατέρα ή της μητέρας σας, που χωρίς να φορτώνεται με υπερβολικό συναισθηματισμό, σας θυμίζει πώς η μητέρα και ο πατέρας σας σάς μεγάλωσαν. Δημιουργεί μέσα σας ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης, ότι είναι καλό που είστε ζωντανός σήμερα και ότι αν δεν ήταν αυτοί, εσείς δεν θα ήσασταν εδώ. Πηγαίνετε σε έναν ινδουιστικό ναό και εκεί θα βρείτε ένα άγαλμα του Κρίσνα ή του Ράμα, όποιον Θεό κι αν πιστεύουν. Η ιδέα εδώ δεν είναι η ειδωλολατρία, όπως έχει παρερμηνευθεί σήμερα, αλλά ότι μέσα από τις διδασκαλίες αυτού του δασκάλου μπορείτε να πετύχετε έναν συγκεκριμένο σκοπό στη ζωή ή βρίσκεστε στο δρόμο για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Έτσι, μέσω του συγκεκριμένου, φτάνουμε στο αφηρημένο.
Το αφηρημένο είναι αδιανόητο για το ανθρώπινο μυαλό. Ο συνειδητός νους μπορεί να σκέφτεται μόνο με λέξεις και σύμβολα και οι έννοιες και οι αντιλήψεις του είναι περιορισμένες. Ο νους μπορεί να συλλάβει ή να αντιληφθεί πράγματα μόνο σε συγκεκριμένη μορφή. Για να φτάσουμε λοιπόν στο Απόλυτο ή στο αφηρημένο, χρησιμοποιούμε ως μέσο το συγκεκριμένο, το οποίο μπορεί να μην έχει καμία αξία από μόνο του, αλλά υποκειμενικά μπορείτε να το κάνετε ανεκτίμητο ως σημείο εστίασης.
ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΤΕ ΜΟΝΟΕΣΤΙΑΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΟΥ
Οι περισσότεροι ανθρώπινοι νου διασπώνται. Όλες οι ενέργειες του νου σπρώχνουν ή τραβούν προς διάφορες κατευθύνσεις, δεν είναι μονοεστιασμένες. Χρησιμοποιώντας ένα αντικείμενο, μπορεί κανείς να επιτύχει τη μονοεστιακότητα του νου. Το να προσπαθεί κανείς να συγκεντρωθεί γίνεται πολύ δύσκολο, διότι όταν προσπαθείτε να συγκεντρωθείτε σε κάτι, ματαιώνετε τον σκοπό της συγκέντρωσης επειδή γίνεστε υπερβολικά συνειδητοί της ίδιας της συγκέντρωσης. Όταν γίνεστε υπερβολικά συνειδητοί της συγκέντρωσης, προσθέτετε μια δεύτερη συγκέντρωση στην αρχική. Εκεί είναι που δημιουργείται η σύγχυση και αποδυναμώνεται η δύναμη της προσοχής.
Η σωστή πρακτική είναι η απαλή επίγνωση του αντικειμένου. Και αυτή η απαλή επίγνωση που κατευθύνεται προς το αντικείμενο συγκεντρώνει την προσοχή σας πάνω του, περνάτε μέσα από το αντικείμενο και έτσι φτάνετε στο αφηρημένο μέσα από το συγκεκριμένο. Αυτό μπορεί να είναι οποιοδήποτε αντικείμενο – μπορεί να είναι ένα κομμάτι πέτρας που χρησιμοποιείτε για να συγκεντρώσετε όλες τις διανοητικές σας ενέργειες, γιατί μόνο συγκεντρώνοντας τις διανοητικές σας ενέργειες σε ένα σημείο μπορείτε να φτάσετε στο «χωρίς σημείο». Πρέπει να το καταλάβετε αυτό πολύ σωστά. Μόνο συγκεντρώνοντας τις διανοητικές σας ενέργειες σε μια μονοεστιακότητα μπορείτε να φτάσετε σε αυτό που είναι «χωρίς σημείο» και με τον όρο «χωρίς σημείο» εννοούμε αυτό που είναι ένα ανεκτίμητο σημείο.
