Ο ΑΠΡΟΣΩΠΟΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
Ο Θεός στον οποίο προσευχόμαστε είναι ο Προσωπικός Θεός, ολόκληρη η εκδήλωση ή η ακτινοβολία του Σύμπαντος, και πέρα από τον Προσωπικό Θεό έχουμε τον Απρόσωπο Θεό, αυτή την ενέργεια. Τα πάντα εκπέμπουν ή εκπορεύουν κάτι, το λουλούδι εκπορεύει άρωμα και όλα ακτινοβολούν κάτι. Εσύ εκπέμπεις κάτι όλη την ώρα. Μια πόλη θα ακτινοβολεί, μια χώρα θα ακτινοβολεί, ολόκληρος ο κόσμος, ολόκληρο το Σύμπαν ακτινοβολεί, και η ολότητα αυτής της ακτινοβολίας είναι αυτό που ονομάζουμε Προσωπικό Θεό με ιδιότητες. Αλλά ο Απρόσωπος Θεός, η πηγή του Προσωπικού Θεού, είναι άνευ ιδιοτήτων.
Ο Απρόσωπος Θεός είναι η λεπτότερη από τη λεπτότερη ενέργεια, υπο-υπο-υπο-υπο, ένα εκατομμύριο φορές υποατομική ενέργεια, και αυτός ο Απρόσωπος Θεός δεν δημιούργησε αυτόν τον κόσμο, αλλά από τη φύση Του εκδήλωσε τον Προσωπικό Θεό. Όπως το λουλούδι δεν «δημιουργεί» το άρωμα, είναι η φύση του να το εκπέμπει. Ο ήλιος δεν «παράγει» θερμότητα, είναι η φύση του ήλιου να δίνει φως και θερμότητα. Έτσι εκδηλώθηκε ο Προσωπικός Θεός ή ο Παγκόσμιος Νους από τον Απρόσωπο.
Προτιμώ να χρησιμοποιώ τις λέξεις «Ο Εκδηλωτής» και «η εκδήλωση». Έτσι, ο Απρόσωπος Θεός είναι ο Εκδηλωτής και ο Προσωπικός Θεός ή ο Παγκόσμιος Νους είναι η εκδήλωση. Αυτός ήταν ο αρχέγονος παγκόσμιος νους, ο οποίος, μέσω διαφόρων παραγόντων που θα μπορούσα να σας εξηγήσω επιστημονικά, διαφοροποιήθηκε, και πολλά από αυτά τα απειροελάχιστα άτομα ενώθηκαν, πολλαπλασιάστηκαν, αντιγράφηκαν και διπλασιάστηκαν. Έτσι προέκυψε ο κόσμος και ο άνθρωπος όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, μέσα από μια μακρά διαδικασία εξέλιξης εκατομμυρίων ετών.
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ
Ο κόσμος λειτουργεί σε κύκλους, το Σύμπαν λειτουργεί σε κύκλους, όπως και ο άνθρωπος, καθώς η ψυχή χρησιμοποιεί το σώμα για ένα διάστημα και μετά το απορρίπτει, αλλά η ψυχή μέσα παραμένει αιώνια για να αναλάβει ένα άλλο σώμα. Από τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης, της απίστευτης έκρηξης, άρχισε ο επόμενος κύκλος και ξεκίνησε η εξέλιξη, η οποία πάλι θα έλθει να απορροφηθεί σε αυτό που ονομάζουμε μαύρη τρύπα. Και όμως θα υπάρχουν λεπτές δονήσεις μέσα στη μαύρη τρύπα, οι οποίες θα συσσωρεύονται όλο και περισσότερο, μια μορφή καύσης που θα εκραγεί και θα φέρει στο φως ένα άλλο σύμπαν. Αυτό είναι το νόημα της αιωνιότητας, γιατί είναι μια αιώνια διαδικασία, και η ολότητα αυτής της διαδικασίας είναι ο Προσωπικός Θεός με ιδιότητες.
ΤΟ ΑΤΜΑΝ, Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΨΥΧΗ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕ ΤΟ ΜΠΡΑΧΜΑΝ, ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ
Μέσω του διαλογισμού και των πνευματικών πρακτικών φτάνουμε στο λεπτότερο σχετικό επίπεδο, στο υπερσυνειδητό επίπεδο, και τότε φτάνουμε στον Προσωπικό Θεό. Τον αισθανόμαστε, τον βιώνουμε, και μετά απλώς λυώνουμε μέσα στην απρόσωπη ενέργεια. Ποιον λοιπόν υμνούμε; Υμνούμε τον Προσωπικό Θεό. Υμνούμε τον Προσωπικό Θεό γιατί, ως πρωταρχική εκδήλωση, είμαστε μέρος και κομμάτι Του.