Είμαι τόσο αντίθετος με τη συνήθη χρήση της λέξης «ανοησία» ή «χωρίς νόημα», ότι το να κάνεις κάτι «δεν έχει νόημα» ή «δεν έχει αξία». Εκείνη η «χωρίς σημείο» κατάσταση στην οποία φτάνουμε έχει ανυπολόγιστη αξία. Εκείνη η «χωρίς σημείο» κατάσταση, ή στη βουδιστική γλώσσα, η κατάσταση του «χωρίς νου» που φτάνουμε, είναι όλοι οι νου.
Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ
Για να αποκτήσουμε λοιπόν τη μονοεστιακότητα του νου, χρησιμοποιούμε ένα αντικείμενο ως σημείο εστίασης. Αν ακολουθούμε τις διδασκαλίες ενός συγκεκριμένου δασκάλου –του Χριστού, του Κρίσνα ή του Βούδα– χρησιμοποιούμε τα ιδιαίτερα σύμβολά τους. Στο δικό μας κίνημα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μια φωτογραφία του γκουρού τους, ώστε να θυμούνται ορισμένες διδασκαλίες που τους δόθηκαν και συγκεκριμένες πρακτικές που τους έχουν ανατεθεί. Κάθε φορά που αυτή η φωτογραφία σας κοιτάζει, θυμάστε: «Έκανα τον διαλογισμό μου σήμερα το πρωί;» Λειτουργεί ως υπενθύμιση.
Υπάρχουν ορισμένες πρακτικές στο σύστημά μας που ονομάζονται πρακτικές Γκουρουσάκτι, τις οποίες κάποιοι από εσάς ίσως γνωρίζετε και μερικοί εξασκείτε. Σε αυτή την πρακτική Γκουρουσάκτι, χρησιμοποιώντας όλες σας τις ενέργειες με μονοεστιακό τρόπο, συνδέεστε άμεσα με την εξωτερική προσωπικότητα που βλέπετε στη φωτογραφία, η οποία από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα, το πρόσωπο θα μπορούσε να είναι κενό. Όμως η επίγνωση του γκουρού πρέπει να είναι εκεί. Δημιουργώντας αυτή τη σύνδεση, χρησιμοποιείτε όλες σας τις ενέργειες, συγκεντρωμένες, μέσω αυτού του καναλιού προς τις καθολικές δυνάμεις που υπάρχουν παντού. Και εδώ έχουμε ξανά το παράδειγμα του να φτάνουμε στο αφηρημένο μέσω του συγκεκριμένου.
Ένας πραγματικός γκουρού θα διδάσκει πάντοτε ηθικές και δεοντολογικές αρχές. Πάντα θα σας δίνει μια κατανόηση των αξιών της ζωής. Σε εκείνους που είναι διανοητικά προσανατολισμένοι, θα εξηγεί πώς λειτουργούν τα πράγματα, γιατί και ο νους χρειάζεται ικανοποίηση. Είναι στη φύση του νου να ερευνά και εξαιτίας αυτής της φύσης χρειάζεται απαντήσεις. Έτσι, ο γκουρού απαντά στις ερωτήσεις που είναι πιο έντονες στον νου σας. Εκείνη η φωτογραφία σας θυμίζει: «Είχα αυτό το πρόβλημα και αυτό μου είπε ο γκουρού. Ας το ξανασκεφτώ», όχι να το αποδεχθείτε τυφλά, αυτό θα ήταν πολύ, πολύ λανθασμένο. Αυτό ανήκει σε άλλη σφαίρα της πίστης. Εμείς μιλάμε για απλά γυμνά γεγονότα.
Η φωτογραφία εξυπηρετεί τον σκοπό του «άκουσα, σκέφτηκα και τώρα το εφαρμόζω». Δεν πρόκειται για θεωρία· σε ορισμένες κομμουνιστικές χώρες υπάρχει η ιδέα ότι «ο Μεγάλος Αδελφός σε παρακολουθεί». Όχι. Αυτός ο «μεγάλος αδελφός» δεν σε παρακολουθεί, σε προστατεύει. Αυτή η προστασία επιτυγχάνεται με το να διοχετεύσετε τον εαυτό σας μέσω ενός συγκεκριμένου αντικειμένου προς όλες τις καθολικές δυνάμεις που υπάρχουν, και αυτές είναι εκεί στη διάθεσή σας, αρκεί να το ζητήσετε. Ο καθαρός αέρας είναι έξω, αλλά ανοίξτε το παράθυρο, ο καθαρός αέρας είναι πάντα εκεί.
Η ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ
Αν δεν ανοίξετε το παράθυρο, πώς θα μπει καθαρός αέρας σε αυτό το δωμάτιο; Θα σκεφτόσασταν ότι οι θεϊκές, καθολικές δυνάμεις είναι τόσο απέραντες ώστε, ως μικρός ανθρώπινος νους, πώς μπορείτε να τις περιέξετε όλες; Κι όμως, τα καταφέρνετε. Έχετε μέσα σας την ολότητα της Θεότητας, η οποία βρίσκεται παντού και σε όλους. Αν ανοίξετε το παράθυρο λίγο, δεν μπορείτε να πείτε «πήρα μόνο λίγο καθαρό αέρα»· παίρνετε την πληρότητα του καθαρού αέρα. Ανοίγοντας το παράθυρο αυτού του δωματίου, λαμβάνετε τον καθαρό αέρα στην ολότητά του, με όλα τα συστατικά που τον αποτελούν. Κι όμως, ο ίδιος καθαρός αέρας υπάρχει εδώ, στην Ινδία, στη Νότιο Αφρική, στην Αγγλία, παντού ο ίδιος.
Γι’ αυτό λέμε ότι η Θεότητα είναι «μικρότερη από το μικρότερο και μεγαλύτερη από το μεγαλύτερο». Αυτές οι παλιές ρήσεις έχουν τόσο βαθιά νοήματα, τα οποία αποτυγχάνουμε να αναλύσουμε, και αυτό προσπαθεί να κάνει ο γκουρού για εσάς στις ομιλίες του: να αναλύει αυτά τα γραφικά αποσπάσματα ή τη γνώση που έχει λάβει μέσω της άμεσης αντίληψης στο διαισθητικό επίπεδο, σε μια κατάσταση «γνωρίζω» όπου, χωρίς να έχει διαβάσει το βιβλίο, γνωρίζει το βιβλίο. Αυτό είναι πολύ εύκολο· μπορείτε να το κάνετε σε λίγες μέρες.
Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΓΚΟΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΓΚΟΥΡΟΥ
Δεν λατρεύετε το αντικείμενο, αλλά δημιουργείται ένας σύνδεσμος ανάμεσα σε εσάς και το αντικείμενο. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που πρέπει να λατρευτεί, και αυτό είναι η Θεότητα η ίδια. Ένας πραγματοποιημένος άνθρωπος μπορεί να αποκληθεί ο πιο αυθεντικός εκπρόσωπος της Θεότητας πάνω στη Γη, γιατί είναι αυτο-πραγματωμένος και σε διαρκή επικοινωνία με τη Θεότητα. Αυτός και η Θεότητα δεν βιώνουν χωριστότητα· βρίσκονται σε at-one-ment, σε ενότητα. Αυτό είναι η αυτο-ολοκλήρωση, η αυτο-πραγμάτωση, η Θεογνωσία· όλα σημαίνουν το ίδιο πράγμα: ότι ο άνθρωπος και ο Θεός δεν είναι χωρισμένοι. Όπως είπε ο Χριστός: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα».
Θα βρείτε μερικούς τέτοιους ανθρώπους σε αυτόν τον πλανήτη. Μπορεί να περάσει δίπλα σας στο δρόμο, να κάθεται δίπλα σας ή ακριβώς μπροστά σας. Εξαρτάται από την αντίληψή σας αν μπορείτε να δείτε σε αυτόν την ενσάρκωση όλης της Θεότητας ή όχι, εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς. Το αν θα το δείτε ή όχι εξαρτάται από την αντίληψή σας. Ένα όμως είναι αλήθεια: όλοι οι μεγάλοι Διδάσκαλοι –Βούδας, Χριστός, Κρίσνα– είχαν ενωθεί με αυτή τη θεϊκή δύναμη.