Υπάρχει κάτι, και ο Χριστιανισμός, για παράδειγμα, διδάσκει πάντοτε την αγάπη, την ειρήνη και την ελπίδα. Ο καθένας θα βρει τη σωτηρία, αλλά αυτή η διαδικασία μπορεί να επιταχυνθεί, και φυσικά, όταν προσεύχεσαι σε ένα αντικείμενο έξω από εσένα, χάνεις τη συνείδηση του εαυτού σου και την προβάλεις σε κάτι έξω. Έτσι, βαθμιαία ελευθερώνεσαι από τα δεσμά. Ο καθένας νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου και ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του, πράγμα που φυσικά δεν συμβαίνει. Επομένως, οι προσευχές είναι αναγκαίες με τον σωστό, συστηματικό τρόπο. Ο διαλογισμός είναι απαραίτητος και οι πνευματικές πρακτικές που σε οδηγούν προς τα μέσα είναι αναγκαίες.
Όταν μπορέσεις να είσαι μέσα, αυτό που είναι μέσα και αυτό που είναι έξω γίνονται ένα, ενοποιούνται, και τότε μπορείς να πεις: «Εγώ είμαι Συ». «Εσύ είσαι εγώ». «Είμαστε παρά μόνο ένα». Καμία διάκριση.
Ο διαχωρισμός πηγάζει από τη δημιουργία ορίων, και εμείς είμαστε αυτοί που κακοχρησιμοποιούμε τον νου, εμείς φτιάχνουμε τα όρια. Πρέπει να τα υπερβούμε. Ορισμένοι άνθρωποι, σε ορισμένα στάδια, χρειάζονται αυτό, το ενενήντα εννιά κόμμα εννέα τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού χρειάζεται έναν Προσωπικό Θεό, τον οποίο μπορούμε να λατρεύουμε ως Κρίσνα ή Βούδα ή Ίσβαρα, Αλλάχ, Χριστό, όπως κι αν είναι. Αλλά παραμένει η ίδια συνειδητότητα. Έτσι, λατρεύοντας και έχοντας αυτήν την αφοσίωση στον Προσωπικό Θεό, φτάνουμε σε εκείνο το επίπεδο συνειδητότητας που μπορεί να περιγραφεί ως Χριστική Συνειδητότητα.
Και όταν φτάσουμε σε εκείνο το στάδιο, τότε πολύ φυσικά προχωρούμε στο στάδιο του Μπράχμαν, όπως θα το έλεγαν οι σανσκριτιστές, του Απρόσωπου Θεού, και όταν φτάσεις εκεί, συνειδητοποιείς ότι το Άτμαν, ή η ατομική ψυχή, είναι παρά ένα με το Μπράχμαν, την οικουμενική οντότητα.
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ
Εφόσον είσαι ενσαρκωμένος, ο νους θα σχετίζεται πάντοτε με το σώμα, διότι δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε σώμα, νου και Πνεύμα. Είναι απλώς θέμα διαβάθμισης, από το πιο χονδροειδές επίπεδο του φυσικού σώματος έως το πιο λεπτό επίπεδο της Υπερσυνειδητότητας. Στον διαλογισμό, ορισμένες σχολές σκέψης σου λένε ότι ο νους πρέπει να γίνει κενός, αλλά αυτό είναι αδύνατον, εκτός αν γίνεις αναίσθητος. Αυτό είναι εύκολο να γίνει. Δεν χρειάζεται να διαλογιστείς, απλώς ζήτα από τον σύζυγό σου να σε χτυπήσει στο κεφάλι με ένα σφυρί.
Δεν θέλουμε να γίνουμε αναίσθητοι, αλλά μέσω της μετάδοσης από το ανώτερο στο κατώτερο επίπεδο, θέλουμε να εκτιμήσουμε τη χαρά και την έκσταση μέσα μας, στο ανώτερο επίπεδο του νου.
Έτσι, στον διαλογισμό, ο νους δεν πρέπει να είναι κενός, αυτό δεν είναι διαλογισμός. Δεν είναι Ντhyάνα. Αν βρίσκεσαι σε διαλογισμό μάντρα, θα διαπιστώσεις ότι καθώς η μάντρα σου απομακρύνεται, αναδύεται μια σκέψη, και η σκέψη είναι σαν μια ιστορία, έχει αρχή, μέση και τέλος. Και όταν φτάσει στο τέλος, πολύ απαλά ξαναπιάνεις τη μάντρα σου και βουτάς πάλι βαθιά μέσα με τη μάντρα, και δεν μπορείς να μένεις κάτω από το νερό όλη την ώρα, θα πνιγείς, δεν μπορείς να αναπνεύσεις, οπότε έρχεσαι πάλι στην επιφάνεια.
Ο διαλογισμός είναι μια ρυθμική διαδικασία: σκέψη, μάντρα, σκέψη, μάντρα, σκέψη, μάντρα. Και κάθε φορά που βουτάς κάτω, φέρνεις κάτι από την ηρεμία του βάθους στην επιφανειακή στάθμη, όπου οι σκέψεις γίνονται συνειδητές.