Έτσι δημιουργείται ένα κανάλι προς το αντικείμενο, όχι με τη μορφή λατρείας, αλλά με τη μορφή αφοσίωσης. Η αφοσίωση είναι μια λέξη που πρέπει να γίνει καλά κατανοητή. Η αφοσίωση εμπεριέχει αγάπη. Χωρίς αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει αφοσίωση, χωρίς αφοσίωση δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική σχέση γκουρού–τσέλα. Πρέπει να υπάρχει αυτή η επικοινωνία. Πολλοί άνθρωποι έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι «εγώ διαλέγω τον γκουρού μου». Έτσι νομίζετε. Ο γκουρού διαλέγει εσάς. Πάντα. Δεν θα σπείρει σπόρους σε άγονο έδαφος, γιατί θα ήταν μάταιο. Αλλά θα προσπαθήσει να κάνει το άγονο έδαφος γόνιμο, κάτι που είναι μια επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία. Αυτό ακριβώς γίνεται. Όπως λέει και ένα άλλο γραφικό χωρίο, ο σπορέας συνεχίζει να σπέρνει και κάποιοι σπόροι πέφτουν σε γόνιμο έδαφος και κάποιοι πάνω σε βράχια. Δεν γνωρίζω το χωρίο ακριβώς, αλλά αυτό είναι το νόημά του.
Ο πραγματικός δάσκαλος συνεχίζει να σπέρνει, και αν υπάρχει καλό έδαφος, ο σπόρος θα βλαστήσει και θα ανθίσει, γιατί η χαρά του κηπουρού είναι η δόξα του λουλουδιού που ανθίζει στο μέγιστο της ομορφιάς του. Και ο καθένας είναι αυτό το άνθος· ο καθένας είναι αυτό το λουλούδι, ίσως κάποιοι σε μορφή μπουμπουκιού, κάποιοι ακόμη σε μορφή σπόρου, αλλά όλη η δυναμική υπάρχει για τον καθένα, για να ξυπνήσει μέσα σας, για να αφυπνιστεί μέσα του. Γι’ αυτό πάντοτε λέω ότι η δουλειά του εξωτερικού γκουρού είναι να αφυπνίσει τον εσωτερικό γκουρού που ήδη βρίσκεται μέσα σας. Αν υπάρχει ένας τεράστιος βράχος στο μονοπάτι σας και δεν έχετε τη δύναμη να τον σπρώξετε, χρησιμοποιείτε τον νόμο του μοχλού, ένα μακρύ κοντάρι, και μπορείτε εύκολα να μετακινήσετε αυτόν τον βράχο. Ο γκουρού είναι αυτό το κοντάρι. Ο γκουρού είναι εκεί για να χρησιμοποιηθεί, όχι για να κακοποιηθεί.
Ο ΓΚΟΥΡΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΔΗΓΟΣ
Ο γκουρού δεν είναι παρά αυτό το κοντάρι που χρησιμοποιείται ως μοχλός για να καθαρίσει το μονοπάτι σας, να αφαιρέσει όλα τα εμπόδια και τα προβλήματα, ώστε η πορεία σας προς το «σπίτι» να είναι πιο ομαλή. Μερικές φορές η νύχτα είναι σκοτεινή και σκοντάφτετε, και αν το κανάλι που έχετε δημιουργήσει με αγάπη για τον γκουρού είναι ειλικρινές και καθαρό, εμφανίζεται εκεί με ένα φανάρι κάθε φορά. Ξέρω για μερικούς που προσποιούνται ότι διαλογίζονται, αλλά κάποιοι από εσάς που είστε πραγματικά μέσα στον διαλογισμό το έχετε νιώσει. Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα και έρχονται άλλες λύσεις, το πρόβλημα λύνεται.
Μέσω του ίδιου του Εαυτού σας, επικαλείστε μια μεγάλη καθολική δύναμη μέσω του μέσου ενός καναλιού. Υπάρχει τόσο πολύ νερό στο φράγμα, αλλά αυτό το νερό πρέπει να φτάσει στη βρύση της κουζίνας σας. Υπάρχει ένας μεγάλος αγωγός από το τεράστιο ταμιευτήρα και από αυτόν βγαίνουν άλλοι μικρότεροι αγωγοί μέχρι που έχετε το ίδιο νερό στη βρύση της κουζίνας σας από τον ταμιευτήρα, που μπορεί να είναι πενήντα μίλια μακριά. Αυτά τα ενδιάμεσα μέσα είναι αναγκαία· οι σωλήνες χρειάζονται για να φέρουν το νερό από τον ταμιευτήρα στη βρύση της κουζίνας. Γι’ αυτό είπε τόσο όμορφα ο Ιησούς: «Κανείς δεν έρχεται προς τον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού». Αυτό είναι πάρα πολύ αληθινό αν γίνει σωστά κατανοητό. Ο Χριστός έλεγε ότι ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει σε εκείνο το επίπεδο της Χριστικής συνείδησης για να φτάσει στον Πατέρα και στο Όλον. Επειδή εκείνος έχει διανύσει το μονοπάτι, ο γκουρού μπορεί να λειτουργήσει ως οδηγός· μπορεί να σας δείξει πώς να φτάσετε σε αυτή τη συνείδηση. Αυτό είναι όλο που κάνει ο γκουρού. Τίποτε άλλο. Είναι πιο συνηθισμένος και από τον πιο συνηθισμένο άνθρωπο. Έχω ένα πολύ αγαπημένο αστείο: πρέπει να γίνεις «έκτακτος» για να γίνεις πιο συνηθισμένος κι από τον πιο συνηθισμένο.
Ο ΓΚΟΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ
Ο γκουρού είναι από σάρκα και οστά, ένας καθημερινός άνθρωπος. Είναι σαν πατέρας, σε χτυπάει φιλικά στην πλάτη και μερικές φορές, αν δεν μπορεί να περάσει τα πράγματα από το «επάνω» μέρος, χρησιμοποιεί τη ζώνη από το «κάτω». Είναι όλα μέρος του παιχνιδιού, μέρος της ζωής. Υπάρχει ο Πατέρας. Ο γκουρού είναι ο φίλος στον οποίο εξομολογείσαι, ανοίγεις την καρδιά σου και λες: «Αυτό με βασανίζει», και το ξέρω αυτό τόσο καλά από χιλιάδες διαλογιστές σε όλο τον κόσμο· η αλληλογραφία μου φτάνει περίπου τα δύο χιλιάδες γράμματα τον μήνα, όπου πράγματα που η γυναίκα δεν μπορεί να πει στον άντρα ή ο άντρας στη γυναίκα μπορούν να ειπωθούν σε έναν γκουρού. Γιατί, αν και σας αγαπά τόσο πολύ, μπορεί ταυτόχρονα να είναι ο φίλος που βλέπει το πρόβλημα αντικειμενικά και ο αληθινός γκουρού –μιλώ για αληθινούς γκουρού, γιατί υπάρχουν πολλοί ψεύτικοι– μπορεί να είναι αντικειμενικός απέναντι στο πρόβλημα. Εξαιτίας της βαθιάς αγάπης που έχει, απλώς δεν μπορεί να μην βοηθήσει.
Όταν έρχεται ένα γράμμα, το πρόβλημα φαίνεται αμέσως και η λύση φαίνεται ταυτόχρονα, γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα χωρίς τη λύση μέσα του· η απάντηση είναι πάντα ενσωματωμένη στο πρόβλημα. Με άλλα λόγια, είναι όλες οι λύσεις μαζί, μπερδεμένες, που δημιουργούν το πρόβλημα. Σκεφτείτε το αυτό.