ΣΑΒΙΚΑΛΠΑ ΣΑΜΑΝΤΙ, ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΕ ΜΟΡΦΗ
Είναι αναγκαίο να υπάρχουν σκέψεις. Στα σανσκριτικά θα το ονομάζαμε Σαβικάλπα Σαμάντι, που σημαίνει διαλογισμός με μορφή, γιατί και η σκέψη είναι μια μορφή. Είναι λοιπόν φυσιολογικό και φυσικό. Απλώς δεν εξαναγκάζεις τη σκέψη, δεν αναλύεις τη σκέψη και δεν εξαναγκάζεις τη μάντρα. Όπως μόλις είπα, η σκέψη είναι σαν μια ιστορία: αρχή, μέση και τέλος.
Έτσι, αν έρθει, το ανώτερο Εγώ σου, το πιο λεπτό επίπεδο του νου σου, παρατηρεί το συνειδητό επίπεδο του νου, παρατηρεί τη σκέψη που βρίσκεται στο συνειδητό επίπεδο αντικειμενικά, σαν να κοιτάς μια οθόνη κινηματογράφου. Όταν πας στον κινηματογράφο και βλέπεις μια ταινία, δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα στην ταινία. Απλώς παρακολουθείς και παρατηρείς την ιστορία που εκτυλίσσεται.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩΝ
Αυτό είναι που μαθαίνουμε να κάνουμε με τις σκέψεις μας. Γινόμαστε παρατηρητές της σκέψης και όχι συμμετέχοντες στη σκέψη. Όταν δεν είσαι συμμετέχων της σκέψης αλλά παρατηρητής της σκέψης, τότε αυτή ακριβώς η σκέψη δεν αφήνει εντύπωση στις υποσυνείδητες περιοχές του νου σου.
Στην αναζήτησή μας να βρούμε τη «Βασιλεία των Ουρανών εντός» μέσω του διαλογισμού, αφαιρούμε όλες αυτές τις εντυπώσεις και τα σαμσκάρας και καθαρίζουμε τα πέπλα. Ο καλύτερος τρόπος για να καθαριστούν τα πέπλα είναι να παρατηρούμε τις σκέψεις όταν αναδύονται, σαν στην οθόνη, χωρίς να γινόμαστε συμμετέχοντες.
Για παράδειγμα, ας πούμε ότι μια θυμωμένη σκέψη εμφανίζεται στο νου σου, τότε παρατηρείς τον θυμό και τον αφήνεις να παίξει το παιχνίδι του εκεί ως θυμός, αλλά δεν εμπλέκεσαι συναισθηματικά με τον θυμό. Και αν χρειαστεί να θυμώσεις, όπως έχω πει πολλές φορές, να θυμώνεις με τον ίδιο τον θυμό. Έτσι λειτουργεί. Όταν λοιπόν έρχονται οι σκέψεις, άφησέ τες να έρθουν και άφησέ τες να φύγουν, βούτα βαθιά, έλα στην επιφάνεια, βούτα μέσα, έλα στην επιφάνεια.
ΝΙΡΒΙΚΑΛΠΑ ΣΑΜΑΝΤΙ, ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΟΡΦΗ
Η άλλη μορφή διαλογισμού πέρα από αυτό είναι το Νιρβικάλπα Σαμάντι, Σαμάντι χωρίς μορφή, χωρίς σκέψη ή Κάλπα, Νιρβικάλπα. Τότε βρίσκεσαι στην περιοχή του Απρόσωπου Θεού. Δεν μπορείς να παραμείνεις σε αυτήν την περιοχή. Για παράδειγμα, ο Ραμακρίσνα, ένας απίστευτος Σοφός που πέθανε στα τέλη του 19ου αιώνα, είπε ότι αν παραμείνεις σε Νιρβικάλπα Σαμάντι για είκοσι μία ημέρες, ολόκληρο το σώμα σου θα αποσυντεθεί.
Μέσω του διαλογισμού βουτάμε βαθιά και αντλούμε από αυτήν την ενέργεια, και αυτή βοηθά να ζούμε μια πιο αρμονική ζωή, γιατί, όπως κάθε ενέργεια, χρειάζεται και αυτή κάποια μορφή έκφρασης. Αν λοιπόν φέρεις στην επιφάνεια αυτήν την αγνή, ισχυρή ενέργεια, τότε όλες σου οι πράξεις γίνονται αγνές και ισχυρές, γιατί είναι αρμονία, και γίνεσαι όλο και πιο αρμονικός. Και όταν είσαι σε αρμονία μέσα σου, όλα γύρω σου γίνονται αυτόματα αρμονικά επίσης.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σάντσανγκ Ηνωμένο Βασίλειο 1983 – 14