Έτσι, εκείνη τη στιγμή, βλέποντας το πρόβλημα ως πατέρας, ως φίλος, αναδύεται μια προσευχή μέσα στην καρδιά του, γιατί έχει φτάσει στον στόχο, είναι σε κοινωνία με όλες τις δυνάμεις που υπάρχουν στο σύμπαν. Είναι ένα με τον Πατέρα και εξαιτίας αυτού, μια μόνο σκέψη, μια μόνο προσευχή που κατευθύνεται προς το άτομο, λύνει το πρόβλημα για εκείνον. Αυτό δεν σημαίνει: «Αγαπητέ Γκουρουράτζ, χρειάζομαι ένα εκατομμύριο λίρες σε 24 ώρες, στείλ’ το μου». Αυτό θα ήταν παράλογο, φυσικά. Ή: «Είμαι ερωτευμένος με τη Βασίλισσα Ελισάβετ, κάνε κάτι να την παντρευτώ». Αυτό είναι παράλογο. Αλλά κάτι μέσα στα πλαίσια της λογικής, κάτι που είναι πραγματικά αναγκαίο.
ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ
Οι γκουρού είναι αστείοι άνθρωποι, αστείοι, και ο τρόπος που εργάζονται είναι μυστήριος ακόμη και για τους ίδιους. Μπορούν να είναι τόσο αυστηροί και σταθεροί, να «χτυπούν το πόδι κάτω», και την επόμενη μέρα να γράφουν ένα μικρό σημείωμα: «Αγαπημένε μου τάδε, σ’ αγαπώ».
Για παράδειγμα, αν έχετε ένα μπουκάλι με στενό λαιμό και μέσα υπάρχουν άλατα ή κάτι άλλο, δεν μπορείτε να βάλετε το κουτάλι με τον συνηθισμένο τρόπο. Γιατί λοιπόν να μην γυρίσετε το κουτάλι ανάποδα και να το βάλετε από την άλλη μεριά, ώστε να χαλαρώσετε το περιεχόμενο μέσα στο μπουκάλι; Αυτό ακριβώς κάνει ο γκουρού. Με όποιον τρόπο είναι δυνατό, θέλει να δει τον τσέλα να προοδεύει στο μονοπάτι της εξέλιξης και να γίνεται πιο ευτυχισμένος μέρα με τη μέρα.
Η ευτυχία δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται με ένα μαγικό ραβδί. Αν κάποιος γκουρού έρθει και σας πει ότι σε δέκα λεπτά ή μισή ώρα θα κουνήσει το ραβδί του και όλα σας τα σάμσκαρας θα εξαφανιστούν, η πλάκα θα σβηστεί και θα είστε στο νιρβάνα ή στην αυτο-πραγμάτωση, παρακαλώ μείνετε μακριά από τέτοιους ανθρώπους. Κάντε μου αυτή τη χάρη. Ο αληθινός γκουρού θα σας δείξει πώς να σβήσετε εσείς οι ίδιοι την πλάκα. Θα σας δείξει τον τρόπο.
Στο «σβήσιμο» όλων των γραμμών στον πίνακα, όλων των λαθών που έχετε κάνει, θα υπάρξει τριβή, αλλά αυτή η τριβή είναι αναγκαία. Μην νομίζετε ότι το μονοπάτι προς την αυτο-πραγμάτωση είναι στρωμένο μόνο με ρόδα. Υπάρχουν και αγκάθια. Και θυμηθείτε: αν δεν υπήρχαν αγκάθια, δεν θα υπήρχαν και ρόδα. Δείξτε μου ένα τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθια· δεν θα βρείτε.
Για μερικούς ανθρώπους, το μονοπάτι είναι πολύ πιο εύκολο και για άλλους πιο δύσκολο. Όμως όσο προχωράτε, το βάρος γίνεται όλο και πιο ελαφρύ. Γι’ αυτό λέω ότι το μονοπάτι προς τη χαρά είναι και το ίδιο χαρούμενο. Ξεκινάτε κουβαλώντας ένα δέμα εκατό κιλών και καθώς περπατάτε, με τον γκουρού στο πλάι σας, εκείνος σπάει σιγά-σιγά αυτό το δέμα και πράγματα αρχίζουν να πέφτουν. Και γίνεται πιο ελαφρύ, πιο ελαφρύ, πιο ελαφρύ. Βλέπετε πώς λειτουργεί αυτό.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσανγκ ΗΠΑ 1978 – 02
